Για επικοινωνία, μεταφράσεις, ενημέρωση από δράσεις και αναλήψεις ευθύνης bellumperpetuum@gmail.com

20090911

Ανάληψη ευθύνης του Ε.Α. για την επίθεση στο Χρηματιστήριο και την Eurobank Αργυρούπολης (2/9 - 18/2)



10/9

Στις 2 Σεπτεμβρίου τα ξημερώματα επιτεθήκαμε στο ναό του χρήματος, το Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών, τοποθετώντας ένα απαλλοτριωμένο βαν με 150 κιλά πετρελαιοαμμωνίτιδας (ANFO). Η ενέργεια αυτή εΜέγεθος  γραμματοσειράςίναι συνέχεια μιας στρατηγικής χτυπημάτων με μεγάλη ποσότητα εκρηκτικών ώστε να πληγούν υποδομές του πολυεθνικού και ντόπιου κεφαλαίου, στρατηγική που εγκαινίασε η οργάνωση μας στις 18 του περασμένου Φλεβάρη με την απόπειρα στα κεντρικά γραφεία της Citibank στην Κ. Κηφισιά και συνεχίστηκε με την ανατίναξη του υποκαταστήματος της Eurobank στην Λ. Βουλιαγμένης στην Αργυρούπολη στις 12 του περασμένου Μαΐου.
Μπορεί η έκρηξη, παρά τις τεράστιες ζημιές που προκάλεσε στο κτίριο να μην έθεσε εκτός λειτουργίας το χρηματιστήριο αφού δεν καταστράφηκε το κεντρικό λογισμικό του σύστημα. όμως πιστεύουμε ότι λειτούργησε και θα συνεχίσει να λειτουργεί αρνητικά στην ψυχολογία των πάσης φύσεως κερδοσκόπων και της αγοράς, αφού το μήνυμα ήταν σαφές και το έλαβε η οικονομική εξουσία στο σύνολο της: Όσοι είναι υπεύθυνοι για τη σημερινή κρίση, οι μεγαλομέτοχοι, τα golden boys, οι καπιταλιστές, θα πληρώσουν για την εγκληματική τους δράση και κανένας κρατικός μηχανισμός δεν μπορεί να τους προστατέψει.
Η ενέργεια αυτή γίνεται σε μια περίοδο όπου η οικονομική κρίση προχωρά προς την κορύφωση της - παρά τις περί αντιθέτου διακηρύξεις -. η ελληνική οικονομία καταρρέει, η χώρα έχει μπει και επίσημα πλέον σε ύφεση και ο Καραμανλής, την ίδια μέρα που έγινε η επίθεση και ακριβώς δυο χρόνια μετά τις τελευταίες εκλογές, κηρύσσει νέες λόγω κατάρρευσης της εθνικής οικονομίας και ζητά εκ νέου την ανοχή της ελληνικής κοινωνίας για να εντείνει την ληστρική, καταπιεστική και εκμεταλλευτική πολιτική της κυβέρνησης του.
Εμείς καλούμε τον λαό να γυρίσει την πλάτη του στο πολιτικό σύστημα και να απέχει από τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου. Καμία κυβέρνηση, όποιο κόμμα ή συνεργασία κομμάτων και να βρεθεί στην εξουσία δεν μπορεί να βγάλει τη χώρα από την οικονομική κρίση, που είναι η βαθύτερη και θα είναι και η μεγαλύτερη σε χρονική διάρκεια στην ιστορία του καπιταλιστικού συστήματος. Και αν κάποια τμήματα της ελληνικής κοινωνίας, έχοντας ξεχάσει την «εκσυγχρονιστική» διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, την νεοφιλελεύθερη οικονομική και κοινωνική προσαρμογή που επέβαλε και την ληστρική και αντικοινωνική πολιτική που από το 1996 έως το 2004 εφάρμοσε, πιστέψουν πως σήμερα το κόμμα αυτό θα εφαρμόσει φιλολαϊκή πολιτική και τους ψηφίσουν, η διάψευση θα έρθει από τους πρώτους μήνες της νέας διακυβέρνησης, θα φανεί πως Παπανδρέου και Καραμανλής έχουν την ίδια στρατηγική για την κρίση, δηλαδή την προστασία του κεφαλαίου και των κερδών ενώ η ληστρική επιδρομή και η νεοφιλελεύθερη επίθεση εναντίον των πιο ευάλωτων στρωμάτων της κοινωνίας όχι απλώς θα συνεχιστεί αλλά θα ενταθεί, στο όνομα της «διάσωσης της ελληνικής Οικονομίας».Κανένα καθεστωτικό κόμμα από την άκρα δεξιά ως την αριστερά, δεν είναι σε θέση να βάλει τέρμα στην οικονομική κρίση και να διασφαλίσει μια αξιοπρεπή ζωή για όλους, αφού αυτό προϋποθέτει ρήξη με το σύστημα και με τους θεσμούς του. Το να ζούμε χωρίς κρίσεις σημαίνει πως ζούμε χωρίς καπιταλισμό, χωρίς οικονομία της αγοράς, χωρίς κράτος και οργανωμένη εξουσία. Γι’ αυτό το πραγματικό δίλημμα δεν είναι N.Δ. ή ΠΑΣΟΚ ή Αριστερά. Το πραγματικό δίλημμα είναι ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ Ή ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.

Τα κράτη χρηματοδοτούν τους εγκληματίες της πλουτοκρατίας

Αν υπάρχει ένας θεσμός που η λειτουργία του και μόνο αποτελεί πρόκληση για την συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, όχι μόνο εν μέσω οικονομικής κρίσης αλλά σε κάθε εποχή, αν υπάρχει ένας θεσμός που ενσαρκώνει περισσότερο πιστά το βασικό χαρακτηριστικό λειτουργίας του καπιταλισμού και της οικονομίας της αγοράς, την απληστία για κέρδος και δύναμη, αυτός είναι το χρηματιστήριο. Άρρηκτα συνδεμένο με την ιστορία του υπάρχοντος οικονομικού συστήματος, αποτελεί έναν από τους ισχυρότερους και αποτελεσματικότερους μοχλούς άντλησης κοινωνικού πλούτου από τη βάση της κοινωνίας και διοχέτευσης του προς την πάντα μειοψηφική οικονομική ελίτ.Ένας μηχανισμός που λεηλατεί, που ξεζουμίζει τις κοινωνίες, που ληστεύει το παραγόμενο κοινωνικό προϊόν, χωρίς να παράγει και να προσφέρει απολύτως τίποτα.
Καθώς τα χρηματιστήρια παίζουν κομβικό ρόλο στην αναδιανομή των εισοδημάτων από την κοινωνική βάση προς την κορυφή, στον συγκεντρωτισμό της οικονομικής δύναμης και την αύξηση των ανισοτήτων, συγκαταλέγονται στους βασικούς πρωταγωνιστές των κρίσεων σε όλη την ιστορία του συστήματος της οικονομίας της αγοράς και του καπιταλισμού. Εκεί ως επί το πλείστον καταφεύγει η μοχλευμένη (δανεική) ρευστότητα που «ποντάρεται» για την απόκτηση κέρδους, εκεί διακινείται ο παγκόσμιος πλούτος, αλλάζοντας χέρια μεταξύ της πλουτοκρατίας. Εκεί οι πλέον ισχυροί της διεθνούς οικονομίας συνασπίζονται για να καταβροχθίσουν τους λιγότερο ισχυρούς, καθώς αυτό που στην ουσία λαμβάνει χώρα στα χρηματιστήρια είναι ότι οι συνασπισμοί των πιο ισχυρών κεφαλαίων πολεμούν εναντίον των λιγότερο ισχυρών συνασπισμών, σε ένα πόλεμο που το αποτέλεσμα είναι από την αρχή προδιαγεγραμμένο. Γι’ αυτό και τα χρηματιστήρια αποτελούν τους ναούς του «κοινωνικού δαρβινισμού» όπου «ο κοινωνικά και οικονομικά δυνατός υπερισχύει πάντα του αδύνατου».
Εκεί δημιουργούνται οι «φούσκες» που αποφέρουν κέρδη στους λίγους όταν μεγαλώνουν και στους ακόμα λιγότερους όταν σκάνε. Εκεί λαμβάνουν χώρα όλες οι φάσεις μιας οικονομικής διαδικασίας ανόδου - πτώσης, με μόνιμους χαμένους τους εκτός των χρηματιστηριακών τειχών «κοινών θνητών», οι οποίοι και παρακολουθούν αδύναμοι να παρέμβουν, τις νόμιμες διαδικασίες κλοπής του πλούτου που παράγεται μέσω της εργασίας και πώς αυτός ο πλούτος «εξανεμίζεται» για να καταλήξει στις τσέπες των κεφαλαιοκρατών.
Τα χρηματιστήρια, τα μεγάλα οχυρά της κερδοσκοπίας και της απληστίας βρίσκονται στην αιχμή της δημιουργίας και αυτής της κρίσης. Και η εγκληματική τους λειτουργία είναι τόσο απροκάλυπτη που επιτείνουν την κοινωνική λεηλασία σε περίοδο ιδιαίτερα δύσκολη για τους μη προνομιούχους σαν και αυτή που διανύουμε. Ενώ λοιπόν, όλο και περισσότεροι άνθρωποι παγκοσμίως περνούν το κατώφλι της φτώχειας, ενώ εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο λιμοκτονούν, ενώ δουλειές χάνονται, επιχειρήσεις κλείνουν και η ανεργία φουντώνει, τα χρηματιστήρια ανά τον κόσμο - συμπεριλαμβανομένου και του ελληνικού - διενεργούν ένα ακόμα πιο προκλητικό «ράλι» ανόδου.
Αποτελεί σκάνδαλο παγκοσμίων διαστάσεων το γεγονός ότι επιχειρήσεις κάνουν απολύσεις ή κλείνουν τους «μη κερδοφόρους» τομείς τους, μειώνουν τους μισθούς των εργαζομένων, εκβιάζουν με το δίλημμα «ανεργία ή ημιαπασχόληση και περικοπή μισθών» και την ίδια περίοδο οι μετοχές και οι δείκτες των χρηματιστηρίων ανεβαίνουν, αποδίδοντας κέρδη στους μετόχους και στα διευθυντικά στελέχη.
Ενώ μεγάλες πολυεθνικές και χρηματοπιστωτικοί κολοσσοί όπως οι αμερικάνικες Citi και Bank of America, ή η ευρωπαϊκή UBS τη μια στιγμή βρίσκονται με ανυπολόγιστες ζημιές στα ταμεία τους και στα πρόθυρα της κατάρρευσης, την επομένη και αφού έχουν δοθεί νέα ενισχυμένα οικονομικά πακέτα στήριξης από τις κυβερνήσεις για να «ανακουφίσουν την οικονομία» όπως λένε, οι τιμές των μετοχών τους διπλασιάζονται ενώ τα στελέχη και οι μέτοχοι μοιράζονται τα κέρδη από τη νέα χρηματιστηριακή «φούσκα» με δημόσιο χρήμα.
Το σύνολο των «πακέτων βοήθειας» που εκτιμάται ότι θα χρειαστεί συνολικά το σύστημα διεθνώς για να μην καταρρεύσει είναι μέχρι στιγμής 5 τρις δολάρια. Οι μεγαλοκαρχαρίες των διεθνών επενδυτικών χαρτοφυλακίων δεν διστάζουν να ρισκάρουν το τζάμπα γι' αυτούς χρήμα των κυβερνητικών παροχών, να διαμορφώσουν μια εικονική πραγματικότητα εξόδου από την κρίση ανεβάζοντας τους δείκτες στα χρηματιστήρια και δημιουργώντας νέες «φούσκες» πλασματικής ανάκαμψης, για να αποκομίσουν όσο το δυνατό περισσότερα κέρδη εν μέσω μιας συνεχώς επιδεινούμενης κρίσης. Σε όλα τα χρηματιστήρια και στο ελληνικό οι κρατικές ενισχύσεις τροφοδότησαν μια ακόμη «φούσκα» με πρωταγωνιστές τις τράπεζες, από την οποία οι κεφαλαιοκράτες καλύπτουν τα χαμένα τους από την κρίση κέρδη. Στην Ελλάδα και ενώ όλο και μεγαλύτερα κομμάτια του πληθυσμού βυθίζονται στην φτώχεια, οι μεγάλες επιχειρήσεις και κυρίως οι μεγάλοι τραπεζικοί όμιλοι αντλούν συνεχώς κέρδη.
Η άνοδος στις τιμές των πρώτων υλών, του πετρελαίου και των βασικών ειδών διατροφής που, κόντρα στη μειωμένη ζήτηση, θα δούμε να εντείνεται ακόμα περισσότερο στο επόμενο διάστημα, είναι επίσης αποτέλεσμα «φούσκας» που δημιουργεί η υπερεθνική ελίτ. Αυτή η κάστα των εγκληματιών με όπλα τα επενδυτικά χαρτοφυλάκια ποντάρουν το ρευστό από τα κρατικά ταμεία στην άνοδο των τιμών στα εμπορεύματα και τα τρόφιμα. Είναι στυγνοί δολοφόνοι γιατί για μια ακόμη φορά κερδοσκοπούν με τις τιμές των τροφίμων, ανεβάζουν τις τιμές και τους χρηματιστηριακούς δείκτες για να αποκομίσουν οι ίδιοι δισεκατομμύρια και προξενούν για μια ακόμη φορά μαζικές δολοφονίες εκατομμυρίων ανθρώπων από την πείνα και τις αρρώστιες.
Δεν είναι αξιοπερίεργο που κανένας από τους απατεώνες καθεστωτικούς πολιτικούς αλλά και τους οικονομικούς αναλυτές του συστήματος δεν έχει έστω λίγο φιλότιμο για να ομολογήσει ότι οι τελευταίες χρηματιστηριακές «κούρσες» ανόδου δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ακόμα «φούσκα» που τροφοδοτεί το δημόσιο χρήμα. Οι κυβερνήσεις ανά τον κόσμο - με πρωτοστάτη τον υπουργό οικονομικών των ΗΠΑ - όχι μόνο δεν έκαναν τίποτα για ν' αποφύγουν την διοχέτευση του δημόσιου χρήματος στη χρηματιστηριακή κερδοσκοπία, αλλά αντιθέτως, έπαιξαν και το ρόλο του «κράχτη» για τα χρηματιστήρια «παπαγαλίζοντας» για λογαριασμό των πλουσίων οικογενειών του πλανήτη του πως οι αγορές, μέσω της τελευταίας χρηματιστηριακής ανόδου, προεξοφλούν το τέλος της κρίσης και την οικονομική ανάκαμψη. Την «εκτίμηση» αυτή επιβεβαιώνουν ο ένας μετά τον άλλον και οι πάσης φύσεως καθεστωτικοί οικονομικοί αναλυτές.
Την στιγμή που η παραγωγή παγκοσμίως μειώνεται, οι χαμένες θέσεις εργασίας μετριούνται σε πολλά εκατομμύρια, πολλές χώρες έχουν μπει και επίσημα πλέον σε ύφεση, αρκετές κινδυνεύουν άμεσα με χρεοκοπία και οικονομική κατάρρευση ενώ άλλες έχουν ήδη καταρρεύσει. την ίδια στιγμή οι μετοχές «καλπάζουν» με ηγετική την παρουσία των τραπεζών.
Ο δείκτης του ελληνικού χρηματιστηρίου διπλασιάστηκε μέσα σε λιγότερο από δύο μήνες, κάτι που δεν είχε συμβεί ούτε το '99 και η σταθερή ανοδική πορεία του συνεχιζόταν όλους τους τελευταίους μήνες. Πολλές μετοχές αυξήθηκαν ως και 100%, διπλασιάζοντας τη χρηματιστηριακή αξία επιχειρήσεων που την ίδια στιγμή συρρικνώνουν τις λειτουργίες τους και απολύουν εργαζόμενους. Τα κέρδη από τη χρηματιστηριακή «φούσκα» γεμίζουν τις τσέπες των Ελλήνων κεφαλαιοκρατών και των ξένων συμπαικτών τους ενώ η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας πνίγεται στην καταιγίδα της οικονομικής κρίσης. Τα μέτρα «διεξόδου από την κρίση» δεν ήταν δεν είναι και ούτε πρόκειται να είναι τίποτα περισσότερο από μέτρα στήριξης του κεφαλαίου.
Τη στιγμή που η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας περνά το ένα πακέτο φορολογικής αφαίμαξης μετά το άλλο σε ένα φαύλο και μάταιο κύκλο προσπαθειών αποφυγής της κρατικής χρεοκοπίας, οι τράπεζες κάνουν ότι και οι υπόλοιπες διεθνώς, δηλαδή αξιοποιούν τα 28 δις που τους πρόσφερε η κυβέρνηση για να ανεβάσουν τις μετοχές τους και να αυξήσουν τα Μερίσματα των μεγαλομετόχων. Για μια ακόμη φορά το ελληνικό χρηματιστήριο έχει γίνει ο παράδεισος της κερδοσκοπίας για το υπερεθνικό κεφάλαιο από όπου αυτή την περίοδο αντλεί μεγάλα κέρδη από τη συμμετοχή του στις ελληνικές επιχειρήσεις.
Δεν πιστεύουμε ότι αυτό δεν γίνεται κατανοητό από κανέναν. Γιατί όμως σιωπούν όλοι. Προφανώς η κριτική στην αγορά και τις λειτουργίες της έχει περιορισμούς για όλα τα κόμματα. συμπεριλαμβανομένης και της αριστερός Έτσι και αλλιώς η απάντηση είναι γνωστή: Απλώς έτσι δουλεύει το σύστημα.
Μιας και όλοι οι καθεστωτικοί πολιτικοί είναι λίγο ως πολύ μπλεγμένοι σε κάποιες επενδυτικές δραστηριότητες, μιας και όλο το πολιτικό σύστημα όπως είναι γνωστό στηρίζει την ύπαρξη του στις «χορηγίες» των κεφαλαιοκρατών Ελλήνων και ξένων (μίζες από τη Siemens έχουν πάρει όλα τα κόμματα, συμπεριλαμβανομένων και των δυο κομμάτων της αριστερός όπως εμμέσως πλην σαφώς παραδέχονται στελέχη της), παρά τις όποιες «δυσλειτουργίες» και «παραμορφώσεις» του, το σύστημα της οικονομίας της αγοράς και ο καπιταλισμός είναι ένας κοινώς αποδεκτός παρονομαστής για όλους τους επαγγελματίες της πολιτικής - από τους νεοφιλελεύθερους της δεξιάς και της λαϊκίστικης άκρα δεξιάς που υποστηρίζουν τη νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική εκδοχή, έως και την αριστερά που υπερασπίζεται την κρατικά ελεγχόμενη καπιταλιστική λειτουργία. Αποτέλεσμα αυτής της συναίνεσης είναι η λεηλασία μέσω των χρηματιστηρίων για μια ακόμη φορά να μένε στο απυρόβλητο.
Αυτό που τελικά επιδιώκουν όλες οι πολιτικές και οικονομικές εξουσίες δεν είναι να βρουν εξόδους από την κρίση - όλες οι μέχρι τώρα πολιτικές τους εξ άλλου επιδεινώνουν και δεν βελτιώνουν την κατάσταση - αλλά να συμβάλουν ώστε το λαβωμένο από την κρίση κεφάλαιο να έχει τις μικρότερες δυνατές απώλειες, γνωρίζοντας πως αυτό θα συμβεί εις βάρος των ασθενέστερων κοινωνικά στρωμάτων. Στόχος τους δεν είναι η ανακούφιση των κοινωνιών αλλά η ανακούφιση των οικονομικά ισχυρών που βλέπουν τα κέρδη τους να μειώνονται.
Την ώρα που οι πολιτικοί και οι καθεστωτικοί αναλυτές τους έχουν το θράσος να κάνουν κριτική σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού γιατί «δανείστηκαν περισσότερα από όσα μπορούσαν να εξοφλήσουν και άρα έχουν ευθύνη για τη σημερινή κρίση», την ίδια στιγμή οι ελληνικές τράπεζες δανείζονται σχεδόν τζάμπα δημόσιο χρήμα από την ΕΚΤ με επιτόκιο 1% και το επενδύουν στα χρηματιστήρια με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου.
Οι διακηρύξεις περί ηθικής και εγκράτειας κρατιστών και τραπεζιτών είναι εντελώς εξωφρενικές, τη στιγμή μάλιστα που οι λωποδύτες τραπεζίτες δανείζουν τον κόσμο με επιτόκια έως και 17%, δίνουν τόκο καταθέσεων πολύ κάτω από το 1% και δεν δείχνουν έλεος όταν πρόκειται να κάνουν κατασχέσεις ακόμα και για λίγες εκατοντάδες ευρω. Είναι εξωφρενικές γιατί το κράτος δεν δείχνει καμία φειδώ όταν είναι να δώσει χρήματα στις τράπεζες, και δανείζεται από αυτές ρευστό με πολύ υψηλά επιτόκια. Και αν τελικά οι τράπεζες δεν μπορέσουν να ξεπληρώσουν την ΕΚΤ, εγγυάται το ελληνικό κράτος να πληρώσει τα σπασμένα Ολα αυτά γιατί «το χρηματοπιστωτικό σύστημα βρίσκεται σε κρίση», που σημαίνει πως τα κέρδη των ελληνικών τραπεζών είναι μειωμένα το πρώτο εξάμηνο του Ό9 και περιορίζονται μόλις στο ταπεινό ποσό των 1,5 δις ευρώ.
Ενώ η ελληνική κυβέρνηση επιτίθεται με όλα τα διαθέσιμα μέσα για να αφαιρέσει και το τελευταίο ευρώ από τις τσέπες κυρίως των χαμηλών οικονομικά στρωμάτων και να ξεχρεώσει τα κοράκια του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, ενώ απαιτεί την κοινωνική συναίνεση για να επιβάλει ακόμα πιο σκληρά φοροεισπρακτικά μέτρα, στο χρηματιστήριο γλεντάνε με τα 28 δις που έδωσαν τα κορόιδα - δηλαδή όλοι οι μη έχοντες - στις τράπεζες.Τη στιγμή που οι περικοπές σε μισθούς συντάξεις και επιδόματα γίνονται λαίλαπα για τα χαμηλό κοινωνικά στρώματα, τη στιγμή που η φτώχεια στην Ελλάδα τείνει να ξεπεράσει εν μέσω κρίσης το 25% και η πραγματική ανεργία παίρνει τις μεγαλύτερες μεταπολεμικά διαστάσεις, τη στιγμή που η κυβέρνηση διαμηνύει πως είναι «ώρα ευθύνης για όλους», εξαιρώντας από το «όλους» την οικονομική και πολιτική εξουσία καθώς και τα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα, την ίδια στιγμή οι φοροαπαλλαγές στα υψηλά εισοδήματα δίνουν και παίρνουν, η φοροδιαφυγή γι αυτούς είναι άτυπος νόμος, οι εφοπλιστές με νόμο απολαμβάνουν την απαλλαγή από κάθε είδους φόρους.
Ενώ η κυβέρνηση πετσοκόβει και τις τελευταίες δαπάνες για τη δημόσια υγεία οδηγώντας στο θάνατο το δημόσιο σύστημα υγείας, αντλεί εκατομμύρια από τα δημόσια ταμείο για να «τονώσει τους επιχειρηματίες» (πρόσφατο παράδειγμα τα εκατομμύρια που δαπάνησε για κλιματιστικά ενισχύοντας τις πολυεθνικές αυτού του τομέα και τις «βοήθειες» που παρείχε για την αγορά νέων αυτοκινήτων ενισχύοντας τις πολυεθνικές των αυτοκινητοβιομηχανιών) χαρίζει μυθικά ποσά στις κατασκευαστικές μέσω των συμπράξεων ιδιωτικού και δημόσιου τομέα και τις ατελείωτες κατασκευές δρόμων που έχουν καταστρέψει την Ελλάδα από άκρη σε άκρη. Και κυρίως, μειώνει συνεχώς τους συντελεστές φορολόγησης των επιχειρήσεων, των πλουσίων και των κερδών τους ενώ παράλληλα ξεζουμίζει τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα για να γεμίσει τα δημόσια ταμεία.
Η πολιτική αυτή θα συνεχιστεί και από το ΠΑΣΟΚ, αφού και γι' αυτό το κόμμα η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας συνδέεται άρρηκτα με τα επιχειρηματικά κέρδη. Συνεπώς ζητούμενο για κάθε καθεστωτικό κόμμα είναι η ενίσχυση των επιχειρήσεων, η ενίσχυση των πλουτοκρατών και του κεφαλαίου προκειμένου να βελτιωθεί η οικονομία.
Κάθε πολιτική απόφαση που λαμβάνεται είναι αποτέλεσμα ενός σχεδιασμού που αφορά συνολικά τη θέση της Ελλάδας στο διεθνές οικονομικό σύστημα και όχι μια κίνηση διαχείρισης κάποιου μεμονωμένου θέματος. Καθώς και ότι αυτός ο σχεδιασμός δεν αφορά μόνο την κυβέρνηση της ΝΔ αλλά και του ΠΑΣΟΚ ή όποια άλλη κυβέρνηση βρισκόταν στην εξουσία.
Είναι πολιτική απόφαση να αφήνεται από τις ελληνικές κυβερνήσεις να ρημάζει το ασφαλιστικό σύστημα και το σύστημα δημόσιας υγείας ενώ να δίνονται χρήματα στις επιχειρήσεις. Είναι αποτέλεσμα πολιτικής θέσης να αποσαρθρώνεται η δημόσια εκπαίδευση και να προωθούνται με νόμους και διατάξεις τα ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Είναι αποτέλεσμα πολιτικής να ξεπουλούν οι κυβερνώντες τη δημόσια περιουσία στους κεφαλαιοκράτες και να επιβάλουν δια πυρός και σιδήρου την αγοραιοποίηση κάθε κοινωνικής και οικονομικής λειτουργίας.
Είναι αποτέλεσμα πολιτικής το κράτος, είτε πρόκειται για κυβέρνηση της ΝΔ είτε του ΠΑΣΟΚ. πάντα να ενισχύει και να προστατεύει αυτούς που βρίσκονται στην κορυφή της οικονομικής και κοινωνικής ιεραρχίας που από κοινού εγκληματούν εις βάρος των κοινωνιών ληστεύοντας τες, εις βάρος του περιβάλλοντος που το καταστρέφουν νόμιμα στο όνομα της ανάπτυξης.
Και αν η Αττική κάηκε ολοσχερώς στις τελευταίες πυρκαγιές δεν ήταν αποτέλεσμα αμέλειας και κακών χειρισμών. Το γεγονός ότι κάθε χρόνο καίγεται η Ελλάδα, το γεγονός ότι ελάχιστα δάση έχουν μείνει άκαυτα, το γεγονός ότι οι εμπρησμοί δασών πολλαπλασιάζονται δεν είναι αποτέλεσμα αμέλειας, είναι επίσης, αποτέλεσμα πολιτικής.
Γιατί είναι πολιτική να μην προσλαμβάνονται πυροσβέστες για τις δασοπυροσβέσεις και να προσλαμβάνονται συνεχώς μπάτσοι, να χαρίζονται εκατομμύρια για την πρόσληψη «σεκιουριτάδων» με τους οποίους έχει γεμίσει κάθε γωνιά της Αθήνας. Είναι πολιτική να μην ξοδεύεται τίποτα για δασοπροστασία, να μην αγοράζονται πυροσβεστικά εναέρια μέσα και να δαπανώνται δισεκατομμύρια για εξοπλισμούς, για πολεμικά ελικόπτερα και υπερσύγχρονα συστήματα ασφαλείας για την προστασία του καθεστώτος.
Οι τελευταίες πυρκαγιές που κατάκαψαν ότι πράσινο είχε απομείνει στην Αττική είναι γνωστό - και ας αποσιωπάται από τα κόμματα και τα ΜΜΕ - ότι εξυπηρετούν τις κατασκευαστικές που είχαν συμφέροντα από τη δημιουργία ΧΥΤΑ στην περιοχή του Γραμματικού. Όπως και οι πυρκαγιές την Ηλεία το 2007 εξυπηρετούσαν τις εταιρείες που είχαν συμφέροντα από την δημιουργία της Ιόνιας οδού.
Η Ελλάδα καίγεται κάθε χρόνο για το συμφέρον των κατασκευαστικών και των μεγαλοεργολάβων και σε αυτή την καταστροφή συνεπικουρεί το κράτος θεσμοθετώντας νόμους που οδηγούν στην αγοραιοποίηση της γης και των δασών και νομιμοποιούν την καταστροφή του περιβάλλοντος. Και μπορεί όλη η Αττική να καιγόταν το Σάββατο και την Κυριακή 23 Αυγούστου, όμως τη Δευτέρα οι χρηματιστηριακοί δείκτες ανέβαιναν εκ νέου με πρωταγωνιστές, εκτός από τις τράπεζες, τις κατασκευαστικές και, κυρίως, τις ασφαλιστικές που οι μετοχές τους εκτινάχθηκαν αφού αναμένονται νέα τρελά κέρδη από τις ασφάλειες κατοικιών που πρόκειται να γίνουν.
Πάνω στα αποκαΐδια της Αττικής και της υπόλοιπης Ελλάδας, πάνω στην καταστροφή της φύσης, πάνω στη δυστυχία και το αργό θάνατο όλων μας για μια ακόμη φορά το κεφάλαιο στήνει νέο πανηγύρι κερδών.
Τη στιγμή που η κυβέρνηση εντείνει τη φοροεπιδρομή για να γεμίσει τα άδεια κρατικά ταμεία, οι γνωστοί ειδικοί λογαριασμοί που κρατούν όλα τα υπουργεία είναι γεμάτοι πολλά εκατομμύρια ευρώ που κανένας δεν γνωρίζει πλην των «αρμόδιων υπουργών», που διατίθενται αυτά τα χρήματα που αντλούνται από τους φορολογούμενους. Ενώ οι τρύπες του δημοσίου ελλείμματος προβάλλονται ως η μέγιστη εθνική απειλή, η κυβέρνηση δαπανάει για τις ευρωεκλογές 3,6 δις σε ένα μόλις μήνα, στέλνοντας το έλλειμμα σε ακόμα μεγαλύτερα επίπεδα και κατόπιν τρέχει στις Βρυξέλλες και υπόσχεται ότι θα μαζέψει χρήματα με τη βία από το λαό.
Τη στιγμή που οι πολιτικοί και οι πλούσιοι συστήνουν με περισσό θράσος εγκράτεια στα λαϊκά στρώματα και οι μισθοί για τα χαμηλά στρώματα κατρακυλούν, την ίδια στιγμή οι αστρονομικοί μισθοί των βουλευτών και των ευρωβουλευτών είναι από μόνοι τους ένα σκάνδαλο μεγάλων διαστάσεων. Εξίσου σκανδαλώδες είναι και ο προκλητικός διπλασιασμός του μισθού των δικαστικών.
Όταν οι περισσότεροι άνθρωποι που ζουν σε αυτή τη χώρα αναγκάζονται να κάνουν περικοπές σε είδη πρώτης ανάγκης και σε τρόφιμα, την ίδια στιγμή η πολιτική εξουσία απολαμβάνει με λεφτά κλεμμένα από τα δημόσια ταμείο ταξίδια, εκδηλώσεις, γιορτές και «συνέδρια» πολλών εκατομμυρίων. Όταν οι εξώσεις σε σπίτια αυξάνονται κάθε μέρα, οι πολιτικοί άρχοντες ζουν σε επαύλεις που χτίζουν με δημόσιο χρήμα.
Και μέσα σε όλα αυτά τα «σκάνδαλα» που γεννιούνται από την προχωρημένη σύμφυση πολιτικής και οικονομικής εξουσίας με τα εκατομμύρια που αλλάζουν χέρια μεταξύ οικονομικών παραγόντων και πολιτικών, με τις ανταλλαγές και τις αγοραπωλησίες δημοσίου πλούτου, με τις μίζες, τα «δώρα» και τις «εξυπηρετήσεις» με το αζημίωτο, δείχνουν πως είναι αστείο να περιμένει κανείς από ένα πολιτικό σύστημα εκ φύσεως διεφθαρμένο, σάπιο και άπληστο για χρήμα και εξουσία που υπάρχει για να διαιωνίζει την ανισότητα και τη φτώχεια, που όταν αναφέρεται σε κοινό συμφέρον εννοεί μόνο το συμφέρον των πλουσίων που υπηρετεί, να ακολουθήσει πολιτικές που θα βγάλουν από την ανέχεια και θα ανακουφίσουν τους οικονομικά αδύνατους.
Είναι αναμενόμενο ότι όποια κυβέρνηση και αν προκύψει από τις εκλογές δεν θα καταφέρει να κρατήσει εύκολα την κοινωνική ειρήνη και ότι θα υπάρξουν νέες κοινωνικές αντιφάσεις στις πολιτικές που στοχεύουν στο να θυσιαστούν τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα για να σωθεί η πλουτοκρατία και τα κέρδη της.
Είναι με μαθηματική ακρίβεια αναμενόμενες οι επόμενες εξεγέρσεις για το ψωμί και τα βασικά τρόφιμα στις χώρες της καπιταλιστικής περιφέρειας καθώς η άνοδος στις τιμές που προκαλεί η χρηματιστηριακή κερδοσκοπία ενδεχομένως να ξεπεράσει ακόμα και τις τιμές του 2008 και θα φέρει νέα μεγάλη έκρηξη πείνας και φτώχειας των ήδη φτωχών, των απόκληρων της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Είναι επίσης αναμενόμενες οι κοινωνικές εκρήξεις και οι συγκρούσεις στον ανεπτυγμένο κόσμο, κυρίως στις χώρες της ημιπεριφέρειας όπως είναι οι χώρες της ανατολικής Ευρώπης, που βρίσκονται ήδη κάτω ατό τη δαμόκλειο σπάθη του ΔΝΤ.
Είναι αναμενόμενες οι επόμενες εκρήξεις και στην Ελλάδα καθώς η επόμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θα εντείνει τις επιθέσεις του εναντίον της κοινωνίας για να εφαρμόσει τις επιταγές της δημοσιονομικής προσαρμογής που υπαγορεύουν τα επιτελεία της υπερεθνικής ελίτ (Βρυξέλες, ΔΝΤ) και να επιβάλει τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις. Είναι αναμενόμενο ότι τα κράτη και οι οικονομικές ελίτ τραβούν όλο και περισσότερο το σχοινί στην εκμετάλλευση των κοινωνιών και βρίσκονται στα πρόθυρα της ρήξης με μεγάλα τμήματα του παγκόσμιου πληθυσμού.
Είναι πλέον γεγονός ότι γίνεται όλο και πιο δύσκολη η συνύπαρξη πλουσίων και φτωχών καθώς αποκαλύπτεται όλο και πιο καθαρά ότι η ανά τον κόσμο πλουτοκρατία είναι ένα παρασιτικό σώμα που ζει εις βάρος των κοινωνιών. Που κλέβει τον παραγόμενο πλούτο χωρίς να παράγει τίποτα και που η ύπαρξη της και μόνο συνιστά έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.
Οι εγκληματίες αυτοί που δολοφονούν εκατομμύρια ανθρώπων με τις χρηματιστηριακές «φούσκες» που δημιουργούν, δεν πρόκειται ποτέ να τιμωρηθούν από κανένα καθεστωτικό κόμμα και δεν είναι αυτοί που θα πληρώσουν την κρίση. Όσο και αν κάποιοι από τις κυβερνήσεις σκίζουν τα ιμάτια τους δημοσίως, υποσχόμενοι ότι θα θέσουν τέρμα στην απληστία ορισμένων οικονομικών παραγόντων - εννοώντας ένα τμήμα των χρυσοπληρωμένων διευθυντικών στελεχών - η δουλειά της ήταν είναι και θα είναι να βοηθάνε την οικονομικά άρχουσα τάξη στο άπληστο κυνήγι του κέρδους και να την στηρίζουν με δημόσιο χρήμα όταν οι «δουλειές δεν πάνε καλά».
Η τιμωρία όλων αυτών των αρπακτικών που ιδιοποιούνται για λογαριασμό τους τον κοινωνικό πλούτο, που ζουν σπαταλώντας εκατομμύρια, που ζουν παρασιτικά εις βάρος δισεκατομμυρίων ανθρώπων στον πλανήτη οι οποίοι δεν έχουν τα βασικά για την επιβίωση τους» η τιμωρία για τους άπληστους κεφαλαιοκράτες δεν πρόκειται να επιβληθεί από κανένα κράτος από καμία κυβέρνηση. Την τιμωρία τους θα μπορούσαν να επιβάλουν μόνο οι επαναστατημένες κοινωνίες, οι οποίες και θα τους αφαιρέσουν κάθε οικονομικό και κοινωνικό προνόμιο, θα τους αφαιρέσουν τα πλούτη που τους λήστεψαν για να τα κοινωνικοποιήσουν θέτοντας τα στην υπηρεσία της κοινωνικής επανάστασης.

Το χρηματοοικονομικό σύστημα ηγείται της παγκόσμιας οικονομικής τρομοκρατίας.

Πολύ πριν ξεσπάσει η σημερινή κρίση του χρηματοοικονομικού συστήματος, είχαν προηγηθεί μεγάλοι σεισμοί από τις αναρίθμητες κοινωνικές κρίσεις σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Οι κρίσεις αυτές που ήταν αποτέλεσμα της βίαιης διεθνούς επέκτασης της κυριαρχίας του κεφαλαίου, αύξησαν το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών φέρνοντας το σε πρωτόγνωρα ιστορικά επίπεδα.
Η κρίση του χρέους των χωρών του τρίτου κόσμου και οι πτωχεύσεις πολλών χωρών κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του '80 και του ‘90. η έκρηξη της ανισότητας και της πείνας που κορυφώθηκε την περίοδο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, η επισιτιστική κρίση που πλήττει πολλές χώρες εδώ και δεκαετίες και που συνεχώς επιδεινώνεται, η διαμόρφωση ενός νέου «τρίτου κόσμου» μέσα στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικά χώρες, είναι στάδια μιας παγκόσμιας κοινωνικής κρίσης που καλλιεργεί η οικονομία της αγοράς και του καπιταλισμού εδώ και πολλά χρόνια. Πριν ακόμα ξεσπάσει η κρίση, 25000 άνθρωποι καθημερινά - πάνω από 8.7 εκατομμύρια το χρόνο - έχαναν τη ζωή τους οπό την έλλειψη τροφής. Όμως αυτοί οι θάνατοι δεν συνιστούσαν κρίση για τις οικονομικές και πολιτικές εξουσίες. Ήταν μια αναπόφευκτη και αδιάφορη για αυτές εξέλιξη.
Το σύστημα πριν φτάσει στο σημερινό αδιέξοδο είχε «ξεπεράσει με επιτυχία» μια σειρά προηγούμενων κρίσεων με τις πολύτιμες παρεμβάσεις των κρατικών μηχανισμών, των κεντρικών τραπεζών και των οικονομικών οργανισμών όπως το ΔΝΤ και η ΠΤ που το στήριζαν όποτε αυτό κλονιζόταν (χρηματοπιστωτική ή κρίση του χρέους το '80, κατάρρευση των ασφαλιστικών εταιρειών στα τέλη της ιδίας δεκαετίας και χρηματιστηριακή κρίση στα τέλη του '80, χρηματοπιστωτική κρίση από την κατάρρευση της οικονομίας στο Μεξικό το '94, κρίση στην αγορά ομολόγων με την κατάρρευση των οικονομιών της νοτιοανατολικής Ασίας το'97).
Κάθε ξεπέρασμα όμως μιας κρίσης στις λειτουργίες του συστήματος οδηγούσε σε μεγαλύτερη συγκέντρωση πλούτου και δύναμης στα χέρια των ελίτ και άφηνε πίσω της νέες όλο και πιο οδυνηρές για την ανθρωπότητα κοινωνικές κρίσεις. Παράλληλα καλλιεργούσε το μύθο ότι το σύστημα είναι αθάνατο. Με λίγα λόγια έβαζε τους όρους για μια μεγάλη και παγκόσμια οικονομική κρίση.
Το ότι ζούμε μια άνευ ιστορικού προηγουμένου παγκόσμια κοινωνική ανισότητα, δεν είναι αποτέλεσμα κακής διαχείρισης του συστήματος αλλά οφείλεται στην ίδια του τη φύση και το μοντέλο ανάπτυξης που έχει παγκοσμίως επιβληθεί και που άρχισε να διαμορφώνεται μεταπολεμικά, για να πάρει τα τελικά του χαρακτηριστικά στην εποχή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.Στο τιμόνι αυτού του μοντέλου έχει τεθεί εδώ και χρόνια το χρηματιστικό κεφάλαιο και τα χρηματιστήρια αποτελούν στρατηγικής σημασίας μηχανισμούς για τη συγκέντρωση κεφαλαίων και δύναμης στα χέρια των οικονομικά ισχυρών του πλανήτη.
Οταν αναφερόμαστε σε χρηματιστικό κεφάλαιο εννοούμε τη συγχώνευση όχι μόνο του βιομηχανικού και του τραπεζικού κεφαλαίου αλλά και του κεφαλαίου που επενδύεται στα χρηματιστήριο και τις αγορές συναλλάγματος. Η συγχώνευση αυτή που παρουσιάστηκε από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα, στην εποχή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και με την ώθηση της τεχνολογίας, έχει λάβει τέτοια έκταση που καθιστά ανεδαφικό και αδύνατο οποιονδήποτε διαχωρισμό.
Σήμερα διεθνείς τραπεζικοί όμιλοι, πολυεθνικές βιομηχανικές επιχειρήσεις, μεγάλες ασφαλιστικές και επενδυτικά σχήματα κάθε μορφής μπορεί να ελέγχονται από τα ίδια κέντρα και τα κεφάλαια να αλλάζουν συνεχώς θέσεις αναλόγως τις προοπτικές που διαμορφώνονται για τη μεγαλύτερη δυνατή κερδοφορία τους. Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα τα ίδια πρόσωπα, οι ίδιες οικογένειες των σύγχρονων κροίσων μέσα από το μοντέλο της μετοχικής εταιρείας ελέγχουν βιομηχανίες, τράπεζες, ασφαλιστικές, και διαθέτουν χαρτοφυλάκια επενδύσεων για κάθε είδους χρηματιστηριακή επένδυση.
Η γιγάντωση του χρηματιστηριακού κεφαλαίου έχει τις ρίζες της στην μεταπολεμική ανάπτυξη και την περίοδο της «χρυσής εποχής του καπιταλισμού». Τα υπερκέρδη εκείνης της περιόδου με τη ραγδαία βιομηχανική επέκταση άρχισαν να αναζητούν νέες επενδυτικές ευκαιρίες. Είναι η εποχή που οι μεγάλες βιομηχανίες αξιοποίησαν τα κέρδη τους από τις επενδύσεις σε εθνικό επίπεδο, συνεργάστηκαν με πολλά πρωτοεμφανιζόμενα επενδυτικά σχήματα και μέσα από τη δημιουργία της πρώτης μεταπολεμικά χρηματιστηριακής έκρηξης και της «φούσκας» στις μετοχές, έδωσαν πρωτοφανή ώθηση στην επέκταση των πολυεθνικών, συστήνοντας τους διεθνείς πολυκλαδικούς ομίλους.
Η επέκταση των πολυεθνικών έγινε παράλληλα με αυτή των τραπεζών, που μεταμορφώθηκαν σε ισχυρούς διεθνείς χρηματοπιστωτικούς Ομίλους με τα κέρδη του «μεταπολεμικού Οικονομικού θαύματος». Τα κέρδη συσσωρεύονταν στα συρτάρια των τραπεζών και ήταν η πρώτη ύλη για την έκρηξη της αγοράς των ευρωδολαρίων, που ακύρωσε στην πράξη την επιβολή κρατικών ελέγχων στην διεθνή κίνηση κεφαλαίων. Οι πρώτες «μεγάλες δουλειές» για το χρηματιστικό κεφάλαιο μεταπολεμικά ήταν μέσω της μεγάλης αγοράς των δανείων σε χώρες της περιφέρειας. Ήταν μια καλοστημένη «δουλειά» στην οποία συνεργάστηκαν τράπεζες, πολυεθνικές και κυβερνήσεις του κέντρου.
Οι χώρες της περιφέρειας δανείζονταν για να φτιάξουν αναπτυξιακά έργα που ήταν άχρηστα για τις ίδιες τις χώρες και τις ανάγκες τους, που ωφελούσαν μόνο μια μικρή μειοψηφία ανθρώπων στις συγκεκριμένες χώρες η οποία και πλούτιζε, γέμιζαν όμως τα ταμεία των πολυεθνικών που πραγματοποιούσαν τα έργα αυτό. Με αυτή τη διαδικασία το χρηματιστικό κεφάλαιο πραγματοποιούσε τον εξής κύκλο: από τις τράπεζες του κέντρου, πήγαινε στην περιφέρεια με τη μορφή δανείων και κατέληγε ξανά στο κέντρο, αυτή τη φορά στα ταμεία των πολυεθνικών κατασκευαστικών ομίλων, ενώ οι τράπεζες μετρούσαν τρελά κέρδη από τα δάνεια που χορηγούσαν.
Αυτός ο κερδοφόρος «περίπατος» του διεθνούς κεφαλαίου που από τις τράπεζες του κέντρου πηγαίνει στις πολυεθνικές του κέντρου κάνοντας μια κερδοφόρα παράκαμψη μέσω των αναπτυσσόμενων χωρών, είναι μια πάγια πολιτική στην μεταπολεμική παγκόσμια ανάπτυξη. Την ίδια στρατηγική ακολούθησε η υπερεθνική οικονομική ελίτ και στην περίπτωση των χωρών της νοτιοανατολικής Ασίας, αφού για χρόνια προετοίμαζε το έδαφος της επίθεσης με τις εκθέσεις της για τα «τεράστια περιθώρια ανάπτυξης» που υποτίθεται πως είχαν και αυτές οι χώρες. Όταν τελικά οι χώρες χρεοκοπούσαν, μετατρέπονταν σε αποικίες του δυτικού κεφαλαίου που αιχμαλωτίζονταν από το χρηματιστικό κεφάλαιο αυτές και οι λαοί τους για πάντα με τις αλυσίδες του χρέους.
Μπορεί επισήμως τον κεντρικό ρόλο μεταπολεμικά στην οικονομία να έπαιζαν οι κυβερνήσεις, όμως το χρηματιστικό κεφάλαιο ήδη από τη δεκαετία του '60 άρχιζε να ανακτά τη χαμένη του δύναμη και να διεκδικεί τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην παγκόσμια οικονομική λειτουργία. Μέσα από την έκρηξη στην αγορά των ευρωδολαρίων - που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην απελευθέρωση της κίνησης των κεφαλαίων και έφερε τις πρώτες καθοριστικές ρωγμές στο σύστημα του κρατικού παρεμβατισμού - την απαξίωση του συστήματος σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών - που έφερε την έκρηξη στην αγορά συναλλάγματος - το χρηματιστικό κεφάλαιο γιγαντώθηκε, κατάφερε την απελευθέρωση του τραπεζικού συστήματος, δημιούργησε ένα παγκόσμιο δίκτυο χρηματιστηριακών αγορών και αγορών συναλλάγματος και κατάφερε να τεθεί στο τιμόνι της παγκόσμιας ανάπτυξης και της οικονομικής λειτουργίας.
Οι προσπάθειες διαχωρισμού του χρηματιστικού κεφαλαίου σε «παραγωγικό, κοινωνικά χρήσιμο βιομηχανικό κεφάλαιο» και σε «παρασιτικό κερδοσκοπικό» ή αλλιώς ο διαχωρισμός των κεφαλαιοκρατών σε «παραγωγικούς και δημιουργικούς βιομηχάνους» από τη μια και «τους παρασιτικούς κερδοσκόπους» από την άλλη που συμπεριλαμβάνεται στη ρητορική σχεδόν όλων των καθεστωτικών κομμάτων και κυρίως της «σοσιαλδημοκρατίας» και της καθεστωτικής αριστεράς, είναι αδύνατη, παραπλανητική, αλλά και επικίνδυνη.
Είναι αδύνατη και παραπλανητική γιατί αποκρύπτει ότι κάθε λειτουργία του συστήματος, κάθε κλάδος και τομέας του είναι μέρος του ίδιου καταστροφικού αναπτυξιακού μοντέλου. Είναι επικίνδυνη γιατί προσπαθεί να απομονώσει τις ευθύνες της σημερινής κρίσης σε κάποιους τομείς του συστήματος και σε περιορισμένους ρόλους προκειμένου να διασώσει την υπόληψη του υπόλοιπου συστήματος, το οποίο «απλώς θα πρέπει λίγο να διορθώσουμε».

Η παγκοσμιοποίηση ενός οικονομικού σχεδίου μαζικής καταστροφής

Η χρηματιστηριακή έκρηξη που σημειώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '80 στις χώρες του καπιταλιστικού κέντρου, ήρθε ως αποτέλεσμα της μακροχρόνιας εκμετάλλευσης των χωρών της περιφέρειας και των εργαζομένων στις βιομηχανικές χώρες. Οταν ακολούθησε το σκάσιμο της φούσκας στα χρηματιστήρια, όλοι πίστεψαν πως ήρθε η ώρα να επιβεβαιωθεί η θεωρία των οικονομικών κύκλων του Κοντράντιεφ, με βάση την οποία η μετά του '30 μεγάλη κρίση θα ερχόταν τη δεκαετία του '90. Αντί όμως να μπει στη δίνη μιας μεγάλης κρίσης ο καπιταλισμός, κατέρρευσε ο «υπαρκτός σοσιαλισμός», δίνοντας τροφή για τους θεωρητικούς του «τέλους των οικονομικών κύκλων».
Η δεκαετία του '90 μπήκε με τους θριάμβους για την μονοκρατορία του κεφαλαίου και των ελεύθερων αγορών, με θεωρίες για το τέλος της ιστορίας και των ιδεολογιών, με τους διθυράμβους για την τεχνολογική έκρηξη και την πρόοδο που υποσχόταν την ατέλειωτη επέκταση των αγορών, την απρόσκοπτη κερδοφορία του κεφαλαίου, την αδιάκοπη ανάπτυξη και το τέλος των οικονομικών υφέσεων. Αυτές τις απόψεις συμμερίζονταν όχι μόνο οι νεοφιλελεύθεροι αλλά το σύνολο των πολιτικών εξουσιών όλου του πολιτικού φάσματος, από την κεντροαριστερά - που εκείνη την περίοδο εγκατέλειψε για πάντα την σοσιαλδημοκρατία και στην ουσία υιοθέτησε τις πολιτικές των νεοφιλελεύθερων -, έως και την καθεστωτική αριστερά.
Η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και η τεχνολογική έκρηξη έφερε μέθη για τους κεφαλαιοκράτες που διψούσαν για περισσότερο αίμα. Οι κυβερνήσεις κάθε πολιτικής απόχρωσης σε όλο τον ανεπτυγμένο καπιταλιστικά κόσμο συμμετείχαν και συνέβαλαν τόσο στην αποθέωση του συστήματος της οικονομίας της αγοράς όσο και στους όρους επέκτασης του σε πλανητικό επίπεδο, στην πολεμική αντιμετώπιση όσων κρατών δεν παραδίνονταν και στην επιβολή της Νέας οικονομικής και πολιτικής Τάξης Πραγμάτων σε όλο τον πλανήτη.
Η οικονομική έκρηξη της δεκαετίας του '90 συνοδεύτηκε από μια νέα μεγαλύτερη έκρηξη της πείνας για τον τρίτο κόσμο, την ένταση των κοινωνικών διαχωρισμών για την ημιπεριφέρεια και το κέντρο του καπιταλισμού. Ενώ τα κέρδη των εταιρειών αυξάνονταν, αυξανόταν και η πίεση του κεφαλαίου προς την κοινωνία με το εκβιαστικό δίλημμα «μείωση του κόστους παραγωγής ή κλείσιμο» και «μετανάστευση» των επιχειρήσεων σε χώρες με πιο φθηνό εργατικό δυναμικό. Κατά τη διάρκεια αυτής της δεκαετίας - που συντελέστηκε και το τελευταίο εκ των πολλών «θαυμάτων» του καπιταλισμού - δημιουργήθηκε ένας νέος διεθνής καταμερισμός εργασίας.
Στην Κίνα, την Ινδία, τις χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας, της Λατινικής Αμερικής και της ανατολικής Ευρώπης οι πολυεθνικές εγκαθιστούν τις αλυσίδες παραγωγής τους, καθώς τα μεροκάματα πείνας στα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα και το σύγχρονο δουλεμπόριο που αναπτύχθηκε με την παγκοσμιοποίηση υπόσχονταν μεγάλα κέρδη για τις επιχειρήσεις. Η ένταση της διεθνούς εκμετάλλευσης με την πιο ωμή και απάνθρωπη λεηλασία του κοινωνικού πλούτου που γνώρισε η ανθρωπότητα από τα τέλη του 19ου αιώνα και τα αστρονομικά κέρδη των επιχειρηματιών από την απεριόριστη μείωση του εργατικού κόστους ήταν οι παράγοντες που έφεραν εκρηκτικές διαστάσεις στην παγκόσμια κοινωνική κρίση.Ομως, οι υπέρμαχοι της παγκοσμιοποίησης από τους νεοφιλελεύθερους ως τους «σοσιαλδημοκράτες» εξυμνούσαν τα αποτελέσματα αυτού του συστήματος που «κατάφερνε να βγάλει από το φάσμα της πείνας εκατομμύρια ανθρώπων». Είναι ενδεικτικό ότι προ κρίσης διάφοροι δήθεν «σοσιαλιστές» και «επικριτές του νεοφιλελευθερισμού» όπως ο Κρούγκμαν, αντέκρουαν με μένος τα επιχειρήματα των πολέμιων της παγκοσμιοποίησης, βλέποντας σε αυτήν τη λύση για τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των φτωχών πληθυσμών του πλανήτη.
Κυριότερο επιχείρημα ήταν αυτό που έλεγε πως η παγκοσμιοποίηση «έβγαλε από την απόλυτη φτώχεια εκατομμύρια ανθρώπους», οι οποίοι ως εργαζόμενοι στα στρατόπεδα εργασίας των πολυεθνικών «μπορεί να παίρνουν χαμηλά μεροκάματα, όμως πριν είχαν ακόμη λιγότερα». Παράλληλα το σύνθημα «καλύτερα κακοπληρωμένες δουλειές παρά καθόλου δουλειές» που σήμερα εν μέσω κρίσης, περικοπής μισθών και απολύσεων ακούγεται από κάθε καθεστωτικό φερέφωνο και στον ανεπτυγμένο κόσμο, πρωτοειπώθηκε ως απάντηση στις κριτικές για την απάνθρωπη εκμετάλλευση ανθρώπων στα εργοστασιακά κολαστήρια που έστηναν οι πολυεθνικές στις χώρες της περιφέρειας.
Υπάρχει όμως και μια χρονική ακολουθία σε αυτή την πορεία της εξαθλίωσης των λαών της περιφέρειας. Προϋπήρχαν οι πολιτικές δανειοδότησης από τις δυτικές τράπεζες, η πολιτική του χρέους που έθεσε οε ομηρία ολόκληρες χώρες, οι πολιτικές του ΔΝΤ που ξερίζωσαν κάθε παραγωγική διαδικασία που δεν απέφερε μεγάλα κέρδη για την δυτική οικονομική ολιγαρχία. Προϋπήρχε το ξεπούλημα των πλουτοπαραγωγικών πηγών και των υποδομών, το σκλάβωμα στο διεθνές κεφάλαιο των χωρών που έπεφταν θύματα των δυτικών τραπεζών.
Η εξαθλίωση των λαών σε αυτές τις χώρες ήταν αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας πολιτικής που ξεκινάει το '60. Όταν τη δεκαετία του 90 οι πολυεθνικές έκαναν επιδρομές στις χώρες αυτές για να βρουν «υλικό» να επανδρώσουν τα εργοστάσια. ή καλύτερα τα σύγχρονα σκλαβοπάζαρά τους, οι προηγούμενες πολιτικές της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ είχαν εξασφαλίσει πως πολλά εκατομμύρια άνθρωποι θα έχουν περάσει στην απόλυτη εξαθλίωση και θα αποδέχονταν να δουλεύουν ακόμα και για 1 ευρώ μεροκάματο στα εργοστάσια των δυτικών πολυεθνικών.
Και ο «πολιτισμένος» κόσμος της δύσης που υπεραμύνεται των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όταν πρόκειται για μη αρεστά στις δυτικές ελίτ καθεστώτα, δεν έχει κανένα ενδοιασμό να παίρνει για σκλάβους ακόμα και παιδιά, εκατομμύρια από τα οποία ζουν, αρρωσταίνουν και τελικά πεθαίνουν στα εργοστάσια των πολυεθνικών.
Το αποτέλεσμα από το καθεστώς της παγκοσμιοποίησης ήταν να φτάσει σε πρωτοφανή στην ιστορία επίπεδα το χάσμα μεταξύ βορρά και νότου, αφού το 1820 οι διαφορές ανάμεσα στο 20% πλουσιότερο τμήμα των ανθρώπων παγκοσμίως και το 20% των φτωχότερων ήταν 3/1, το 1920 έγιναν 11/1 και το 1997 74/1. Σήμερα, το 1\5 του πιο πλούσιου πληθυσμού της γης κατέχει σχεδόν το 85% του παγκόσμιου ΑΕΠ ενώ το φτωχότερο 20% λιγότερο από 4%. Αυτή ήταν η «βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των ανθρώπων της περιφέρειας» που ισχυρίζονται αριστεροί και δεξιοί ότι επέφερε η παγκοσμιοποίηση.
Υπό αυτούς τους όρους και ενώ ο λεγόμενος πρώτος κόσμος αποσπά το 80% του παγκόσμιου εισοδήματος αφήνοντας το 20% για τον υπόλοιπο κόσμο, τα εταιρικά κέρδη εκτοξεύονται στα ύψη, αυξάνοντας τα εθνικά εισοδήματα χωρίς όμως να αυξάνονται τα εργατικά εισοδήματα.
Αυτός ο πακτωλός χρημάτων προερχόμενος από το νέο παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, την πλανητική υπερεκμετάλλευση και τις νέες εργασιακές σχέσεις, διοχετεύτηκαν μαζικά στα κανάλια του χρηματοοικονομικού συστήματος, κατέληξαν στις καπιταλιστικές μητροπόλεις και τα κερδοσκοπικά παιχνίδια στα χρηματιστήρια και τις αγορές συναλλάγματος φούντωσαν.
Τα χρηματιστήρια τη δεκαετία του '90 γνωρίζουν νέες μέρες δόξας με τους χρηματιστηριακούς δείκτες να χτυπούν κορυφή.
Είναι η εποχή που ο πλούτος και η κερδοσκοπία απ' ενοχοποιείται πλήρως. Με τα υπέρ-κέρδη από αυτό το διεθνές μοντέλο ανάπτυξης διογκώθηκε η χρηματιστηριακή σφαίρα και τροφοδοτήθηκαν οι χρηματιστηριακές εκρήξεις του 90. Η μια «φούσκα» διαδεχόταν την άλλη, οι κεφαλαιοκράτες διεθνώς προεξοφλούσαν την αδιάκοπη κερδοφορία αυτού του συγκεκριμένου αναπτυξιακού μοντέλου, η παγκοσμιοποίηση δοξαζόταν ως η τελική διέξοδος από τις κρίσεις του συστήματος και τα μυθικά κέρδη από τις «φούσκες» στήριζαν την κατανάλωση από τα δυτικά κυρίως μεσαία και ανώτερα στρώματα.
Με δυο λόγια ήταν η κερδοσκοπία του χρηματιστηριακού τομέα, οι «φούσκες» στα ακίνητα, τις μετοχές, στις αγορές συναλλάγματος, οι «φούσκες» στις τιμές των τροφίμων και των πρώτων υλών αυτές που δημιουργούσαν τη ζήτηση και έδιναν τη δυνατότητα να απορροφηθεί η παγκόσμια παραγωγή.
Τελικά για τη σημερινή κρίση δεν ευθύνεται μόνο ο νεοφιλελευθερισμός και η ανεξέλεγκτη δράση των αγορών. Δεν μπορούμε να διαχωρίσουμε τον καπιταλισμό σε κακό και καλό, να επιρρίψουμε τις ευθύνες σε ένα τμήμα του, χαρακτηρίζοντας το ως «καζινοκαπιταλισμό» όπως συνηθίζει σήμερα μεγάλο μέρος της αριστεράς. Η ευθύνη βρίσκεται στο σύστημα συνολικά, στην οικονομική παγκοσμιοποίηση και τον διεθνή καταμερισμό εργασίας, στην επέκταση του κεφαλαίου και την ανάπτυξη.
Υπεύθυνοι της κρίσης δεν είναι μόνο κάποια διευθυντικά στελέχη των τραπεζών που πλούτιζαν από την κερδοσκοπία όλα αυτά τα χρόνια. Πίσω τους βρίσκονταν και βρίσκονται συμφέροντα που συνδέουν πολυεθνικούς ομίλους τραπεζών, βιομηχανιών, κατασκευαστικών, εταιρειών τροφίμων και φαρμάκων, ασφαλιστικών... δηλαδή, κάθε είδους πολυεθνική επένδυση που κερδοσκοπεί εις βάρος της εργασίας, των ανθρώπινων αναγκών, του περιβάλλοντος. Πίσω από την κρίση βρίσκεται το υπερεθνικό κεφάλαιο, βρίσκεται το σύνολο του καθεστώτος.

Τα χρηματιστήρια στο κέντρο της διεθνούς οικονομικής τρομοκρατίας

Στην εποχή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης συνηθίζεται οι χρηματιστηριακές αγορές να προβάλλονται ως μια πανίσχυρη δύναμη «χωρίς πρόσωπο», που κινείται παρασκηνιακά και καθοδηγείται από τους «ιερούς και απαράβατους νόμους της αγοράς», νόμους πολύπλοκους και ακατανόητους για τους «κοινούς θνητούς», για όσους δεν έχουν μυηθεί στις λειτουργίες τους. Ομως οι χρηματιστηριακές αγορές έχουν και πρόσωπο και υλική υπόσταση. Πίσω τους βρίσκονται οι τράπεζες, οι ασφαλιστικές, οι κάτοχοι των αμοιβαίων και επενδυτικών χαρτοφυλακίων, οι πολυεθνικές επιχειρήσεις.
Αυτοί είναι οι οικονομικοί παράγοντες που χαράζουν τις σύγχρονες στρατηγικές συσσώρευσης και συγκέντρωσης οικονομικής εξουσίας, εφαρμόζουν πολιτικές ανελέητης αφαίμαξης του κοινωνικού πλούτου σε παγκόσμιο επίπεδο έχοντας πάντα την εύνοια και την συνδρομή των κυβερνήσεων και των κεντρικών τραπεζών.
Με την παγκόσμια χρηματιστηριακή αξία να ξεπερνά σήμερα τα 50 τρις δολάρια ποσό μεγαλύτερο από το παγκόσμιο ΑΕΠ, τα χρηματιστήρια έχουν μετατραπεί σε διεθνή κέντρα όπου καθορίζεται τι θα παραχθεί, από ποιους, σε ποιο σημείο του πλανήτη, τι τιμή θα έχει, ποιες θα είναι οι νέες αναπτυξιακές καινοτομίες, τι από την παραγωγική διαδικασία θα πεταχτεί και τι νέο θα δημιουργηθεί. Στις αγορές των παραγώγων με τα χρηματιστήρια των εμπορευμάτων να πρωταγωνιστούν. συγκεντρώνονται κεφάλαια που ξεπερνούν το αστρονομικό ποσό των 450 τρις, δηλαδή ποσό δεκαπλάσιο του παγκόσμιου ΑΕΠ.
Στα χρηματιστήρια εμπορευμάτων και πρώτων υλών ηγούνται οι πετρελαϊκές, οι πολυεθνικές των τροφίμων και των πρώτων υλών που ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας παραγωγής σε ενέργεια, τρόφιμα και πρώτες ύλες και κερδοσκοπούν με τις τιμές των προϊόντων. Εκεί καθορίζεται ποια προϊόντα θα παράγονται και από ποιες χώρες και σε ποιες ποσότητες. που θα διακινούνται και σε ποιες τιμές, Οι πολυεθνικές των τροφίμων και τα χρηματιστήρια καθορίζουν τις τιμές στα τρόφιμα, ποιες χώρες θα λιμοκτονήσουν για να ενισχυθούν τα κέρδη τους.
Στις αγορές συναλλάγματος - όπου τα κεφάλαια που συγκεντρώνονται για να κερδοσκοπήσουν εις βάρος τοπικών νομισμάτων αγγίζουν σε ημερήσια βάση τα 2 τρις και σε ετήσια ξεπερνάνε τα 400 τρις δολάρια, ποσό δεκαπλάσιο τουπαγκόσμιου ΑΕΠ -αποφασίζεται καθημερινά η αξία των νομισμάτων, που η υποτίμηση και η ανατίμηση τους μέσα από την τεράστια αυτή αγορά μπορεί να καταστρέψει ακόμα και μια χώρα του καπιταλιστικού κέντρου σε μία νύκτα. Με δυο λόγια οι «αγορές» - όπως εν συντομία συνηθίζεται να αποκαλούνται - είναι οι απόλυτοι άρχοντες του πλανήτη. Και όταν μιλάμε για «αγορές» εννοούμε τους υπερεθνικούς πολυκλαδικούς ομίλους που ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας παραγωγής, τα πολυεθνικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και τις επενδυτικές εταιρείες εννοούμε μια υπερεθνική οικονομικά άρχουσα τάξη που ελέγχει την παγκόσμια οικονομία.
Το κύτταρο των χρηματιστηρίων είναι η μετοχική εταιρεία που έχει δώσει μεγάλη ευελιξία στο κεφάλαιο και που μέσω αυτής μπορεί ανά πάσο στιγμή να μεταφέρεται από την μια επιχειρηματική θέση στην άλλη, να αλλάζει τόπο, ακόμα και να κινείται στο χρόνο, «ποντάροντας» σε μελλοντικές μεταβολές και κέρδη με την βοήθεια των πολυάριθμων χρηματιστηριακών εργαλείων που έχει ανακαλύψει η ανεξάντλητη κερδοσκοπική φαντασία.
Αυτό το εταιρικό μοντέλο έχει δώσει την δυνατότητα σε λίγους μεγαλοεπενδυτές, κρατώντας μετοχές από διαφορετικές επιχειρήσεις, να ελέγχουν ταυτόχρονα διαφορετικούς τομείς της οικονομίας με λίγα σχετικά κεφάλαια, γεγονός που οδηγεί στην ενίσχυση των πολυκλαδικών ολιγοπωλίων και μονοπωλίων, στον συγκεντρωτισμό του κεφαλαίου και της οικονομικής δύναμης.
Μέσα από τα χρηματιστήρια και το αδιάκοπο κυνήγι άντλησης όσο το δυνατόν μεγαλύτερων κερδών για λογαριασμό των μετόχων, ο καπιταλισμός πετυχαίνει τη διεύρυνση των μηχανισμών άντλησης υπεραξίας τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο και προωθεί το καθεστώς διεθνούς εργασιακής υπερεκμετάλλευσης που η ωμότητα του είναι πρωτοφανής στην ανθρώπινη ιστορία. Έτσι, τα εξευτελιστικά μεροκάματα, η εξαθλίωση των εργατών όπου γης και η ανθρώπινη δυστυχία που γεννά η φτώχεια, συμβαδίζει με την άνοδο των δεικτών των χρηματιστηρίων και αποτελεί αιτία της χρηματιστηριακής διόγκωσης.
Όσο περισσότερο μειώνονται οι μισθοί και αυξάνονται τα κέρδη των επιχειρήσεων, όσο περισσότερο υποβαθμίζεται το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων τόσο διογκώνεται η χρηματιστηριακή κερδοσκοπία.
Μπορεί η κοινωνική πλειοψηφία να βρίσκεται μέσα στην ανέχεια και την φτώχεια, μπορεί το ΑΕΠ σε μια χώρα να μεγαλώνει γιατί αυξάνονται τα κέρδη των πλουσίων ενώ δεν αυξάνονται τα εισοδήματα των πολλών και η χώρα βυθίζεται στα χρέη, μπορεί οι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης να δηλώνουν μόνο τις κερδοφόρες ευκαιρίες για τους κεφαλαιοκράτες και όχι τη βελτίωση του επιπέδου ζωής των κοινωνιών, μπορεί οι δείκτες να ευημερούν αλλά να δυστυχούν οι άνθρωποι που συνεχίζουν να ζουν μέσα στη φτώχεια, όμως οι πολιτικές εξουσίες χρησιμοποιούν αυτούς τους δείκτες για να μας πείσουν ότι η οικονομική κατάσταση της πλειοψηφίας των ανθρώπων είναι καλή. Κατά ανάλογο τρόπο και η άνοδος των χρηματιστηρίων εξακολουθεί να προπαγανδίζεται ως ένας βασικός παράγοντας που δείχνει ότι η οικονομία βρίσκεται σε άνθηση.
Το επιχείρημα ότι «η χρηματιστηριακή ανάπτυξη προσφέρει οφέλη για τα σύνολο της οικονομίας», εξακολουθεί να κυριαρχεί και οι πολιτικές ελίτ υποστηρίζουν είτε άμεσα είτε έμμεσα την χρηματιστηριακή ευφορία, παρά το γεγονός ότι γίνεται πλέον όλο και πιο φανερό ότι το χρηματιστήριο είναι ένας μηχανισμός υφαρπαγής του παραγόμενου πλούτου και σκοπός του είναι η συγκέντρωση οικονομικής δύναμης σε όλο και πιο λίγους. Το λεγόμενο «νοικοκύρεμα» της επιχείρησης, ή αλλιώς ο «εξορθολογισμός» της λειτουργίας της ώστε να γίνει πιο ανταγωνιστική, που χρησιμοποιείται ως ένας βασικός στόχος τόσο για τις επιχειρήσεις που θέλουν να εισαχθούν στο χρηματιστήριο όσο και για τις εισηγμένες σε αυτό. δεν είναι τίποτα άλλο από τη «μείωση του λειτουργικού κόστους».Και αυτό στην πράξη σημαίνει είτε μείωση των αποδοχών των εργαζομένων είτε μείωση θέσεων εργασίας και απολύσεις είτε ακόμη και κλείσιμο των επιχειρήσεων και μεταφορά τους οε χώρες με πιο φθηνά μεροκάματα.
Ακόμα και οι γνωστές φιλολογίες γύρω από τον ρόλο των χρηματιστηρίων που τα παρουσιάζουν σαν τα πεδία όπου οι επιχειρήσεις αντλούν κεφάλαια αποφεύγοντας τον δανεισμό προκειμένου να χρηματοδοτήσουν νέες επενδύσεις. σήμερα αποτελούν σκέτη απάτη. Είναι εύκολο να αποδειχτεί ότι τα κέρδη από την χρηματιστηριακή άνοδο όχι μόνο δεν κατευθύνονται σε νέες επενδύσεις αλλά απειλούν και τις ήδη υπάρχουσες. Είναι γνωστό ότι οι μεγάλοι επενδυτικοί και χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί - οι πραγματικοί αφέντες των χρηματιστηριακών αγορών - που αξιολογούν τις εισηγμένες και τις προοπτικές ανάπτυξης τους, διαθέτουν αρκετές μεθόδους για να προκαλούν την άνοδο στις τιμές των μετοχών των επιχειρήσεων.
Οι ίδιοι επενδυτικοί οργανισμοί αξιολογούν με ευνοϊκούς όρους τον δανεισμό στις επιχειρήσεις αυτές που παρουσιάζουν τη μεγαλύτερη αύξηση της μετοχικής τους αξίας. Αυτές τις επιχειρήσεις προσφέρονται να δανείζουν, στηρίζοντας την επιχειρηματική επέκταση τους. Με άλλα λόγια οι εταιρείες έχουν τη δυνατότητα να δανείζονται τόσα περισσότερα κεφάλαια όσο περισσότερο ανεβαίνουν οι τιμές των μετοχών τους και να προχωρούν σε επιθετικές εξαγορές ανταγωνιστικών επιχειρήσεων, τακτική που υπηρετεί βασική καπιταλιστική αρχή, με βάση την οποία μια ισχυρή επιχείρηση πρέπει να επεκτείνεται με τελικό στόχο τον έλεγχο της αγοράς.
Σε αυτό το κερδοσκοπικό παιχνίδι οι επιχειρήσεις με τις καλύτερες αποδώσεις κινδυνεύουν πολύ περισσότερο, καθώς οι όροι δανεισμού τους γίνονται τόσο περισσότερο ευνοϊκοί όσο αυξάνονται οι τιμές των μετοχών τους. Επίσης. είναι γνωστό πως όταν μια «ισχυρή» επιχείρηση ανακοινώσει ότι πρόκειται να εξαγοράσει μια άλλη, η μετοχή της ανεβαίνει άμεσα και τα κέρδη για τους μετόχους είναι εξασφαλισμένα.Τελικά, οι εισηγμένες στο χρηματιστήριο όχι μόνο δεν αντλούν κεφάλαια αυξάνοντας την κεφαλαιακή τους βάση, αλλά αντιθέτως, συμβαίνει οι πιο «ισχυρές» από αυτές να παρουσιάζουν μείωση κεφαλαίων και να κινδυνεύουν να χρεοκοπήσουν όταν την χρηματιστηριακή έκρηξη διαδεχτεί η συνήθης κάθοδος.
Από αυτή τη διαδικασία αυτοί που είναι σίγουρα κερδισμένοι είναι οι μεγάλοι χρηματοπιστωτικοί και επενδυτικοί οργανισμοί που ενορχηστρώνουν τη διαδικασία εξαγορών και συγχωνεύσεων με τις εκθέσεις τους για τις εισηγμένες, των οποίων τις μετοχές προωθούν προς τα πάνω ή προς τα κάτω αναλόγως τα σχέδια τους και αντλούν τα υπερκέρδη της επέκτασης τόσο από την συμμετοχή τους στην μετοχική σύσταση των εταιρειών όσο και από τα κεφάλαια με τα οποία δανείζουν την επιχειρηματική αυτή επέκταση.Τέτοια παραδείγματα έχουμε συνεχώς και στην ελληνική αγορά με πλήθος κερδοσκοπικών χαρτοφυλακίων και με τους πολυεθνικούς επενδυτικούς ομίλους όπως η Citi η P. Morgan, η UBS κλπ να «παίζουν» συστηματικά με πολλές εισηγμένες στο ελληνικό χρηματιστήριο.
Η υπερχρέωση μεγάλων επιχειρήσεων έρχεται ως φυσικό αποτέλεσμα της χρηματιστηριακής διόγκωσης των φουσκωμένων μετοχικών εταιρειών και των επεκτατικών πολιτικών, ενώ όταν έρθει η στιγμή της κρίσης, τότε «οικονομικοί γίγαντες» καταρρέουν σαν χάρτινοι πύργοι ενώ οι δανειστές τους βρίσκονται στην γωνία αγοράζοντας τις άλλοτε φαινομενικά κραταιές επιχειρήσεις για ένα κομμάτι ψωμί. Αυτή η συνθήκη εντείνει τον οικονομικό συγκεντρωτισμό, καθώς μέσω των εξαγορών και των συγχωνεύσεων οι πολυεθνικοί - πολυκλαδικοί όμιλοι διευρύνουν τον έλεγχο τους σε νέες αγορές. Εννοείται πως από τους πλέον κερδισμένους είναι οι πολυεθνικοί χρηματοπιστωτικοί και επενδυτικοί οργανισμοί, που επεκτείνουν την ηγεμονική τους θέση σε αυτή την σύγχρονη διαδικασία συσσώρευσης αντλώντας τα υπερκέρδη από την διαδικασία της επιχειρηματικής επέκτασης με δανεικά.
Η χρηματιστηριακή έκρηξη στην Ελλάδα στα τέλη της δεκαετίας του 90 ενορχηστρώθηκε με τη συνεργασία του ελληνικού κράτους και των ντόπιων κεφαλαιοκρατών, έφερε το χρηματιστήριο στο κέντρο της οικονομικής ζωής και χιλιάδες Έλληνες και μετανάστες πίστεψαν πως ανακάλυψαν εκεί το δικό τους Ελντοράντο. Το υπερεθνικό κεφάλαιο μπήκε στο παιχνίδι μαζικά αμέσως μετά την υποτίμηση της δραχμής από την κυβέρνηση Σημίτη για να αρπάξει τις αποταμιεύσεις. τις περιουσίες - ακόμα και τα δανεικά - των «ντόπιων θυμάτων» που εισέρευσαν στο χρηματιστήριο ανεβάζοντας τους δείκτες στα ύψη και οδηγώντας την χρηματιστηριακή κεφαλαιοποίηση για πρώτη φορά σε αστρονομικά μεγέθη - υπερδιπλάσια του ελληνικού ΑΕΠ.
Η «φούσκα» πήρε πρωτοφανείς διαστάσεις και οι μεγαλομέτοχοι έκαναν την αποκομιδή των κερδών και αποχώρησαν. Ακολούθησε η καθίζηση των δεικτών που άφησε τους μικρομετόχους να κρατούν στα χέρια τους μετοχές - σκουπίδια. Ένα εκατομμύριο άνθρωποι έπαιξαν και έχασαν περιουσίες στο χρηματιστήριο το '99, οι περισσότεροι καταστράφηκαν τελείως, κάποιοι αυτοκτόνησαν. Και φυσικά αυτή η μαζική παράκρουση δεν ήταν παρά αποτέλεσμα μιας συνειδητής πολιτικής της κυβέρνησης και των κομμάτων, με την πορεία του γενικού δείκτη να βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη της βουλής.
Η χρηματιστηριακή φούσκα του '99 – και η παραφιλολογία περί «λαϊκού καπιταλισμού» που συνόδευσε τη δεκαετία του '90 αλλά βρήκε την καλύτερη πρακτική εφαρμογή στα τέλη της δεκαετίας -, ήταν αναγκαία για τον κοινωνικό εκσυγχρονισμό που προωθούσε το ΠΑΣΟΚ γιατί συνέβαλε στην πλήρη απενοχοποίηση της κερδοσκοπίας, στην εξιδανίκευση του πλούτου ως κυρίαρχης αξίας, στη νομιμοποίηση σε μεγάλο βαθμό της τραπεζικής τοκογλυφίας που από τότε και στο εξής πήρε τεράστιες διαστάσεις, ανάλογες των χρηματιστηριακών κερδών που άντλησαν τα κοράκια οι τραπεζίτες.
Η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με την βοήθεια κρατικά ελεγχόμενων χρηματιστηριακών εταιρειών καθώς και εταιρειών που είχαν ιδρυθεί από κοινού με στελέχη και των δυο μεγάλων κομμάτων, και ρίχνοντας τεράστια ποσά από τα ασφαλιστικά ταμεία στο χρηματιστήριο για να «ντοπάρουν» τους δείκτες (ποσά που εννοείται. «χάθηκαν» σε τσέπες πολιτικών, κυβερνητικών στελεχών και μεγαλοεπιχειρηματιών), ενορχήστρωσε μια από τις μεγαλύτερες απάτες στην ελληνική ιστορία.
Πρόκειται αναμφισβήτητα για μια κλοπή μυθικών διαστάσεων, την πιο μεγάλη και μαζική μεταφορά πλούτου προς τα πιο προνομιούχα στρώματα. Τράπεζες, κομματικά στελέχη και μεγάλες επιχειρήσεις στην Ελλάδα πλούτισαν κλέβοντας τα δισεκατομμύρια σε δραχμές των μικροεπενδυτών και ρουφώντας το αίμα των μικρών επιχειρήσεων που έμπαιναν μαζικά με την «υποστήριξη• των τραπεζών. Από την χρηματιστηριακή έκρηξη και την κατάρρευση που ακολούθησε το '99, ο συγκεντρωτισμός κεφαλαίου στην Ελλάδα προχώρησε με ταχύτατους ρυθμούς ενισχύοντας τα μονοπώλια και ολιγοπώλια στην ελληνική αγορά.
Επακόλουθο του '99 είναι ότι ξένα κεφάλαια συμμετέχουν στην μετοχική σύσταση μεγάλων ελληνικών εταιρειών ελέγχοντας τες και κατέχοντας το μεγαλύτερο μέρος της χρηματιστηριακής κεφαλαιοποίησης. Η συμβολή του ελληνικού χρηματιστηρίου υπήρξε καθοριστική για την εγκατάσταση και τον έλεγχο της οικονομικής ζωής του τόπου από μια χούφτα Έλληνες μεγιστάνες και ξένους μεγαλοεπενδυτές. γεγονός που δεν έχει δώσει τα απαραίτητα κοινωνικά και πολιτικά διδάγματα.
Μπορεί από τότε οι μικρομέτοχοι ν' απέχουν συστηματικά από το ελληνικό χρηματιστήριο, παρά τις όποιες προσπάθειες οικονομικής και πολιτικής εξουσίας να προσελκύσουν τους μικρομεσαίους με τις αποταμιεύσεις τους. Ένα μέρος όμως, της μεσαίας τάξης στην Ελλάδα εξακολουθεί να κατέχει περιουσιακά στοιχεία με τη μορφή μετοχών, ομολόγων και άλλων χρηματιστηριακών προϊόντων και να προσδοκά την αύξηση του προσωπικού του πλούτου από τις πρακτικές των ανελέητων διευθυντικών στελεχών και των μάνατζερ, από την ένταση της εργασιακής εκμετάλλευσης και από την ανέχεια των εργαζομένων.
Η τύφλωση που προκαλεί η δίψα για πλουτισμό δεν επιτρέπει σε όλους αυτούς που κυνηγούν το γρήγορο κέρδος να δουν πως την ευημερία των χρηματιστηρίων, από την οποία αυτοί ευελπιστούν να πλουτίσουν, στηρίζουν - εκτός από την ένταση της εργασιακής εκμετάλλευσης - με έμμεσο τρόπο τα χρέη των νοικοκυριών, καθώς με αυτά αυξάνεται η κατανάλωση και τα κέρδη συρρέουν στα ταμείο των επιχειρήσεων ανεβάζοντας παράλληλα τους χρηματιστηριακούς τους δείκτες. Με αυτό τον τρόπο αυξάνεται συνεχώς η κοινωνική ανισότητα, αφού μια μερίδα της κοινωνίας πλουτίζει από τα χρέη μιας άλλης σαφώς μεγαλύτερης και οι πολλοί τελικά καταστρέφονται για να ευημερούν οι λίγοι.
Ας μην κοροϊδευόμαστε, η συμμετοχή οποιουδήποτε στη χρηματιστηριακή κερδοσκοπία είναι μια καθαρά αντικοινωνική πρακτική, είναι ταξικά εχθρική προς τους προλετάριους, ενισχύει υλικά αλλά και ηθικά τα αφεντικά και τους πλούσιους και συμβάλλει στην ενίσχυση των κοινωνικών και ταξικών ανισοτήτων. Και αν για τους πλούσιους η ψυχρή αδιαφορία τους για την προέλευση του πλούτου τους και ο κυνισμός μπροστά στο κυνήγι του κέρδους είναι δεδομένος λόγω ταξικών καταβολών, για τους φτωχούς μια ανάλογη στάση θα έπρεπε να είναι ηθικά ανεπίτρεπτη και κατακριτέα.
Καθώς πολλοί επαγγελματίες πολιτικοί, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης, κατέχουν μεγάλους αριθμούς μετοχών στα θησαυροφυλάκια τους, γίνεται κατανοητό γιατί δεν είναι τελικά μόνο θέμα πολιτικής θέσης η τυφλή στήριξη του χρηματιστηρίου, αλλά είναι και θέμα προσωπικού συμφέροντος . Όπως επίσης θέμα συμφέροντος είναι και η υιοθέτηση πολιτικών από τους κατέχοντες την κρατική εξουσία, που ενισχύουν τη μια ή την άλλη επιχείρηση, ανάλογα σε ποιον κεφαλαιοκράτη έχουν επενδύσει τα μελλοντικά τους κέρδη.Στα χαρτοφυλάκια των πολιτικών και των οικογενειών τους αποτυπώνεται με αδιάψευστο τρόπο και για τους πιο αφελείς ακόμα, το προσωπικό όφελος της πολιτικής εξουσίας από την λεγόμενη «διαπλοκή» της πολιτικής και οικονομικής σφαίρας. Και σίγουρα δεν μπορεί ν απαλλαχθεί από αυτή την πραγματικότητα ένας βουλευτής επειδή είναι αριστερός, όπως ο Αλαβάνος του Συνασπισμού, ο οποίος - εκτός από την τεράστια περιουσία του που υποδηλώνει ότι τα συμφέροντα του απέχουν έτη φωτός από τα συμφέροντα των μη προνομιούχων - έχει στην κατοχή του ένα διόλου ευκαταφρόνητο αριθμό μετοχών και πολύ περισσότερο δεν μπορεί να αποκλειστεί ένα αριστερό κόμμα όπως το ΚΚΕ, πάρα το γεγονός ότι κρατά καλά κρυμμένες τις επιχειρηματικές δοσοληψίες και δραστηριότητες του.
Τέτοιες περιπτώσεις αριστερών, που υποστηρίζουν ότι σκοπός τους είναι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργατών, των φτωχών, που καταγγέλλουν την οικονομική εκμετάλλευση και την ανισοκατανομή του πλούτου, την ελαστική και ανασφάλιστη εργασία και την εκμετάλλευση των μεταναστών, την αφαίμαξη των νοικοκυριών από τις τράπεζες, που συχνά εξαπολύουν μύδρους εναντίον του καζίνο-καπιταλισμού και που από την άλλη πλουτίζουν μέσω χρηματιστηρίου, είναι ωμοί υποκριτές και ψεύτες.
Επειδή η συμμετοχή σήμερα στο χρηματιστήριο νομιμοποιεί το πιο ληστρικό καθεστώς αφαίμαξης του κοινωνικού πλούτου μέσω της εργασίας, οφείλουμε να καταγγείλουμε ως απατεώνες και υποκριτές όλους αυτούς που χρησιμοποιούν την αριστερή ρητορική για έναν καλύτερο κόσμο και παράλληλα συντηρούν και στηρίζουν το υπάρχον εκμεταλλευτικό και καταπιεστικό καθεστώς. Από τέτοιες περιπτώσεις δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα περισσότερο από εξαπάτηση.

Η αφαίμαξη των ασφαλισμένων μέσω των χρηματιστηρίων

Από τη δεκαετία του ‘50 όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις έβρισκαν στα ασφαλιστικά ταμεία μια ανεξάντλητη πηγή ρευστού που λήστευαν συστηματικά για να χρηματοδοτούν την παραμονή τους στην εξουσία.
Με νόμους που ψήφιζαν οι συμμορίες των κοινοβουλίων, διαχρονικά ληστεύονται «νόμιμα» τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, με τα οποία το κράτος χρηματοδοτούσε τις πολιτικές καπιταλιστικής ανάπτυξης. Σήμερα η συνήθης τακτική καταλήστευσης των ασφαλισμένων από τις κυβερνήσεις έχει γίνει ακόμα πιο επιτακτική όχι μόνο λόγω των τεράστιων κρατικών ελλειμμάτων, αλλά και επειδή η απαξίωση των ασφαλιστικών ταμείων συνιστά πλέον μια στρατηγικής σημασίας πολιτική επιλογή τόσο για τη ΝΔ όσο και για το ΠΑΣΟΚ.
Ενώ η διαδικασία πολιτικής και οικονομικής χρεωκοπίας του ασφαλιστικού συστήματος στην Ελλάδα προχωρά από τη δεκαετία του ‘90 ανεξαρτήτως του ποια κυβέρνηση βρίσκεται στην εξουσία, η κυβέρνηση της ΝΔ από τις τρωτές στιγμές που πήρε την εξουσία στα χέρια της το 2004, ένα από τα πρώτα πράγματα που υποσχέθηκε ευθέως στις ασφαλιστικές εταιρείες δια στόματος Καραμανλή ήταν η «μεταρρύθμιση» του ασφαλιστικού και η ιδιωτικοποίηση της ασφάλισης.
Η ασφαλιστική μεταρρύθμιση ανοίγει ένα νέο πεδίο αξιοποίησης από το κεφάλαιο, υπόσχεται μυθικά κέρδη από την ιδιωτική εκμετάλλευση της ασφάλισης και η αξιοποίηση της γίνεται πιο επιτακτική σήμερα εν μέσω της κρίσης που ροκανίζει τα κέρδη των κεφαλαιοκρατών. Ήδη τα κοράκια των τραπεζιτών υπό την επωνυμία της «ένωσης θεσμικών επενδυτών» πιέζουν επίμονα να τους δοθούν τα αποθεματικά των ταμείων για να τα «επενδύσουν».
Οι ελληνικές κυβερνήσεις εδώ και χρόνια συνηθίζουν, μέσω των διορισμένων ανθρώπων τους στις ηγεσίες των ταμείων, ν αγοράζουν με το αποθεματικά των ασφαλισμένων επενδυτικό προϊόντα, τα οποία τους υποδεικνύουν διάφοροι επιτήδειοι που είτε κατέχουν καρέκλες υπουργείων είτε διαπρέπουν σε χρηματιστηριακές και επενδυτικές επιχειρήσεις.
Οι γνωστές αποκαλύψεις για το ομόλογο των 280 εκατομμυρίων ευρώ που εκδόθηκε κρυφά από το γενικό λογιστήριο του κράτους, πέρασε από μια ταχύτατη διαδικασία μεταπωλήσεων και κατέληξε υπερτιμημένο στους προσυμφωνημένους αγοραστές που ήταν τα τέσσερα ταμεία (ΤΕΑΔΥ. ΤΕΑΠΟΚΑ. ΤΣΕΥΠ. ΤΕΦΥ). Εδειξαν πως οι δράστες και οι πρακτικές τους συγκέντρωναν όλα τα χαρακτηριστικά μιας πολυδαίδαλης εγκληματικής οργάνωσης.
Μυστικές συμφωνίες κρατικών και οικονομικών παραγόντων, υπόγειες διαδρομές εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ για την κάλυψη των κρατικών ελλειμμάτων και την ενίσχυση των κομματικών ταμείων, συστηματική λαφυραγώγηση των ταμείων των ασφαλισμένων από τις συμμορίες των διεθνών χρηματοπιστωτικών και επενδυτικών ομίλων (π.χ J.P.Morgan) και τα αρπακτικά ημεδαπών χρηματιστηριακών εταιρειών(πχ Ακρόπολις), μίζες πολλών εκατομμυρίων ευρώ που κατέληξαν οε τσέπες πολιτικών και παραγόντων της αγοράς οι οποίοι υπήρξαν οι πρωταγωνιστές της μεγάλης κομπίνας.
Και καθώς γνωρίζουμε πως ένα μέρος της αλήθειας είδε το φως της δημοσιότητας αφού εκδόθηκαν και άλλα ομόλογα τα οποία και πουλήθηκαν σε περισσότερα από τα ήδη γνωστά ταμεία, αντιλαμβανόμαστε πως το μέγεθος του εγκλήματος είναι ανυπολόγιστο για εκατομμύρια ασφαλισμένους.
Η πολιτική της διαχείρισης των αποθεματικών μέσω των κεφαλαιαγορών, η αύξηση ή η μείωση τους αναλόγως των αποδόσεων των επενδυτικών εργαλείων, έχει πλέον νομιμοποιηθεί στις συνειδήσεις των περισσοτέρων.
Γι’ αυτό και η εγκληματική ιστορία της τοποθέτησης εκατομμυρίων ευρώ από πολλά ταμεία σε διάφορα χρηματιστηριακά παράγωγα που αποκαλούν «δομημένα ομόλογα», ενώ θα έπρεπε να είχε γίνει αφορμή κοινωνικής έκρηξης λόγω του θράσους των κυβερνητικών να χρησιμοποιούν τα αποθεματικά των ασφαλισμένων για να τροφοδοτούν τους κρυφούς τους λογαριασμούς, να χρηματοδοτούν κρατικά ελλείμματα, να πλουτίζουν οι ίδιοι και να χρηματίζουν πολυεθνικές, αντί να γίνει αιτία για ν’ ανατραπεί η πολιτική της χρησιμοποίησης του κοινωνικού αυτού πλούτου για επενδύσεις σε χρηματιστηριακά προϊόντα, αντιθέτως, είδαμε μια γελοία κριτική ν’ αναπτύσσεται με πρωταγωνιστές τα ΜΜΕ και τα κόμματα, η οποία επικεντρώθηκε στις μίζες, τους χρηματισμούς και την παράβαση των όρων της ίδιας της αγοράς στην πώληση των «ομολόγων», τα οποία και αγοράστηκαν από τα ταμεία με το γνωστό «καπέλο».
Το ζητούμενο πλέον δεν είναι το αν πρέπει ή όχι να χρησιμοποιούνται τα χρήματα των ασφαλισμένων στον χρηματιστηριακό τζόγο - αυτό θεωρείται πως έχει νομιμοποιηθεί στις συνειδήσεις των ανθρώπων - αλλά το αν αυτό γίνεται με βάση τους νόμους των αγορών, αν τη διαχείριση την κάνουν «εξειδικευμένοι οργανισμοί» και αν οι συμφωνίες είναι «συμφέρουσες ή όχι» για τα ταμεία.
Έτσι, κανένας δεν αναφέρεται στην τεραστία κλοπή που γίνεται στο ΙΚΑ μέσω της ΑΕΔΑΚ (Ανώνυμης Εταιρείας Διαχείρισης Αμοιβαίων Κεφαλαίων) ασφαλιστικών ταμείων, τις δραστηριότητες της οποίας καθώς και τους πραγματικούς ισολογισμούς της καλύπτει μονίμως ένα πέπλο μυστηρίου. Η συγκεκριμένη εταιρεία που στην οποία ουσιαστικά ηγείται η Εθνική τράπεζα, συστάθηκε με το νόμο 1902/90 για να διαχειρίζεται εν λευκώ τα αποθεματικά του ΙΚΑ, έχει αναλάβει την διαχείριση των αποθεματικών των ΟΓΑ και ΟΑΕΕ.
Το μεγάλο φαγοπότι με τα αποθεματικά των προαναφερθέντων ταμείων γίνεται με τις ευλογίες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Εκτός από το γεγονός ότι μέρος από τα γνωστά δομημένα ομόλογα αγοράστηκαν και από τη συγκεκριμένη ΑΕΔΑΚ-γεγονός που αποσιωπάται-, μεγάλο μέρος των αποθεματικών χρησιμοποιείται για την αγορά ιδίων μετοχών από τις διαχειρίστριες τράπεζες.
Οι μεγάλοι χρηματοπιστωτικοί όμιλοι της Ελλάδας ALPHA, EFG. Eurobank, Εθνική και Εμπορική μέσω των χρηματιστηριακών θυγατρικών τους, έχουν καταφέρει μια σύμπραξη μέσω της ΑΕΔΑΚ και αρπάζουν τις εισφορές των ασφαλισμένων χρηματοδοτώντας τις κομπίνες τους κα» γεμίζοντας τα ταμεία τους. Επίσης, έχουν μετατρέψει τα ταμεία σε σκουπιδοτενεκέδες που πετάνε τα αμοιβαία κεφάλαια που εκδίδουν για λογαριασμό των εισηγμένων στο χρηματιστήριο και για το οποία δεν βρίσκουν άλλον αγοραστή. Στα ταμεία με τις πειθήνιες διοικήσει που ελέγχονται από τα δυο μεγάλα κόμματα, βρίσκουν τον πάντα πρόθυμο αγοραστή για όλα τα επενδυτικά τους σκουπίδια.
Ας θυμηθούμε ότι το 2007 που γινόταν γνωστή η λεηλασία των ταμείων μέσω των γνωστών δομημένων ομολόγων, πολλά ΜΜΕ μιλούσαν για την «χρηστή διαχείριση της ΑΕΔΑΚ των ασφαλιστικών ταμείων», όπου οι «ειδικοί στις χρηματαγορές» (τα αρπακτικά της Εθνικής και των λοιπών τραπεζών) «διαχειρίζονται τα κεφάλαια των ταμείων αποφέροντας κέρδη, και όχι οι κομματικοί προϊστάμενοι των ταμείων, οι οποίοι ούτε γνώστες χρηματοοικονομικών είναι και επιπλέον χρηματίζονται εύκολα».
Ας θυμηθούμε πως το παράδειγμα της ΑΕΔΑΚ των ασφαλιστικών ταμείων χρησιμοποιήθηκε επανειλημμένως για να προτρέψει και άλλα ταμεία να ακολουθήσουν την ίδια τακτική. Σήμερα, ας μας πουν όλοι αυτοί που μιλούσαν τότε για την συγκεκριμένη ΑΕΔΑΚ, πότε το ΙΚΑ και τα άλλα ταμεία είδαν τα ταμεία τους να γεμίζουν οπό τις «ψηλές αποδόσεις των χρηστών επενδύσεων» που έκανε η εταιρεία; Κυρίως ας μας εξηγήσουν γιατί, παρά την «καλή διαχείριση» που διαμηνύουν ότι έγινε, ο ΟΑΕΕ έχει άδεια ταμεία και εκποιεί περιουσιακά στοιχεία για να πληρώσει τους ασφαλισμένους του; Ας μας εξηγήσουν πώς βρέθηκε στο χείλος της κατάρρευσης το ΙΚΑ το μεγαλύτερο ταμείο της χώρας και πώς το ένα ταμείο μετά το άλλο αδυνατεί να καλύψει τις υποχρεώσεις του στους ασφαλισμένους.
Και ενώ το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο στην Ελλάδα τρώει τα αποθεματικά των ταμείων με τις ευλογίες του κράτους, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας περνάει το ένα νομοσχέδιο μετά το άλλο για την μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος και αφού έχει συμβάλει τα μέγιστα για την λεηλασία των ταμείων, υποκρίνεται πως θεσμοθετεί για την σωτηρία τους.
Από τις αρχές της δεκαετίας του '90 και οι δυο κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ψήφισαν σειρά νόμων που άλλαζαν προς τα πάνω τα συνταξιοδοτικά όρια ηλικίας, αύξαναν τις εισφορές των εργαζομένων μειώνοντας ταυτόχρονα τις εισφορές των εργοδοτών (νόμος Σιούφα), μείωναν τις συντάξεις, έκοβαν τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις (νόμος Ρέππα), υπονόμευαν την δημόσια ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και παράλληλαέσπρωχναν όλο και βαθύτερα στην κινούμενη άμμο των χρηματιστηριακών επενδύσεων τα ταμεία.
Οι εργαζόμενοι τρομοκρατημένοι από τις σφοδρές αλλαγές στο ασφαλιστικό που πέρασε η κυβέρνηση το 2008 και έχοντας μπροστά τους όλο και πιο δυσμενείς όρους για να συνταξιοδοτηθούν - αν τους το επιτρέψουν τα όρια ηλικίας που συνεχώς ανεβαίνουν-, στρέφονται όλο και περισσότερο προς τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες. Η αντίδραση αυτή των εργαζομένων δεν αφορά μια μη επιθυμητή παράπλευρη απώλεια της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης, αλλά επιθυμητή κατάληξη τόσο για τη ΝΔ όσο και για το ΠΑΣΟΚ που έρχεται ως αποτέλεσμα της μακροχρόνιας πολιτικής τους για την απαξίωση του δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος.
Η ιδιωτικοποίηση της κοινωνικής ασφάλισης σημαίνει ότι οι ασφαλισμένοι αναλαμβάνουν οι ίδιοι το βάρος της ασφάλισης τους και αφήνονται πλήρως στις ορέξεις των αγορών, ή αλλιώς στη χρηματιστηριακή εξουσία, που το μόνο που επιθυμεί από αυτή τη διαδικασία είναι ακόμα μεγαλύτερα περιθώρια κέρδους. Οι απαιτήσεις των ασφαλιστικών εταιρειών, των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων με συμφέροντα στην αγορά των ασφαλίσεων και των μεγάλων επιχειρηματιών που ζητούν παραπέρα μείωση των εισφορών τους στην ασφάλιση των εργαζομένων έχει ήδη καταφέρει σε πολλές χώρες τη μερική σε άλλες την πλήρη ιδιωτικοποίηση του συστήματος κοινωνικών ασφαλίσεων.
Οι ασφαλιστικές και τα μεγάλα ιδιωτικά συνταξιοδοτικά ταμεία αποτελούν στις μέρες μας μια από τις μεγαλύτερες κατηγορίες θεσμικών επενδυτών που διαχειρίζονται πάνω από 12 τρισ. δολάρια παγκοσμίως. Από την άλλη, οι εκρήξεις συγχωνεύσεων των τελευταίων χρόνων έφερε τις ασφαλιστικές εταιρείες να συνδέονται οργανικά με άλλες πολυεθνικές διαφορετικού αντικειμένου (βλ. Allianz με Siemens), κατακτώντας ηγεμονική θέση στην παγκόσμια αγορά. Τα σύγχρονα πολυεθνικά - πολυκλαδικά εκτρώματα δημιουργήθηκαν μέσα από μια μακρά περίοδο υπερσυσσώρευσης, και τώρα θέτουν ως στόχο τον έλεγχο του συνταξιοδοτικού συστήματος των χωρών που είτε παραμένει δημόσιο είτε βρίσκεται υπό τον μερικό έλεγχο των αγορών.
Σε χώρες που το κράτος έχει γκρεμίσει πλήρως το σύστημα δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης, όπως στις ΗΠΑ, οι εργαζόμενοι πληρώνουν αυξημένες εισφορές για να εξασφαλίσουν μια αμφιβόλου μεγέθους σύνταξη και η τύχη τους έχει ταυτιστεί οπό την κερδοφορία της εταιρείας στην οποία είναι ασφαλισμένοι και την πορεία της μετοχής της.
Η κατάρρευση μεγάλων εταιρειών - φαινόμενο συχνό στην καπιταλιστική εποχή μας - μπορεί να μην σημαίνει την οικονομική καταστροφή των μεγαλομετόχων και των διευθυντικών στελεχών - που συνήθως εγκαταλείπουν το πλοίο πριν βυθιστεί, άλλα σημαίνει σίγουρα την ολοκληρωτική καταστροφή αυτών που όχι μόνο χάνουν τις δουλειάς τους αλλά. κυρίως, χάνουν και τις εισφορές που έχουν καταβάλλει μέχρι τη στιγμή της κατάρρευσης για να έχουν ιατρική περίθαλψη και σύνταξη.
Με τις εισφορές των ασφαλισμένων συγκεντρώνονται τεράστια ποσά που κατευθύνονται στη χρηματιστηριακή σφαίρα για «επενδύσεις». Με αυτό τον τρόπο το κεφάλαιο καταφέρνει μια ακόμα ωμή λεηλασία εις βάρος των εργαζομένων. Στον χρηματιστηριακό τζόγο τ' αποθεματικά των ταμείων χρησιμεύουν και ως «ανάχωμα» στα όλο και πιο μεγάλα επενδυτικά ρίσκα που παίρνουν οι μεγαλοεπενδυτές.
Τα συνταξιοδοτικά ταμεία ήταν ένας βασικός αγοραστής των τιτλοποιημένων χρεών από τις τράπεζες που άνοιξαν την αγορά των στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ. Και δεν είναι φυσικά η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Είναι συνήθης πρακτική όπως πολύ καλά γνωρίζουμε και από το ελληνικό παράδειγμα των δομημένων ομολόγων.
Κατά έναν ανάλογο τρόπο τα ασφαλιστικά ταμεία στην Ελλάδα και πριν ακόμα ολοκληρωθεί η ιδιωτικοποίηση της κοινωνικής ασφάλισης, γίνονται το ανάχωμα στην κρίση που βρίσκεται σε εξέλιξη προστατεύοντας τα ελληνικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Η χωρίς πραγματικούς περιορισμούς αρπαγή των αποθεματικών των ταμείων από το μεγάλο κεφάλαιο γίνεται εδώ και χρόνια με τις ευλογίες των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΑ, των κομμάτων και των ΜΜΕ, γεμίζοντας τις τσέπες των μεγαλοεπενδυτών, που είτε άμεσα είτε έμμεσα συνδέονται με τα αρπακτικά των τραπεζών οι οποίες διαχειρίζονται τα χρήματα των ασφαλισμένων.
Πρόκειται για το ενδιάμεσο στάδιο πριν την ολοκληρωτική ιδιωτικοποίηση, για την οποία προϋπόθεση είναι η πλήρης απαξίωση των ταμείων και η κατάρρευση του υπάρχοντος ασφαλιστικού συστήματος. Η απαξίωση αυτή ήδη έχει συντελεστεί και αυτό αποδεικνύεται από το ότι η κυβέρνηση μόλις πρόσφατα προχώρησε σε έκδοση ομολόγων ύψους 4,6 δισ. ευρώ για να καλύψει τις τεράστιες χρηματοδοτικές ανάγκες του ΙΚΑ γεγονός που επιβεβαιώνει την κατάρρευση των δημόσιων οικονομικών και δικαιολογεί την εσπευσμένη προσφυγή στις κάλπες στις 4 Οκτώβρη.
Αν η πορεία αυτή δεν ανατραπεί από μια μεγάλη κοινωνική επανάσταση, στο άμεσο μέλλον οι οικονομικοί δείκτες των επιχειρήσεων, η ανταγωνιστικότητα τους, η θέση τους στην αγορά. θα καθορίζουν το ύψος των συντάξεων και τις παροχές στην υγεία.
Η μοίρα των κεφαλαιοκρατών θα γίνει δική μας μοίρα. Θα βλέπουμε στον πλουτισμό τους τη δυνατότητα να έχουμε μια αξιοπρεπή σύνταξη, θα βλέπουμε στις οικονομικές τους δυσκολίες τα δικά μας εμπόδια στην υγεία και την απειλή να βρεθούμε στο κοινωνικό περιθώριο καθώς γερνάμε. Θα βλέπουμε στους τριγμούς της ελεύθερης αγοράς την απειλή για εμάς τους ίδιους. Και όταν η εταιρεία καταρρεύσει {όπως έγινε με την Enron στις ΗΠΑ και με τις δεκάδες εταιρείες που καταρρέουν σήμερα λόγω της κρίσης) οι εισφορές μας, ή ό,τι μείνει από αυτές, θα βρίσκονται στις βαλίτσες των διευθυντικών στελεχών που θα εγκαταλείπουν το πλοίο καθώς βυθίζεται, και το δικαίωμα στην ασφάλιση θα πνίγεται στα ναυάγια των εταιρικών συμφερόντων.

Η επανάσταση η μόνη λύση για την οριστική έξοδο από τις κρίσεις

Είναι φυσικό οι πολιτικές ελίτ ανά τον κόσμο που στηρίζουν τις εξουσίες τους στο υπάρχον οικονομικό σύστημα, να προσπαθούν να μας πείσουν πως η κρίση έχει περιορισμένο χαρακτήρα και αφορά την κακή λειτουργία των τραπεζών και κυρίως των αμερικάνικων. Γι' αυτές και την καθεστωτική προπαγάνδα που καλλιεργούν δεν υπάρχει πρόβλημα στο σύστημα του καπιταλισμού και των αγορών, δεν υπάρχει συσχετισμός προηγούμενων κρίσεων με τη σημερινή - η κάθε μια υπήρξε «μεμονωμένο περιστατικό χωρίς αναφορές στο παρελθόν και χωρίς επιπτώσεις στο μέλλον -, δεν υπάρχει σύνδεση της μακροχρόνιας εντεινόμενης εκμετάλλευσης με την σημερινή κατάσταση.
Γι' αυτές σημασία έχει να σωθεί το τραπεζικό , σύστημα από την κατάρρευση, δηλαδή να σωθεί η οικονομική άρχουσα τάξη του πλανήτη και οι περιούσιες της, ακόμη και αν αυτό σημαίνει μεγαλύτερη φτώχεια και εκμετάλλευση για τους λαούς.
Δεν πιστεύουμε πως κάποιος από τις κυβερνήσεις που λαμβάνουν μέτρα σωτηρίας του συστήματος πιστεύει πραγματικά πως αυτά θα μας βγάλουν από την κρίση και ότι γίνονται για το καλό του συνόλου. Γιατί μόνο ένας ηλίθιος πολιτικός θα πίστευε πως το να χαρίζει στις τράπεζες δημόσιο χρήμα, δίνοντας αστρονομικές διαστάσεις σε ένα χρέος το οποίο είναι ήδη , δυσβάσταχτο για την κοινωνία που το πληρώνει, το να γεμίζει με αυτό το χρήμα τις τσέπες των πλουσίων που δεν δίνουν δεκάρα για την κατάσταση των συνανθρώπων τους εφόσον δεν βλέπουν ευκαιρίες κερδοφορίας εν μέσω . κρίσης και οι ίδιοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι τα περί εξόδου από αυτή είναι σκόπιμες μπουρδολογίες, και μέσα σε όλα αυτά να επιβάλει πολιτικές περιορισμού των δαπανών σε βασικές δημόσιες λειτουργίες όπως στην υγεία, να κόβει μισθούς και συντάξεις και να ξεπουλά σε τιμή κόστους ό,τι δημόσια περιουσία έχει απομείνει, μόνο ένας ηλίθιος πολιτικός θα έκανε όλα αυτά πιστεύοντας πραγματικά ότι είναι λύσεις εξόδου από την κρίση.
Η πολιτική ενίσχυσης του κεφαλαίου με χρήμα και οι σκληρές πολιτικές λιτότητας που επιβάλει η ευρωπαϊκή επιτροπή και εφαρμόζουν ευλαβικά οι κυβερνήσεις, δεν είναι πολιτικές εξόδου από την κρίση. Είναι πολιτικές που επιδεινώνουν την κρίση και αυτό θα φανεί στο αμέσως επόμενο διάστημα. Είναι πολιτικές διάσωσης της άρχουσας τάξης και διασφάλισης των κερδών της.Είναι πολιτικές διασφάλισης ότι το σύστημα θα συνεχίσει να λειτουργεί αφού σε αυτό οι κυβερνήσεις στηρίζουν τις εξουσίες τους. Είναι πολιτικές που κατατείνουν σε μεγαλύτερη εκμετάλλευση όπως δείχνει η πλήρης κάλυψη της μαύρης εργασίας και η εκ περιτροπής εκβιαστική καθιέρωση του τετραημέρου εβδομαδιαίου χρόνου εργασίας. Η κρίση δίνει μια μοναδική ευκαιρία στους επιχειρηματίες να επιβάλουν με τον εκβιασμό της απόλυσης τη μοναδική ιστορικά συμπίεση των εργατικών αποδοχών.
Το σύνθημα «καλύτερα κακοπληρωμένες δουλειές παρά καθόλου δουλειές» δεν ακούγεται πλέον μόνο για τα εργοστασιακά «Νταχάου» της Ασίας αλλά και για κάθε εργασιακό χώρο της δύσης και υιοθετείται από τους χορτασμένους πολιτικούς ηγέτες των δεξιών, κεντρώων και κεντροαριστερών κομμάτων ως κεντρική πολιτική γραμμή. Και δεν πρόκειται για επιλογές που θα εκλείψουν ως δια μαγείας αν και όποτε βελτιωθεί η οικονομική κατάσταση. Πρόκειται για μόνιμες επιλογές που θεσμοθετούνται από τις κυβερνήσεις και που θα ορίζουν από εδώ και στο εξής τους όρους των εργασιακών σχέσεων.
Για τις πολιτικές εξουσίες ανά τον κόσμο η σημερινή κρίση και η επιτυχής διαχείριση της σημαίνει ότι θα βοηθήσει τους κεφαλαιοκράτες να περάσουν τα προβλήματα και να επεκτείνουν την οικονομική ισχύ τους, σημαίνει πως θα καταφέρουν να συνεισφέρουν στον μεγαλύτερο συγκεντρωτισμό οικονομικής ισχύος.
Για τις ίδιες τις πολιτικές ελίτ σημαίνει νέες ευκαιρίες για επέκταση των εξουσιών τους, για ενδυνάμωση της κρατικής ισχύος. Εφόσον καταφέρουν να περάσουν τον κάβο χωρίς ιδιαίτερο κοινωνικό κόστος - που στην εποχή μας δεν εννοούμε απλώς τις έτσι κι αλλιώς αναμενόμενες κοινωνικές εκρήξεις αλλά τον κίνδυνο των πολιτικών ανατροπών, τη βίαιη αποκαθήλωση κυβερνήσεων και την ανατροπή του καθεστώτος - τότε οι κοινωνίες θα έρθουν αντιμέτωπες με ένα κρατικό μόρφωμα που θα κυριαρχούν τα ολοκληρωτικά ακόμα και νεοφασιστικά χαρακτηριστικά.
Αυτό ετοιμάζεται σε πολλές χώρες του κόσμου αλλά και στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση της ΝΔ δεν έχει επιλέξει την ακροδεξιά στροφή για ψηφοθηρικούς μόνο λόγους - αυτό είναι μια απλοϊκή προσέγγιση - αλλά γιατί διαβλέπει πως δημιουργούνται οι κατάλληλες συνθήκες - με την αμέριστη υποστήριξη του φασίστα Καρατζαφέρη, του κόμματος του και των διαφόρων παρακρατικών φασιστικών συμμοριών που το πλαισιώνουν - για τη διαμόρφωση ενός κοινωνικού ρεύματος με ακροδεξιά χαρακτηριστικά και υπερσυντηρητικά ανακλαστικά.
Αυτή η κοινωνική τάση που ενώ είναι υπό διαμόρφωση και μέχρι σήμερα αισχρά μειοψηφική, στην κοινωνία πλασάρεται με τη συνδρομή των ΜΜΕ ως η κυρίαρχη κοινωνική τάση και χρησιμοποιείται για να δείχνει ότι υπάρχει όχι απλώς συναίνεση στα μέτρα για ισχυροποίηση του κρατικού ελέγχου, αλλά απαίτηση κοινωνική για την άμεση εφαρμογή ολοκληρωτικών μεθόδων κρατικής επιβολής και ελέγχου στην κοινωνία.Μια αιχμή για αυτή την πολιτική είναι οι πρόσφυγες οικονομικοί και πολιτικοί, οι άνθρωποι που υφίστανται το μεγαλύτερο βάρος της μακροχρόνιας σήψης που προκαλεί το οικονομικό καθεστώς και των πολέμων που γεννά η επέκταση του κυρίαρχου μοντέλου εξουσίας.
Η άλλη αιχμή είναι η καθεστωτική ασφάλεια και η πάταξη κάθε κοινωνικής αντίστασης με κάθε μέσο.Στην πραγματικότητα γνωρίζουν ότι με αυτές τις επιλογές που καλλιεργούν τα δυο μεγάλα κόμματα, το ΛΑΟΣ και η απουσία ουσιαστικής αντίστασης από τα κόμματα της αριστεράς, καλλιεργείται ήδη ένα κλίμα κοινωνικού εμφύλιου που εδραιώνεται με τους απανωτούς στρατιωτικού τύπου νόμους οι οποίοι ψηφίστηκαν για την διατήρηση της καθεστωτικής ασφάλειας. Αυτό το κλίμα κοινωνικού εμφυλίου προωθείται στους δρόμους των πόλεων με την στρατιωτική σύμπραξη αστυνομίας και ένοπλων ακροδεξιών συμμοριών που ελέγχονται από τον κρατικό μηχανισμό.
Σήμερα οι κίνδυνοι για ένα νέου τύπου ολοκληρωτισμό δεν βρίσκονται στα ακραία στοιχεία του συστήματος, αφού αυτά και τα βασικά προτάγματά τους έχουν συγχωνευτεί με τις κυρίαρχες πολιτικές τάσεις. Καθώς οι κομματικές συνιστώσες του καθεστώτος αφομοιώνουν τις ακροδεξιές προτάσεις - βλέπε σύμπλευση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ σε μεταναστευτικό και καταστολή - ο κρατικός νεοφασισμός που θα στηρίζεται σε όλο και πιο μειοψηφικά κοινωνικά ρεύματα τα οποία και θα το νομιμοποιούν μέσω εκλογικών παρωδιών, θα είναι το μοντέλο διακυβέρνησης που θα γεννηθεί από τη σημερινή κρίση.
Απέναντι από αυτή τη νεοφασιστική και απολυταρχική πολιτική κατάσταση που ήδη διαμορφώνεται και που ήδη υπάρχει η πολιτική συναίνεση της πλειοψηφίας των καθεστωτικών κομμάτων, κανένα κόμμα της αριστεράς δεν θα μπορεί να αντιπαρατεθεί. Ηδη τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και οι απελάσεις αποτελούν την «κεντρική μεταναστευτική πολιτική» με τη συναίνεση ΠΑΣΟΚ. ΛΑΟΣ. ενώ οι διαμαρτυρίες του Σύριζα και του ΚΚΕ δεν είναι,ικανές να αποτρέψουν την εφαρμογή της. Οι νόμοι για την αντιμετώπιση της αντίστασης και για τη θωράκιση του καθεστώτος περνούν ο ένας μετά τον άλλον (νόμοι για τις κουκούλες, την ονομαστικοποίηση των καρτοκινητών, τις κάμερες, το DΝΑ).
Πιστεύουμε ότι από εδώ και στο εξής η συμμετοχή οποιουδήποτε κόμματος στο κοινοβούλιο, εκεί όπου ήδη αποφασίζονται και εκτελούνται οι πιο ακραίες πολιτικές που έχει γνωρίσει ο τόπος από την εποχή του Μεταξά και της χούντας των συνταγματαρχών, δεν θα μπορεί να δικαιολογείται από την κοινωνία που δεν συμβιβάζεται.
Αν υπάρχει ένα μήνυμα που στάλθηκε με την ιστορική αποχή του 50% από τις ευρωεκλογές προς το πολιτικό σύστημα ήταν ότι γίνεται όλο και πιο κατανοητό από όλο και περισσότερους ότι το καθεστώς και οι θεσμοί του είναι σάπιοι, ότι κανένα κόμμα δεν εμπνέει εμπιστοσύνη και ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Τώρα διαμορφώνεται μια κατάσταση όπου για το υπάρχον καθεστώς τίποτα από εδώ και στο εξής δεν θα είναι το ίδιο, καθώς χάνει συνεχώς το κοινωνικό του έρεισμα και απονομιμοποιείται στις συνειδήσεις όλο και περισσότερων ανθρώπων.Και επειδή γνωρίζει ότι συρρικνώνεται η βάση που στηρίζεται το σύστημα της κοινοβουλευτικής αντιπροσώπευσης, ετοιμάζεται να διεκδικήσει την επιβίωση του μe τα όπλα του ολοκληρωτισμού.
Δεν πιστεύουμε πως όλοι όσοι δεν ψήφισαν βρίσκονται λίγο πριν την επαναστατική εφόρμηση. Ομως πιστεύουμε πως αυτό που αποτυπώθηκε με σαφήνεια είναι η ηθική απαξίωση του οικονομικού και πολιτικού καθεστώτος, γεγονός που αντλεί πολλές από τις αιτίες του στην οικονομική κρίση.Βέβαια η αποχή από τις εκλογές δεν σημαίνει από μόνη της περισσότερη πολιτικοποίηση από τους πολίτες ή πιο ενεργή ενασχόληση τους με τα κοινά.Γι’ αυτό και μαζί με το πρόταγμα μας για αποχή από τις εκλογές θα προσθέταμε πως είναι επιτακτική ανάγκη να μην σημάνει αυτή η επιλογή την παραίτηση από τη διαχείριση των κοινωνικών υποθέσεων, αλλά αντιθέτως, να σημάνει την εξωθεσμική δραστηριοποίηση των ανθρώπων με στόχο την διαρκή παρεμπόδιση του αντικοινωνικού έργου των καθεστωτικών κομμάτων.
Ας μην είναι η αποχή στροφή στην παθητικότητα και την παραίτηση, αλλά ας είναι η αφετηρία ενός ειλικρινούς και ανόθευτου αγώνα για την κοινωνική χειραφέτηση.
Για εμάς η πραγματική έξοδος από την κρίση δεν βρίσκεται σε καμία συνταγή διόρθωσης του συστήματος. Να μην τους βοηθήσουμε να βγούνε από μια κρίση με το σύστημα νικητή και τις κοινωνίες ηττημένες. Να μην ζήσουμε άλλο κάτω από το ζυγό ενός συστήματος που μεγαλώνει συνεχώς τη φτώχεια, που τρέφεται με τον φόβο και την ανασφάλεια για την επιβίωση. Να μη ζήσουμε άλλο κάτω από τον κρατικό ζυγό, τον καθημερινό έλεγχο και την τρομοκρατία που ασκείται εις βάρος όλων μας.
Η μόνη πραγματική έξοδος από την κρίση βρίσκεται στην ανατροπή του συστήματος που γεννά τις κρίσεις.
Πιστεύουμε πως σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε είναι θεμιτός και αναγκαίος ο μεγαλύτερος απεγκλωβισμός των κοινωνιών από τα καθεστωτικά κόμματα κάθε απόχρωσης. Ο απεγκλωβισμός της αντίστασης από τα ξεπουλημένα στο σύστημα κόμματα της αριστεράς, από τις μεταρρυθμιστικές παγίδες και την απάτη της «ανατροπής από τα μέσα». Η πολιτική λύση βρίσκεται στην εξωθεσμική και οριζόντια οργάνωση των αντιστάσεων σε μια προοπτική που θα στοχεύει στην ανατροπή και την επανάσταση.
Δεν πρόκειται μόνο για μια πρόταση που απαντά στα ανήθικα χαρακτηριστικά του καθεστώτος, στην εκμετάλλευση και καταπίεση ανθρώπων από ανθρώπους. Δεν πρόκειται μόνο για την ηθική αναγκαιότητα να ξεπεραστεί ένα καθεστώς που στηρίζεται στην καταπίεση. Μέσα στο περιβάλλον της κρίσης που διαμορφώνεται η έξοδος από το σύστημα παίρνει πλέον χαρακτηριστικά ανάγκης για επιβίωση, καθώς ο καπιταλισμός έχει ήδη φτάσει με τον αδηφάγο και άπληστο χαρακτήρα του τις κοινωνίες στα όρια της περιθωριοποίησης, της φτώχειας, του θανάτου και το οικοσύστημα του πλανήτη μας στην καταστροφή. Αν δεν ανατραπεί θα σκοτώσει τον πλανήτη, θα μας σκοτώσει όλους.
Η έξοδος από την κρίση θα έρθει μέσα οπό την επαναστατική κοινωνική οργάνωση που αναπόφευκτα θα συγκρουστεί με κάθε καθεστωτική μορφή πολιτικής οργάνωσης. Η έξοδος από την κρίση θα έρθει με την καταστροφή του συστήματος, των μηχανισμών και των θεσμών του, με την οργάνωση μιας κοινωνίας οικονομικής ισότητας και πολιτικής ελευθερίας. Μιας κοινωνίας χωρίς οικονομικές και κοινωνικές διαφορές, έξω από τα δόγματα του ανταγωνισμού, μιας κοινωνίας αλληλεγγύης.
Όταν μιλάμε για οριστική έξοδο από την σημερινή και από κάθε άλλη κρίση, εννοούμε την επανάσταση. Εννοούμε την κατάργηση του κράτους και κάθε μορφής οργανωμένη εξουσία που αναπόφευκτα θα υπάρχει για να διαιωνίζει και να αναπαράγει τους κοινωνικούς και ταξικούς διαχωρισμούς, δηλαδή τις βαθύτερες αιτίες των κάθε είδους κρίσεων. Εννοούμε την αφαίρεση των οικονομικών προνομίων από την άρχουσα τάξη και την κοινωνικοποίηση τους, δηλαδή την επαναοικειοποίηση του κλεμμένου κοινωνικού πλούτου. Την απαλλοτρίωση της κρατικής και εκκλησιαστικής περιουσίας και την κοινωνικοποίηση της. Την απαλλοτρίωση όλης της γης και της περιουσίας που κατέχουν οι βιομηχανίες. Την δήμευση των περιουσιών των πλουσίων. Την κατάργηση κάθε οικονομικού και πολιτικού προνομίου και την δημιουργία μιας κοινωνικής οργάνωσης που θα αποτρέπει την επανεμφάνιση παλιών ή και νέων μορφών πολιτικού και οικονομικού συγκεντρωτισμού και που κάθε απόφαση θα λαμβάνεται οπό τις κοινότητες και τα συμβούλια των πολιτών. Την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής αλλά και την αποτροπή κάθε πολιτικής που θα επιδιώκει την κρατικοποίηση ή την εθνικοποίηση τους. Γιατί δεν γίνεται να επιστρέψουμε σε μορφές κρατικού συγκεντρωτισμού, με κάποιο κόμμα «πεφωτισμένης ηγεσίας» να οργανώνει ένα «νέο» κεντρικά ελεγχόμενο μοντέλο ανάπτυξης.Αυτό το κοινωνικό μοντέλο ούτως ή άλλως κατέρρευσε. Ομως έτσι και αλλιώς είναι αντεπαναστάτικό και αντικοινωνικό, αφού η εδραίωση του βασίζεται στον πολιτικό ολοκληρωτισμό. Η μόνη ιδιοκτησία να είναι η κοινοτική, η μόνη εξουσία αυτή της κοινότητας και των λαϊκών συνελεύσεων της. Να περάσουν στα χέρια της κοινωνικής βάσης όλα τα απαλλοτριωμένα από την εξουσία πλούτη και μέσα παραγωγής.
Η ίδια η κοινωνική βάση μέσα από τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες της να αποφασίζει τα πάντα, για την παραγωγή, τη διανομή των προϊόντων, την κατανάλωση, δηλαδή την πλήρη κατάργηση της λειτουργίας της αγοράς και του καπιταλισμού. Την απομόνωση κάθε κομματικής απόπειρας σφετερισμού των επαναστατικών κεκτημένων και την επαναφορά εξουσιαστικών καρκινωμάτων που θα θελήσουν να θέσουν τέρμα στην επανάσταση.
Αυτό που με δυο λόγια λέμε είναι ότι αξίζει να έρθουμε σε ρήξη με το σύστημα και τους θεσμούς του και να ξεκινήσουμε ένα επαναστατικό κοινωνικό πείραμα με οριζόντια κοινωνική οργάνωση, όπου ο καθένας θα έχει τον πρώτο λόγο για τη ζωή του. Ενα πείραμα για μια κοινωνια χωρίς αφέντες και δούλους. Μια κοινωνία πραγματικά ελεύθερων ανθρώπων.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

ΥΓ: Κατά τη διάρκεια της τοποθέτησης του εκρηκτικού μηχανισμού στην Eurobank στην Αργυρούπολη, «συναντηθήκαμε» με ένα τζιπ της αστυνομίας που περιπολούσε στην περιοχή και στο οποίο επέβαιναν τρεις μπάτσοι. Βγαίνοντας οι σύντροφοι από την τράπεζα, οι οποίοι είχαν αναλάβει την τοποθέτηση του εκρηκτικού μηχανισμού, είδαν το τζιπ της αστυνομίας με σβηστά φώτα παρκαρισμένο σε απόσταση 30 μέτρων.
Με απόλυτη ψυχραιμία περπατώντας σταθερά χωρίς να βιάζονται κατευθύνθηκαν στις μοτοσυκλέτες που ήταν τα οχήματα διαφυγής. Ενώ οι σύντροφοι είχαν επιβιβαστεί, ένας από τους μπάτσους βγήκε από το τζιπ και κινήθηκε προς το μέρος μας φωνάζοντας: αστυνομία ακίνητοι. Τότε ένας από τους συντρόφους έβγαλε το όπλο του σημαδεύοντας τον και αυτός αμέσως οπισθοχώρησε. Αυτή η κίνηση ήταν η πλέον σοφή επιλογή αφού έσωσε τη ζωή τόσο του ίδιου όσο και των συναδέλφων του. Στην περίπτωση που δεν οπισθοχωρούσε αμέσως, να είναι σίγουροι ότι θα έπεφταν νεκροί και οι τρεις. Συνιστούμε, λοιπόν, αν κάποιοι μπάτσοι έχουν την ατυχία να έρθουν ξανά πρόσωπο με πρόσωπο με ένοπλους αγωνιστές, να κάνουν το ίδιο, αφού είναι ο μόνος τρόπος γιο να σώσουν το τομάρι τους.
Μετά από αυτό το περιστατικό, κάποιοι δημοσιογράφοι εξαπέλυσαν οξύτατη κριτική για τη στάση των συγκεκριμένων μπάτσων, κάποιοι ζητούσαν ωμά να χυθεί αίμα και ένας ειδικά σε πρωινή ζώνη κρατικού καναλιού είχε δηλώσει πως «έπρεπε να τους ξαπλώσουν - τους συντρόφους εννοείται - κάτω και θα λάμβαναν τα χειροκροτήματα του κόσμου».
Αν κάποιες ύαινες της δημοσιογραφίας σαν και τον συγκεκριμένο - που προφανώς πιστεύει πως με αυτό τον τρόπο ασκεί καλύτερα τις υποχρεώσεις του ως γλύφτης της εξουσίας - νομίζουν πως παροτρύνοντας δημοσίως τους μπάτσους να πυροβολούν και ζητώντας να χυθεί αίμα αγωνιστών, μπορούν τελικά να μας βλάψουν ή αν πιστεύουν πως η κοινωνία είναι με το μέρος των μπάτσων είναι πραγματικά γελοίοι. Το μόνο που καταφέρνουν με τέτοιες δηλώσεις είναι να αυτοστιγματίζονται, και να επιβαρύνουν ακόμα περισσότερο την κοινωνική τους θέση.



ΠΗΓΗ: το ποντίκι

20090909

Ανάληψη ευθύνης για τις τράπεζες στη Θεσ/νίκη (5/9)

5 Σεπτεμβριου 2009.Τα βλεμματα στραμμενα στην Θεσσαλονικη. Η πολη βρισκεται σε πυρετωδεις ρυθμους προκειμενου ολα να κυλισουν αψογα. Την εικονα της "μεγαλης γιορτης"και της "αποφασιστικης ομιλιας" του καραμανλη ερχεται να συμπληρωσει συσσωμος ο κατασταλτικος μηχανισμος της πολης. Xιλιαδες μπατσοι κοβουν βολτες προκλητικα σχεδον σε ολες τις γειτονιες του κεντρου, καμερες παρακολουθουν καθε κινηση σε οποιδηποτε σημειο της πολης, φυλακες - σεκιουριταδες σε αγαστη συνεργασια με τους μπατσους παρατηρουν και ενημερωνουν για καθε υποπτη κινηση. Ενω λοιπον η εννομη ταξη(και οχι μονο)βρισκεται στο ποδι προκειμενου να προλαβει εκτροπα και ενω συνδικαλιστες, εργατοπατερες, φοιτητες και φοιτητοπατερες διαδηλωνουν αποφασισμενοι να διασφαλισουν την κανονικοτητα μεσα στην πολη εμεις επιλεγουμε την αμεση επιθεση στον εχθρο χωρις φθηνα πολιτικα παιχνιδια , χωρις να συμμεριζομαστε το κοινο αισθημα για ησυχια-ταξη-ασφαλεια. Γιατι για εμας στιγμες μαγειας γεννιουνται μονο οταν η φωτια παρασερνει τα παντα στο σαρωτικο περασμα της,μονο οταν οι καπνοι κρυβουν το φως των αστικων κεντρων, μονο οταν οι κροτοι αναστατωνουν τον υπνο καθε φιλησυχου μικροαστου.

Τους χαιρετισμους μας σε οσους παρα τις αντιξοες συνθηκες εδωσαν την δικη τους πνοη με την επιθετικη σταση που κρατησαν.Στο επετειακο ραντεβου αυτο παιξαμε και εμεις με τους δικους μας ορους καταστρεφοντας ολοκληρωτικα τις τραπεζες ΑΤΕ και MILLENIOUM στην οδο 25ης Μαρτιου.

Αφιερωνουμε την πραξη μας αυτη στους συντροφους μας Γ.Δημητρακη, Η.Νικολαου, Π.Γεωργιαδη.

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΕΜΠΡΗΣΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Εμπρησμοί σε τράπεζες στη Θεσ/νίκη (5/9)

Στο στόχαστρο εμπρηστών βρέθηκαν το βράδυ του Σαββάτου δύο υποκαταστήματα τραπεζών στην οδό 25ης Μαρτίου, στην ανατολική Θεσσαλονίκη. Οι επιθέσεις έγιναν στα υποκαταστήματα της Millenium και της Αγροτικής Τράπεζας. Σύμφωνα με την Αστυνομία, άγνωστοι έσπασαν τις τζαμαρίες στις προσόψεις των τραπεζών και πέταξαν εύφλεκτο υλικό στο εσωτερικό τους.

skai.gr

20090908

Επεισόδια στα Εξάρχεια (5/9)

Ομάδα αντιεξουσιαστών επιτέθηκε με μολότοφ και πέτρες κατά διμοιριών των ΜΑΤ, που βρίσκονταν στην οδό Χαριλάου Τρικούπη, που ανταπάντησαν με δακρυγόνα. Η επίθεση πραγματοποίηθηκε στη 1.50 μετά τα μεσάνυχτα. Στην περιοχή στήθηκαν οδοφράγματα με φλεγόμενους κάδους απορριμμάτων και η ένταση συνεχίστηκε με «ανταλλαγή πυρών». Από την επίθεση με μολότοφ προκλήθηκαν ζημιές σε παρκαρισμένο Ι.Χ. και σε μηχάνημα αυτόματης ανάληψης χρημάτων.

enet.gr

Επεισόδια στη πορεία της ΔΕΘ (5/9)

Δεν έλειψαν για μια ακόμη φορά τα επεισόδια και οι καταστροφές υποκαταστημάτων Τραπεζών, καμερών ασφαλείας και καταστημάτων κινητής τηλεφωνίας στο κέντρο της πόλης. Επίσης αυτή τη φορά «χτυπήθηκε» και η Ανατολική Θεσσαλονίκη, από μέλη του λεγόμενου αντιεξουσιαστικού χώρου που συμμετείχαν στις «καθιερωμένες» εκδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης, που «πλαισιώνουν» τα τελευταία χρόνια τα εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης.

Συγκεκριμένα, ένταση επικράτησε κατά την πορεία μελών του αντιεξουσιαστικού χώρου, καθώς προκάλεσαν ζημιές σε προσόψεις και μηχανήματα αυτόματης ανάληψης τραπεζών, στο κέντρο της πόλης, έγραψαν συνθήματα, «κατέβασαν» κάμερες ασφαλείας από τράπεζες και κατάστημα κινητής τηλεφωνίας, ενώ κατά τις 8 το βράδυ, επιστρέφοντας στην Καμάρα, ορισμένοι πέταξαν πυρσούς και πέτρες κατά αστυνομικών. Επίσης, λίγο αργότερα άγνωστοι πέταξαν πέτρες κατά του αστυνομικού φυλακίου που βρίσκεται μπροστά από το προξενείο της Τουρκίας. Και στις δύο περιπτώσεις, η Αστυνομία, που απέκλεισε περιμετρικά τους χώρους γύρω από το συνεδριακό κέντρο «Ι. Βελλίδης» και το ΑΠΘ, προκειμένου να αποτρέψει την είσοδο διαδηλωτών στους χώρους του πανεπιστημίου, έκανε περιορισμένη χρήση δακρυγόνων.

naftemporiki.gr

Επεισόδια στα Εξάρχεια (4/9)

Σύμφωνα με πληροφορίες, τα δύο τζιπ της ΟΠΚΕ, που κινήθηκαν ανάποδα στην οδό Ναυαρίνου με αναμμένους φάρους, έστριψαν στη Ζωοδόχου Πηγής και δέχτηκαν επίθεση με πέτρες και μπουκάλια τη στιγμή που περνούσαν από την οδό Κωλέττη. Τα περισσότερα πυρά δέχτηκε το δεύτερο τζιπ, το οποίο υπέστη σοβαρές ζημιές στο πίσω μέρος. Λίγα λεπτά αργότερα η περιοχή «γέμισε» από διμοιρίες των ΜΑΤ που έκαναν χρήση δακρυγόνων και πέταξαν χειροβομβίδα κρότου-λάμψης, αλλά και δικυκλιστές της ομάδας «Δ». Στήθηκαν οδοφράγματα με φλεγόμενους κάδους απορριμμάτων και για αρκετή ώρα ακολούθησε ανταλλαγή «πυρών». Πληροφορίες ανέφεραν ότι έγιναν και προσαγωγές και πως τα περιπολικά της ΟΠΚΕ πήγαν στην περιοχή για τον εντοπισμό και τη σύλληψη νεαρών που έκαναν γκράφιτι.
Οι επιθέσεις αυτές άρχισαν στη 1.40 τη νύχτα και κράτησαν αρκετή ώρα. Κατά τη διάρκεια των επιθέσεων τραυματίστηκαν τρεις αστυνομικοί και προκλήθηκαν ζημιές σε δύο υπηρεσιακά αυτοκίνητα. Οι αστυνομικές δυνάμεις έκαναν χρήση δακρυγόνων, ενώ οι νεαροί τοποθέτησαν κάδους απορριμμάτων ως οδοφράγματα στην οδό Διδότου και σε άλλους δρόμους της περιοχής, στους οποίους έβαλαν φωτιές.

enet.gr, zougla.gr

Ανάληψη ευθύνης για την έκρηξη στο Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης (2/9)


Η ομοψυχία των φοβισμένων.

Διαχρονικά οι ηγέτες κάθε είδους ολοκληρωτισμού επιδιώκουν την κοινωνική συνοχή. Μέσα από αυτήν παράγεται ο μαζικός άνθρωπος που είναι πιο εύπλαστος, πιο πειθαρχημένος και πιο συντηρητικός στις κοινωνικές συμπεριφορές που επικρατούν. Είναι η σύγχρονη τάξη των ενσωματωμένων πολιτών που ανακαλύπτει την κοινή της ταυτότητα και συσπειρώνεται γύρω από το κοινό συμφέρον, το κοινό όραμα και τις κοινές επιθυμίες. Όλες οι μοναξιές του δυτικού κόσμου βρίσκονται για μια στιγμή μαζί στα στιγμιότυπα της καταναλωτικής φρενίτιδας.

Στην ελλάδα της δεκαετίας του 80 η κοινωνική συνοχή εμπνεύστηκε από το όραμα της αλλαγής και επένδυσε στην ιδιοκτησιακή μανία των αντιπαροχών και των νέων διαμερισμάτων. Οι πολυκατοικίες σε αθήνα και θεσσαλονίκη χτίζονταν η μια μετά την άλλη για να στεγάσουν την απουσία της ζωής με την εμφάνιση της οικογενειακής ιδιοκτησίας-περιουσίας.

Όλοι αναζητούσαν το δικό τους διαμέρισμα ως αναγνώριση της κοινωνικής τους αξίας στην σύγχρονη τάξη του νεοέλληνα, που προϋπέθετε ιδιοκτησιακό κύρος και κοινωνική επιφάνεια.

Στην δεκαετία του 90 ήρθε η επέλαση των μικρο-ηλεκτρικών συσκευών χαράς υποθηκευμένων με δόσεις και του δεύτερου αυτοκινήτου. Οι νεοέλληνες μικροαστοί περιφέρουν την απουσία τους σε ένα νέο περιβάλλον τεχνολογικής άνεσης και ψηφιακής απόλαυσης που του υποσχόταν ο αργοπορημένος ελληνικός καπιταλισμός. Τα δάνεια για το καινούργιο σαλόνι και για τις νέες οικοσυσκευές αποτελούσαν μια συμπεριφορά ρουτίνας στην δεκαετία του 90.

Έτσι η μικροαστική τάξη απέκτησε όλα τα χαρακτηριστικά μιας τάξης. Έχει κοινές επιθυμίες, κοινό όραμα, κοινή γλώσσα και καμία συνείδηση. Έχει όμως και κάτι ακόμα. Κάτι που σε περιόδους κρίσης γίνεται το πιο ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια των διαχειριστών της. Έχει κοινούς φόβους. Το φόβο της απώλειας όλων αυτών των υλικών “ιδανικών” που με τόσες συμβάσεις, ανοχές και ταπεινώσεις έχει αποκτήσει. Οι φιλήσυχοι μικροαστοί είναι ικανοί ακόμα και να σκοτώσουν όποιον απειλήσει την ιδιοκτησία τους. Γιατί στην ιδιοκτησία τους έχουν επενδύσει όλα τους τα “είναι”. Όταν κάποιος χάνει τις ψευδαισθήσεις του, τότε γίνετε χειρότερος από αυτόν που έχει συνείδηση της πραγματικής απώλειας.

Στις ψευδαισθήσεις μεταφέρονται όλες οι ελπίδες ενός μέλλοντος που δεν θα έρθει ποτέ, ανακουφίζονται οι καθημερινές ταπεινώσεις, ξεκουράζονται τα αγχωμένα μικρο-εγώ.

Στην πολιτική της κρίσης και του φόβου επενδύουν οι ηγέτες όταν η κοινωνική συνοχή του κοινού οράματος χρεοκοπήσει, ως φυσική δυσλειτουργία της καπιταλιστικής μηχανής.

Καταρχάς η έννοια της κρίσης που διαρκώς μας βομβαρδίζουν τα media, είναι από μόνη της ένα στρατιωτικό σήμα, ένα σήμα κινδύνου που επιτάσσει τον κοινωνικό συναγερμό. Ο κοινωνικός φόβος που παρελαύνει μπροστά στο άγνωστο της κρίσης έχει την δική του συγκεκριμένη μυρωδιά. Είναι η μυρωδιά που διηγείται την δειλία για όλα αυτά που έχει αποδεχτεί, για όλες τις επιθυμίες που δεν ανακάλυψε ,για όλες τις ταπεινώσεις που δεν αντιμίλησε, για όλους τους ρόλους που υποδύθηκε στις άδειες εξέδρες των μικροαστικών φαντασιώσεων του. Ο κοινωνικός φόβος έχει επίσης και την δική του έκφραση, είναι μνησίκακος, μίζερος και συντηρητικός

Η κοινωνική συνοχή ξανακερδίζετε πάνω στον φόβο. Από την θρησκευτική ώρα της κρίσης του “θεού” μέχρι τις εθνικές κρίσεις ακόμα και οι ανάσες τους συντονίζονται σε στρατιωτικό βηματισμό. Ολόκληρη η κοινωνία της αποβλάκωσης, χορεύει σε ρυθμούς κρίσης χωρίς καν να αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει.

Αυτές οι τεχνητές καταστάσεις εκτάκτου κινδύνου λειτουργούν ως στρατιωτικές ασκήσεις ετοιμότητας ενάντια στην κοινωνική πόλωση. Οι χρονικές περίοδοι που δοκιμάζονται είναι ιδιαίτερα προσεγμένες. Επειδή δεν περιορίζονται σε ένα κράτος, ιδιαίτερα η οικονομική κρίση, αποκτούν διαφορετικές εκδοχές μεταξύ τους, ώστε να λειτουργούν με ακρίβεια.

Άλλες σκοπιμότητες εξυπηρετεί η οικονομική κρίση αυτήν την περίοδο στις ΗΠΑ ως απάντηση των συντηρητικών “λευκών” ρεπουμπλικανών στους καθεστωτικούς δημοκρατικούς και στις μεταρρυθμίσεις του συστήματος υγείας και άλλες στην ελλάδα μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη Όπως επίσης άλλα συμφέροντα πολιτικά και οικονομικά εξυπηρετεί η κρίση με το νέο ιό γρίπης που ξέσπασε αμέσως μετά.

Η πολιτική της κρίσης αποδεικνύεται μια ιδιαίτερα επιτυχημένη τεχνική γιατί εκτός από το “ιερατείο” ( πολιτική εξουσία, δημοσιογράφοι, αναλυτές, διάφορες “προσωπικότητες”) που την προπαγανδίζει υπάρχει και το κατάλληλο ηλίθιο ακροατήριο των πιστών (κοινωνία) που την αποδέχεται και περιμένει οδηγίες.

Στην ελλάδα άλλωστε η τεχνική της κρίσης είναι ιδιαίτερα προσφιλής μέθοδος. Συνήθως μετά από κοινωνικές εντάσεις και συγκρούσεις ή από ρήξεις που προκαλεί ο εσωτερικός εχθρός, εμφανίζονται οι εθνικές κρίσεις ομοψυχίας.

Το 1991 ήταν η χρονιά των μεγάλων καταλήψεων και της δολοφονίας του καθηγητή Τεμπονέρα ενώ την επόμενη χρονιά ακολούθησε η κρίση με τα σκόπια και τα μακεδονικά συλλαλητήρια. Το 1995 ήταν η χρονιά της μαζικότερης σύλληψης, μεταπολιτευτικά, 500 ατόμων στο Πολυτεχνείο ενώ το 1996 σημειώθηκε η κρίση των Ιμίων. Το 2008 ήταν η εξέγερση του Δεκέμβρη και το 2009 ήταν η μεταναστευτική κρίση, τα πογκρόμ, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι τουρκικές εναέριες παραβιάσεις και η αποκάλυψη εκτελέσεων αγνοούμενων κυπρίων από τους τουρκοκύπριους. Αυτό δεν σημαίνει ότι “φτιάχτηκαν” γεγονότα για να αποπροσανατολίσουν την αποβλακωμένη κοινή γνώμη. Ούτε τα ίμια έγιναν για τους συλληφθέντες, ούτε οι μετανάστες “φυτεύτηκαν” για τον Δεκέμβρη. Όπως επίσης και το γεγονός ότι η οικονομία νοσεί και καταρρέει είναι πραγματικότητα. Η τεχνική της κρίσης είναι απλώς η σκηνοθετική ικανότητα να πέφτει ο φωτισμός σε συγκεκριμένα πλάνα την κατάλληλη στιγμή, ώστε να κατευθύνει το βλέμμα του θεατή.

Παραβιάσεις και περιστατικά με ελληνικές βραχονησίδες έχουν συμβεί πολλές φορές, όμως στην περίπτωση των ιμίων προβλήθηκαν. Οι μετανάστες για χρόνια βρίσκονται και κατοικούν στο κέντρο, τώρα όμως έπρεπε να “αποκαλυφθούν”. Αρρώστιες και επιδημίες διαρκώς υπάρχουν ή κατασκευάζονται ωστόσο όταν περάσει η περίοδος χρησιμότητας τους εξαφανίζονται χωρίς κανείς να γνωρίζει την κατάληξη τους, όπως στις περιπτώσεις με την νόσο των τρελών αγελάδων και των πουλερικών.

Η οικονομία διαρκώς έχει ελλείμματα, τώρα όμως πρέπει να τονιστεί. Δεν έχουν καμία απολύτως σημασία οι πίνακες στατιστικών, τα στοιχεία οικονομικών υπηρεσιών και οι οικονομικές αναλύσεις. Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε ως επαναστατικό κομμάτι και ως νέα αντάρτικη τάση, είναι η κοινωνική αξία της οικονομικής κρίσης, η κοινωνική αξία του φόβου, να προχωρήσουμε στις αντιαναλύσεις μας και να επιτεθούμε σε όλα τα μέτωπα.

Η οικονομία δεν είναι απλώς μαθηματική εξίσωση, είναι εργοστάσιο παραγωγής σχέσεων. Οι επερχόμενες εκλογές είναι το ορατό διέξοδο στην κρίση. Είναι η εκτόνωση του συσσωρευμένου κοινωνικού φόβου και η εναλλαγή του με την ελπίδα της ανοικοδόμησης του μικροαστικού ονείρου. Γνωρίζουμε πως ακόμα και στα ανθρωπάκια, που φέρουν ως τίτλο τιμής την έννοια του πολίτη, οι εκλογές είναι παρωχημένες και γραφικές, παρόλα αυτά είναι το μόνο που έχουν μπροστά τους. Άλλωστε είπαμε οι ψευδαισθήσεις και η βλακεία είναι σχεδόν ανίκητες, όχι όμως άτρωτες.

Επειδή εμείς, όπως και άλλοι σύντροφοι του νέου αντάρτικου πόλης, δεν παίζουμε σε στημένα παιχνίδια, ούτε συμμετέχουμε στις επίσημες φιέστες διαμαρτυρίας, σε καλεσμένες πορείες όπως αυτές για την ΔΕΘ, επιλέξαμε το δικό μας χρόνο να δράσουμε.

Έτσι τα ξημερώματα της Τετάρτης 2 Σεπτεμβρίου τοποθετήσαμε αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό αποτελούμενο από 2 ωρολογιακούς μηχανισμούς και 8 κιλά εκρηκτικής ύλης στο πίσω μέρος του Υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης. Για την αποφυγή τραυματισμών ειδοποιήσαμε έναν τηλεοπτικό σταθμό και την αστυνομία.

Η επιλογή του συγκεκριμένου στόχου ήταν περισσότερο μια πρόκληση για τα αστυνομικά μέτρα προστασίας που έχουν εκπονήσει για την συγκεκριμένη τοποθεσία. Οι αστυνομικοί στην είσοδο, η διμοιρία των ΜΑΤ στον περίβολο, τα μπλόκα στην Αγίου Δημητρίου, η περιπολία γύρω από το κτίριο ήταν μια καλή ευκαιρία για εμάς να τους κάνουν να τρέξουν πανικόβλητοι.

Κάθε φορά που τονίζουμε το επιχειρησιακό σκέλος ενός σχεδίου δεν το κάνουμε για να διεκδικήσουμε εύσημα επιχειρησιακής δεινότητας και θάρρους. Αυτά είναι ανοησίες. Ότι κάνουμε, το πράττουμε απλά επειδή το νιώθουμε και μας περιέχει ως νόημα της ύπαρξης μας. Οι αναφορές σε κάποια επιχειρησιακά τμήματα γίνονται ως προταγματική πρόσκληση σε νέους συντρόφους για να μοιραστούμε μαζί τους την πεποίθηση μας πως η υπευθυνότητα, η οργάνωση, η συνέπεια, η συντροφικότητα και η αποφασιστικότητα μπορούν να πλήξουν αυτό που μέχρι χτες φάνταζε απλησίαστο.

Άλλωστε τα απανωτά χτυπήματα που έγιναν στην πόλη μας το καλοκαίρι από διαφορετικές ομάδες αποδεικνύουν πως η νέα αντάρτικη τάση είναι ήδη στα σκαριά και προετοιμάζεται για την δική της έφοδο. Οι σπασμένες πόρτες, οι θρυμματισμένες τζαμαρίες, οι καπνοί από τα πυρπολημένα κτίρια, το χάος των σαμποτάζ, είναι ένα δίκτυο επικοινωνίας πέρα και έξω από τα προβλεπόμενα. Είναι ένας τρόπος να διηγηθούμε τις απώλειες μας, τις αντιφάσεις μας, τις επιθυμίες μας, αγνοώντας τα ληξιαρχεία της εξουσίας και κοροιδεύοντας τους συντηρητικούς κανόνες τους. Κανένας σεβασμός στις αρχές τις πόλης και τους υπάκουους πολίτες της.

Θα επανέλθουμε ...

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς

20090902

Βόμβα μεγάλης ισχύος στο Χρηματιστήριο Αθηνών (2/9)


Ισχυρή έκρηξη παγιδευμένου με εκρηκτικά αυτοκινήτου σημειώθηκε στις 5:35 το πρωΐ, έξω από το νέο κτίριο του Χρηματιστηρίου Αθηνών, στη Λεωφόρο Αθηνών. Νωρίτερα, στις 5:05 άγνωστος τηλεφώνησε στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» λέγοντας ότι έξω από το Χρηματιστήριο έχει τοποθετηθεί φορτηγάκι με εκρηκτικά, το οποίο επρόκειτο να εκραγεί σε 40 λεπτά. Η περιοχή αποκλείστηκε από την αστυνομία και η έκρηξη σημειώθηκε, όπως είχε προειδοποιήσει ο άγνωστος, προκαλώντας σοβαρές ζημιές στο κτίριο του Χρηματιστηρίου και σε γύρω κτίρια, ενώ ξέσπασε πυρκαγιά σε σταθμευμένα Ι.Χ. αυτοκίνητα, η οποία σβήστηκε λίγο αργότερα από την Πυροσβεστική Υπηρεσία.

naftemporiki.gr

Έκρηξη στο Υπουργείο Μακεδονίας - Θράκης (2/9)

Μικρής έκτασης υλικές ζημίες προκλήθηκαν από την έκρηξη του αυτοσχέδιου εκρηκτικού μηχανισμού που τοποθετήθηκε έξω από το κτίριο του υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης, στην οδό Κασσάνδρου στη Θεσσαλονίκη. Όπως ανακοίνωσε η Αστυνομία, από την έκρηξη, που σημειώθηκε στις 04:55, έσπασαν τζάμια στην πίσω πλευρά του κτιρίου του υπουργείου και σε ορισμένα καταστήματα της περιοχής, ενώ μέχρι στιγμής καμία τρομοκρατική οργάνωση δεν ανέλαβε την ευθύνη της επίθεσης. Σύμφωνα με την Αστυνομία, οι δράστες τοποθέτησαν τον εκρηκτικό μηχανισμό σε «Καφαο» του ΟΤΕ που βρίσκεται κοντά στα μεταλλικά κιγκλιδώματα της περίφραξης του υπουργικού κτιρίου. Το χειρισμό της υπόθεσης ανέλαβε η Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία.

www.kathimnerini.gr

20090829

Ανάληψη ευθύνης για μπαράζ εμπρησμών στη Θεσ/νίκη (26/8)

από email που μας ήρθε:

Τα αστικά κέντρα είναι τα σημεία όπου τα πάντα κινούνται ασταμάτητα με τον ίδιο μονότονο και κουραστικό τρόπο. Τα μέρη μέσα στα οποία ο καθένας μπορεί να βρει την ευκαιρία να ανέβει ψηλά ή να βουλιάξει. Εκεί όπου όλοι μένουν ίδιοι ακολουθώντας τα πρότυπα αυτής της κοινωνίας, εκεί όπου η μόνη εξέλιξη που επιδιώκεται είναι η οικονομική (και η κοινωνίκη).

Η καθημερινότητα τεμαχίζεται με απόλυτη ακρίβεια, χωρίζεται σε στάδια στα οποία το άτομο πρέπει να ανταπεξέλθει με απόλυτη επιτυχία. Από το 8ωρο του σχολείο σε αυτό της δουλειάς κι από την δουλειά στο 8ωρο του οικογενειάρχη και της νοικοκυράς. Οι κοινωνικοί ρόλοι έρχονται να καλύψουν το αβάσταχτο κενό της ανθρώπινης ύπαρξης στον καπιταλισμό και να αναθέσουν στο άτομο μια συγκεκριμένη θέση στο σύστημα με την ελπίδα πάντα ότι αυτή μπορεί να μεταλλαχτεί ή να βελτιωθεί.

Το άτομο εξοικιώνεται από την στιγμή της γέννησης του με το να ζει και να κινείται σε χώρους όπου σχεδόν πάντα είναι ελεγχόμενοι. Από τα εμπορικά κέντρα, τα εργοστάσια, τις τράπεζες, τα σχολεία , τα γραφεία έως και τα ίδια τα σπίτια οι ζωές μας είναι φυλακισμένες. Ο προαυλισμός στα σχολεία, η απόδραση-προαυλισμός στα πάρκα, οι ανούσιες έξοδοι που μόνο στόχο έχουν την κατανάλωση και άρα παραμένουν το ίδιο παραγωγικές για το σύστημα (γήπεδο, σινεμά, θέατρα , shopping therapy , μαγαζιά) είναι η μια όψη του νομίσματος της ζωής στον καπιταλισμό. Η άλλη όψη όμως δεν είναι άλλη από τον εγκλεισμό σε κτίρια με κάγκελα κάτω από εξουθενωτικά ωράρια με υπέυθυνους, χαφιέδες και αφεντικά εκεί όπου δύο μάτια θα ελέγχουν κάθε κίνησή σου και θα σε τιμωρούν όταν ξεφεύγεις από τα όρια του επιτρεπτού.

Εδώ είναι που επιστρατεύονται οι κάμερες, τα άγρυπνα μάτια των φρουρών, η έννομη τάξη με τους ,ένστολους και μη , μπάτσους που θα εκδιώξουν κάθε παρεκλίνουσα συμπεριφορά και κάθε άρνηση απέναντι στις επιταγές της κανονικότητας.

Στο πλαίσιο αυτό το σύστημα το ίδιο γεννά τους αποκλεισμένους και τους οδηγεί στην παραβατικότητα βαπτίζοντας τους εγκληματίες. Μέσα σε αυτό το σύστημα όπως και σε κάθε οργανωμένο σύστημα όμως αναδύεται μια αντίρροπη δύναμη εξίσου ισχυρή η οποία εργάζεται ακατάπαυστα πάνω στη διάλυσή του. Η δύναμη αυτή απαρτίζεται από ατομικότητες και ομαδοποιήσεις οι οποίες με λόγο και πράξη, με διάχυση και εξέλιξη οργανώνουν, σχεδιάζουν και συνομωτούν για την κατάρευση της κοινωνίας-φυλακή δημιουργώντας αναχώματα ελευθερίας στον υποδουλομένο χώρο και χρόνο. Πάνω σε αυτό τον αγώνα μπορούν να βρουν μπροστά τους τη χειρότερη μορφή της , τον εγκλεισμό σε σωφρονιστικά ιδρύματα και τον περιορισμό κάθε μελλοντικής επιθετικής τους κίνησης, αποκομμένοι από τη διαρκή ζύμωση που λαμβάνει χώρα στα πιο σκοτεινά σημεία του κοινωνικού ιστού.

Κατηγορούμενοι όχι για τις ιδέες τους , αλλά για την καταστρεπτική πραγμάτωσή τους , από συμμετοχή σε εξεγερτικά γεγονότα, καταλήψεις, νυχτερινούς εμπρησμούς, ενέργειες σαμποτάζ, ληστείες, ένοπλες επιθέσεις, μέχρι οτιδήποτε άλλο έχει "σκαρφιστεί" ή θα "σκαρφιστεί" ένας επαναστατικός νους πληρώνουν το τίμημα των επιλογών τους βάσει των αξιών της κρατέας ηθικής.

Τα τελευταία χρόνια κάποιοι σύντροφοι βρίσκονται έγκλειστοι επειδή επέλεξαν την άρνηση εργασίας ως έναν ακόμη σταθμό στην επαναστατική τους διαδρομή και ως ένα τρόπο απελευθέρωσης του χρόνου τους για τον διαθέτουν όπως αυτοί κρίνουν. Μακριά από κάθε λογική πλουτισμού οι ένοπλες απαλλοτρειώσεις σε χώρους συσσώρευσης κεφαλαίου ήταν και είναι έμπρακτες αρνήσεις στον κόσμο της οικονομίας, αρκεί να μην γίνονται αυτοσκοπός.

Το να αρνείται κανείς την εργασία δεν σημαίνει πως απελευθερώνεται από το σύνολο των καταναγκασμών και των κοινωνικών του υποχρεώσεων, ούτε βέβαια πως αποφεύγει τις κυρίαρχες εμπορευματικές και θεαματικές σχέσεις. Από την άλλη δεκάδες σύντροφοι βρίσκονται αναγκαστικά στην παραγωγική διαδικασία , μα επιμένουν να σκέφτονται και να κινούνται αρνητικά τόσο μέσα (λούφες , σαμποτάζ, απαλλοτρειώσεις) όσο κι έξω απ' αυτήν.

Αναλαμβάνουμε την ευθύνη και αφιερώνουμε:

Τον εμπρησμό οχήματος της δημοτική αστυνομίας στη Νεάπολη Θεσσαλονίκης στον σύντροφο Ηλία Νικολάου που βρίσκεται προφυλακισμένος, κατηγορούμενος για αντίστοιχη ενέργεια.

Τον εμπρησμό οχήματος της εταιρίας Alumil (ιδιοκτησίας του Μυλωνά) στον σύντροφο Πολύκαρπο Γεωργιάδη που βρίσκεται προφυλακισμένος, κατηγορούμενος για την απαγωγή του παραπάνω βιομηχάνου.

Τον εμπρησμό οικίας του πρώην διευθυντή φυλακών όπου ακόμη και σήμερα, μετά το θάνατό του, η οικογένειά του έχει αναρτήσει πινακίδα απ' έξω που δείχνει πως όχι μόνο δεν ντρέπεται αλλά είναι και περήφανη για τις "υπηρεσίες που προσέφερε" ο παραπάνω. Καθώς και την απόπειρα εμπρησμού γραφείων της κατασκευαστικής εταιρίας Avax , που μεταξύ άλλων έχει συνεργαστεί με το υπουργείο δικαιοσύνης για έργα σε σοφρωνιστικά ιδρύματα, σε όλους τους φυλακισμένους που μέσα από τα κάγκελα αγωνίζονται και διατηρούν μια αξιοπρεπή στάση.


Υ.Γ. Η εξέγερση μετά την σαρωτική της επέλαση άφησε πίσω της μαχητές που μονιμοποίησαν την οργή τους και προφυλακισμένους. Όσοι συνεχίζουν αμείωτα τον επαναστατικό πόλεμο αρνούνται την φετιχοποίηση ή την απαξίωση κάποιων μέσων και αναγνωρίζουν ως αναγκαία την πολυμορφία του αναρχικού αγώνα. Από την άλλη ο Θ. Ηλιόπουλος βρίσκεται προφυλακισμένος χρησιμοποιώντας ένα ισχυρό μέσο πάλης, την απεργία πείνας, για να διεκδικήσει την απελευθέρωσή του. Αρνούμενος παρ' όλα αυτά , τόσο την βίαιη έκφανση της εξέγερσης, όσο και το μίσος που οι φορείς της ανέδειξαν και αναδεικνύουν ενάντια στην πολιτική.

Ανάληψη ευθύνης για μπαράζ εμπρησμών στη Θεσ/νίκη (26/8)

από email που μας ήρθε:

μεταφρασμένη ανάληψη ευθύνης στα αγγλικά


Urban centers are the points were everything moves continuosly in the same monotonous and exhausting way. The places were everyone can find a change to rise higher or to sink. There where all remain the same following the stereotypes of this society, there where the only progress that is aimed is the financial (and the social).

Daily-life is chopped with total accuracy, it ιs split in parts which within the individual needs to follow up to with absolute succes. From the 8-hour long shift of the school into this of work and from this to the 8-hour long shift of the house-holder and the housewife. The social roles come to fill the gap of the unsupportable emptiness of human existence in capitalism and to give to the individual a specific position in the system with the hope that it can transform or get better.

The individual from its birth is familiar with living and moving in areas where always all of them are surveilled. From the shopping centers, the factories, the banks, the schools, the offices till our own houses our lifes are imprisoned. Courtyards in school, escaping to parks, the meaningless excursions that aim only to consumption and therefore remain the same productive for the system (football grounds, cinemas, theatres, shopping therapy, shops) is the one side of the coin of life in capitalism. The other side though, is nothing else than institutionalising in buildings with metal fences under exhausting shifts with managers, snitches and bosses there where two eyes will control every move of yours and will punish you when you derail out of the limits of the permitted.
This is where cameras are enlisted, the watchful eyes of the guards, the lawful order with, the uniformed or not, cops that will expul any non-ordinary behaviour and any refusal for the will of normality. In these same frames, the system itself creates the forgotten ones and drives them to infringement naming them criminals. Inside this system, like inside any organised system, a revearsable force comes up equally powerful which works unstoppably on its destruction. This force is parted by individualities and groups which with word and action, with difussion and progress, organise, plan and conspire for the fall of society-prison creating embanks of freedom for the enslaved space and time. On this struggle, they can come across with its worst form, the confinement in correction institutions and the restriction of every future offensive move, abstracted from the continuous fermentation that takes place in the darkest areas of the fabric of society.
Charged, not for their ideas, but for the destructive actualisation of them, from participating in insurrectional events, occupations, night arsons, sabotage actions, robberies, armed attacks, till anything else the revolutionary mind has "come up to" and will "come up to", they pay the price of their choices based on the values of the mighty morality.

The last years some comrades have been locked up because they chose the refusal of labor as another station on their revolutionary route and as a way of liberating space and time in order to use it as they wish. Far away from any logic of getting rich, the armed appropriations of capital accumulation spaces were and are actual refusals to the world of economy, as long as they dont become ends in themselves.

For one to refuse labor doesn't mean that getting liberated from the sum of coercions and social burdens, neither of course that he getting rid of the sovereign relations of commerce and spectacle. On the other hand many comrades are forced into the production progress, but insist to think and to move through refusals from the inside (cheating, sabotaging, appropriating) and from the outside.

We claim responsibility and dedicate:

The arson of the vehicle of the municipal police in Neapoli, Thessaloniki to comrade Ilias Nikolaou who is pre-trial imprisoned, charged with a similar action.

The arson of the vehicle of Alumil company (owned by Mylonas) to comrade Polykarpos Georgiadis who is pre-trial imprisoned, charged of kidnapping the above-mentioned industry owner.

The arson of the house of an ex prison director that until today, after his death, his family has put a sign outside that shows that not only they are not embarassed but also they are proud for the "services offered" by the above-mentioned. Also the attempted arson of the offices of the construction company Avax, which among others has collaborated with the justice ministry for building projects of correction institutions, to all prisoners who behind bars fight and stand with dignity.

P.S. The insurrection (December) after its sweeping charge, left behind fighters that standarised their rage and prisoners. All who continue undiminishingly the revolutionary war refuse to fetishise or to depreciate certain means and recognise as a neccesity the many different forms of the anarchist struggle. On the other side, Th. Iliopoulos is imprisoned using a powerful fighting mean, hunger strike, in order to assert his release. However, he refused the violent expression of the insurrection as well as the hatred that its carriers brought to the surface and bring towards the policies.

Mπαράζ εμπρησμών στη Θεσ/νίκη (26/8)

Eκρηκτικοί μηχανισμοί αποτελούμενοι από γκαζάκια τοποθέτησαν άγνωστοι σε τρία αυτοκίνητα, τα οποία ήταν σταθμευμένα στη Νεάπολη και την Άνω Πόλη Θεσσαλονίκης, αντίστοιχα.
Οι τρεις μηχανισμοί εξερράγησαν λίγα λεπτά πριν τις 04:30 τα ξημερώματα στη Θεσσαλονίκη.
Η πρώτη έκρηξη σημειώθηκε σε αυτοκίνητο της εταιρίας Alumil, το οποίο ήταν παρκαρισμένο επί της οδού Ιέρωνος 1, στην Άνω Πόλη. Από την έκρηξη προκλήθηκαν μικρές υλικές ζημιές στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου.
Η δεύτερη έκρηξη έγινε σε αυτοκίνητο της Δημοτικής Αστυνομίας Νεάπολης, το οποίο ήταν παρκαρισμένο επί της οδού Βενιζέλου 125, στη Νεάπολη.
Ο τρίτος μηχανισμός είχε τοποθετηθεί σε αυτοκίνητο, το οποίο ήταν παρκαρισμένο επί της οδού Ηροδότου 13, στην Άνω Πόλη. Από τη φωτιά που ξέσπασε προκλήθηκαν μικρές ζημιές στο αυτοκίνητο, αλλά και στον εξωτερικό χώρο παρακείμενης πολυκατοικίας.

zougla.gr

20090823

Ανάληψη ευθύνης για την απελευθέρωση των μινκ στη Κοζάνη (10/8)

Τα ξημερώματα της Δευτέρας 10 Αυγούστου απελευθερώσαμε περισσότερα από 6000 μινκ από δύο εκτροφεία 3 χιλιόμετρα από την Εράτυρα του νομού Κοζάνης.

Στο πρώτο εκτροφείο ανοίξαμε μερικές εκατοντάδες κλουβιά και αφήσαμε τα μινκ να περιφέρονται στον χώρο του εκτροφείου. Από ότι είδατε το κοπάδι σκυλιών που έχετε να φυλάει το εκτροφείο δεν ήταν εμπόδιο για μας. Μπήκαμε και βγήκαμε με χαρακτηριστική ευκολία. Πληροφορηθήκαμε ακόμη πως ένας αριθμός ζώων κατάφερε να περάσει τον εξωτερικό φράχτη και αυτό ήταν ευχάριστο νέο.

Στο δεύτερο εκτροφείο η δράση μας δεν είχε τον ίδιο χαρακτήρα και ήταν ισοπεδωτική. Εισβάλαμε στο εκτροφείο, ανοίξαμε ΟΛΑ τα κλουβιά (περίπου 2000) και μετά ανοίξαμε την εξωτερική πόρτα του εκτροφείου, καταρρίπτοντας και το τελευταίο εμπόδιο ανάμεσα στα φυλακισμένα ζώα και την ελευθερία. Επίσης καταστρέψαμε με φωτιά τα όργανα με τα οποία ο εκτροφέας επιτελεί το μακάβριο έργο του γδαρσίματος. Για αυτούς που θα βιαστούν να μας καταλογίσουν το ενδεχόμενο εξάπλωσης πυρκαγιάς λέμε πως η φωτιά ήταν μικρής ισχύος και κάτω από την πλήρη εποπτεία μας. Όταν η φωτιά δεν έσβησε από μόνη της μετά από 10 λεπτά την σβήσαμε οι ίδιοι και στην συνέχεια αποχωρήσαμε.

Ο εκτροφέας θα παρατήρησε όμως και κάτι ακόμα, πως είχαμε γεμίσει δηλαδή το εκτροφείο με βενζίνη. Ρίξαμε βενζίνη στο όχημα με το οποίο τροφοδοτεί τα έγκλειστα ζώα, μέσα σ ένα τροχόσπιτο που υπάρχει στο χώρο του εκτροφείου και μέσα σ έναν άλλο κλειστό χώρο επίσης. Φυσικά, δεν “ξεχάσαμε” να βάλουμε φωτιά. Μπορούσαμε να κάνουμε το μέρος παρανάλωμα. Δεν το κάναμε όμως και αυτό θέλουμε να θεωρηθεί δείγμα καλής διάθεσης από τη μεριά μας. Ακόμα, να σημειωθεί πως δεν πειράξαμε ΚΑΝΕΝΑ από τα προσωπικά του αντικείμενα του κ. Μηγιάκα που βρήκαμε μέσα στο εκτροφείο, όπως δε πειράξαμε ΟΥΤΕ τα ρούχα, ΟΥΤΕ τα ηλεκτρικά εργαλεία του. Όλα αυτά δεν έγιναν καθόλου τυχαία και από ότι είναι φανερό μπορούσαμε να ανεβάσουμε τη ζημιά της εισβολής μας κατά πολλές χιλιάδες ευρώ, αλλά δε το κάναμε. Ζητάμε ως αντάλλαγμα στην καλή μας πρόθεση την διακοπή της λειτουργίας του εκτροφείου. Σε αντίθετη περίπτωση θα επιστρέψουμε για να ολοκληρώσουμε το έργο μας. Το θέμα φυσικά δεν είναι προσωπικό και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ληφθεί ως τέτοιο, είναι απλά μέρος της ευρύτερης δράσης μας και τίποτα παραπάνω.
Σημείωση: Όταν μπήκαμε στο χώρο του εκτροφείου αντικρίσαμε μια εικόνα που δεν είχαμε δει στις παρακολουθήσεις. Η ξαπλώστρα τοποθετημένη με θέα στο σημείο δολοφονίας των μινκ είναι ΤΟ ΠΙΟ ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΟ ΘΕΑΜΑ που έχουμε αντικρίσει ποτέ στη ζωή μας. Να τονίσουμε πως δεν πιστεύουμε πως αυτό είναι ένα μεμονωμένο σημάδι διαστροφής του κ. Μηγιάκα, αλλά ένα δείγμα πολιτισμού που χαρακτηρίζει οποιονδήποτε ασχολείται με αυτό το αποκρουστικό επάγγελμα.

Εδώ να αναφέρουμε πως ο άξονας της Εγνατίας απέχει δέκα χιλιόμετρα από τα εκτροφεία. Ο επαρχιακός δρόμος που συνδέει την Εγνατία με την Εράτυρα απέχει 300 μέτρα από τα εκτροφεία και είναι δρόμος χαμηλής κυκλοφορίας ενώ ο αυτοκινητόδρομος που οδηγεί στο Άργος Ορεστικό τοπογραφικά επηρεάζει ελάχιστα τα δεκάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα άγριας βλάστησης που περιβάλλουν τα εκτροφεία γιαυτό και αποφασίσαμε την απελευθέρωση ενός τόσο μεγάλου αριθμού μινκ αφού το περιβάλλον είναι ιδανικό.

Να αναφέρουμε ακόμη πως και στα δυο εκτροφεία που εισβάλαμε οι στοιχειώδεις κανόνες υγιεινής τηρούνται. Ακριβώς το αντίθετο δηλαδή από το εκτροφείο του κ. Παπαχαρίση που ήταν ο προηγούμενος στόχος μας το οποίο είναι ένας τεράστιος βόθρος, αποτελεί εστία μόλυνσης, και συνεχίζει την λειτουργία του ανενόχλητα. Αυτό δε σημαίνει φυσικά πως οι τελευταίοι μας στόχοι παύουν να είναι κολαστήρια που επιβάλλεται το κλείσιμο τους.

Πολλά και διάφορα ειπώθηκαν για την προηγούμενη ενέργεια μας στη Σιάτιστα τον Δεκέμβρη και με περίσσεια άνεση. Παρόμοια πράγματα ειπώθηκαν και τώρα. Διαβάσαμε για άτυχους εκτροφείς, για ανόητους ακτιβιστές, για ακτιβιστές σε εισαγωγικά, για φιλόζωους σε εισαγωγικά, για τρομοκράτες κλπ. Μας αποκάλεσαν ακόμα και κρεατοφάγους. Διαβάσαμε στήλες γεμάτες αγωνία, για το “τι θα απογίνουν τα ζώα;”, για τα “καημένα ζωάκια που θα πεθαίνουν από την πείνα”, ενώ άλλοι ακόμα αναρωτιούνται: “δε σκέφτηκαν οι ασυνείδητοι ότι θα τα χτυπήσουν αυτοκίνητα;”Δυστυχώς η πέννα των καθοδηγούμενων δημοσιογραφίσκων δε ξεχειλίζει από μελάνι αλλά από ηλιθιότητα και υποκρισία. Ξαφνικά νοιαστήκατε όλοι για το τι θα απογίνουν τα ζώα αφού απελευθερώθηκαν. Ποια θα ήταν η μοίρα τους όμως αν δεν απελευθερώνονταν δεν είδαμε να ενδιαφέρει κανέναν. Κάθε τελεολογικό κέντρο ζωής έχει το δικό του καλό, έλεγε ο Tέιλορ. Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, έλεγε ο Βελεστινλής. Ο συνδυασμός αυτών των δύο ρητών ως απάντηση σε όλους αυτούς που βρήκαν ένα σωρό ανόητες κατηγορίες να μας προσάψουν για τη δράση μας. Πιστεύουμε ακράδαντα πως κάθε θάνατος σε καθεστώς ελευθερίας είναι προτιμότερος από το θάνατο στα χέρια ενός γουναρά. Και φυσικά η οικονομική ζημιά των εκτροφείων παραμένει κεντρική επιδίωξη.

Μας κατηγόρησαν επίσης για καταστροφή του περιβάλλοντος από την επιρροή των μινκ στο τοπικό οικοσύστημα. Αρχικά ας μας πουν οι κράχτες μας τι ακριβώς υποβαθμίστηκε και τι ζημιές προκλήθηκαν. Το ότι “τα μινκ έφαγαν τις πέρδικες και οι κυνηγοί θα πρέπει να ξεχάσουν το κυνήγι πέρδικας για τα επόμενα χρόνια!” καταλαβαίνετε πως δεν είναι κάτι που μπορούμε να το λάβουμε υπόψιν σαν κάτι το αρνητικό. Επίσης το ότι τα μινκ “έφαγαν κότες από κοτέτσια”, οι οποίες κότες προορίζονταν να σφαγιαστούν με σκοπό τη βρώση από τους “ιδιοκτήτες” τους, πάλι δε μπορούμε να το λάβουμε αρνητικά. Ίσως η ελληνική ύπαιθρος να μην είναι ο κατάλληλος χώρος υποδοχής των αμερικάνικων μινκ, αλλά εξίσου ακατάλληλα είναι και τα κλουβιά των εκτροφείων του θανάτου.

Μερικά χιλιόμετρα πάνω από τα εκτροφεία μινκ λειτουργεί τα εργοστάσια λιγνίτη της ΔΕΗ. Ο εκεί σταθμός είναι και επισήμως πλέον ο πιο ρυπογόνος στην Ευρώπη και στην ευρύτερη περιοχή ένας στους τρεις κατοίκους πεθαίνουν από καρκίνο. Πηγαίνετε λοιπόν στους κατοίκους τους Ρυακίου και του Αγίου Δημητρίου να μιλήσετε για καταστροφή του περιβάλλοντος και σταματήστε να προπαγανδίζετε κατά της δράσης μας γελοίοι υποκριτές που ξαφνικά σας έπιασε περιβαλλοντικό ενδιαφέρον. Αν και η θέση σας για τα εργοστάσια είναι λίγο πολύ γνωστή. Προσφέρουν θέσεις εργασίας τα καρκινογόνα εργοστάσια άρα είναι ευπρόσδεκτα, σωστά; Ακριβώς το ίδιο επιχείρημα με τη βιομηχανία του θανάτου, τη βιομηχανία της γούνας. Αλλά εμάς το παιχνίδι “Όποιος έχει τα περισσότερα όταν πεθάνει, κερδίζει!”, αυτή η μανία για κέδρος, αυτή η διαστρέβλωση της ανθρώπινης φύσης από το κεφάλαιο μας βρίσκει εξολοκλήρου αντίθετους και θα την πολεμούμε με κάθε τρόπο, πόσο μάλλον όταν αυτό το παιχνίδι βασίζεται στο αίμα και τη δολοφονία χιλιάδων αθώων ψυχών. Γιατί κανένα ζώο δεν είναι εμπόρευμα.

Και για να κλείσουμε αυτό το θέμα επιστρέφουμε όλες τις κατηγορίες περί καταστροφής του περιβάλλοντος στους κατήγορους μας: Τα μπιφτέκια σας είναι πολύ πιο βλαβερά στον Πλανήτη από ότι η απελευθέρωση εκατομμυρίων μινκ σε ξένα οικοσυστήματα. Και αυτό δεν είναι εικασία αλλά γεγονός. Ο ακρεοφάγος υμών πρώτος το λίθο βαλέτω λοιπόν.

Φυσικά δε μπορούμε να μην αναφερθούμε και στην εξαιρετική στήλη που είχαμε την τιμή να μας αφιερώσουν οι κυνηγοί στο ένθετο “Έθνος – Κυνήγι” τον περασμένο Φλεβάρη. Αυτοί οι κυνηγοί... Μόλις δέχτηκαν επίθεση οι γουναράδες σπεύσατε αμέσως να τους υπερασπιστείτε. Αυτό δε προκαλεί εντύπωση σε κανέναν φυσικά καθώς τόσα πολλά σας ενώνουν μα τόσα λίγα σας χωρίζουν. Τους χαρακτηρισμούς των “ζωόφιλων” σας τους επιστρέφουμε. Με τη συμπεριφορά σας τόσο στα αιχμάλωτα σκυλιά σας όσο και στην άγρια πανίδα, έχετε κερδίσει επάξια αυτό το χαρακτηρισμό. Σας επιστρέφουμε και το χαρακτηρισμό “οικολόγοι”. Πάρτε και τις οικολογικές επιδοτήσεις του Κιλτίδη και βάλτε τις εκεί που ξέρετε. Ακούστηκε άσχημα αυτό; Μα απλά λέμε ότι λένε δέκα εκατομμύρια Έλληνες πολίτες. Το δικό σας σινάφι έχει εξαφανίσει από την ελληνική ύπαιθρο το λύκο, το τσακάλι, το λύγκα και ένα σωρό άλλα ζώα, εξαφανίζει τώρα και τις αρκούδες, κατακρεουργεί χιλιάδες ζώα κάθε χρόνο, έχει προκαλέσει ανεπανόρθωτες βλάβες στη φύση και όλα αυτά για... διασκέδαση(!!!) και έχετε και από πάνω το θράσος εσείς να κρίνετε εμάς, σιχαμερά ανθρωποειδή; Θα έρθει και η σειρά σας όμως μακιαβελιστές (οικο)φασίστες. Μέχρι τότε να σας ευχηθούμε για την καινούρια κυνηγετική περίοδο ακόμα περισσότερα κυνηγητικά ατυχήματα.

Από ότι φαίνεται στο να μας κατακρίνετε είστε ικανότατοι όλοι. Στη πρώτη μας προκήρυξη όμως κάναμε μια πρόταση και μια ερώτηση, τα οποία ΚΑΝΕΙΣ δε τόλμησε να σχολιάσει. Να επαναλάβουμε λοιπόν: Καλούμε και προκαλούμε τους «βιοτέχνες» να δημοσιεύσουν στο κοινό τι συμβαίνει νόμιμα στις «βιοτεχνίες» τους. Αφήστε ένα ρεπόρτερ με μια κάμερα να μπει μέσα και να κάνει ένα αντικειμενικό ρεπορτάζ. Δείξτε στον κόσμο πως νόμιμα δολοφονείτε αθώα πλάσματα με πρωκτικό ηλεκτροσόκ. Δείξτε στον κόσμο πως νόμιμα δολοφονείτε αθώα πλάσματα σε θαλάμους αερίων. Μοιραστείτε μαζί μας την αποκλειστικότητα που έχετε στις κραυγές αγωνίας. Κάντε το και εμείς την επομένη θα παραδοθούμε στις αρχές να αναλάβουμε τις ευθύνες μας έναντι του νόμου. Τι έχετε να κρύψετε;

Τον περασμένο Μάιο ήρθε στην Καστοριά η Μαρία Σταματέρη και συμμετείχε στην έκθεση γούνας. Ενημερώνουμε την ίδια και οποιονδήποτε άλλο show-biz καλοθελητή δώσει το παρόν σε τέτοιες εκδηλώσεις από εδώ και στο εξής πως θα το πληρώσει πολύ ακριβά.

Για όσους θα αποκηρύξουν την δράση μας ως “ακραία” ή “παράνομη” και την κατηγορήσουν ως “βίαια”, να γνωρίζετε πως έτσι καταδικάζετε και το πιο δραστικό κομμάτι των όλων των σύγχρονων κοινωνικών απελευθερωτικών κινημάτων. Γιαυτό κι εμείς είμαστε περήφανοι για αυτές τις κατηγορίες. Ακόμη θα είναι ψεύτης όποιος αρνηθεί πως σε δυο μόνο βράδια έχουμε προκαλέσει τόσο μεγάλο πλήγμα στην εκτροφή γουνοφόρων ζώων στην Ελλάδα όσο δεν προκάλεσαν οι ήπιες προσεγγίσεις ενάντια στη γούνα για δεκαετίες. Θα είναι ψεύτης επίσης όποιος αρνηθεί πως με δυο βράδια δράσης έχουμε φέρει το θέμα στην επικαιρότητα πιο πολύ από ποτέ.

Λοιπόν τέλος τα ψέματα. Ο κλάδος της γούνας έχει πάρει και πάλι την κάτω βόλτα και αυτή τη φορά για τα καλά και αυτό οφείλετε επιτέλους να το παραδεχτείτε. Οι επιχειρήσεις γούνας στη συντριπτική πλειοψηφία τους δεν είναι βιώσιμες και επιβιώνουν με κρατικές επιχορηγήσεις. Το Εργατικό Κέντρο αναφέρει πως οι απολύσεις των γουνεργατών στην Καστοριά έχουν αγγίξει το 90%. Η μείωση της εγχώριας παραγωγής και των εξαγωγών είναι συνεχής και αγγίζει το 60%, οι “επιχειρήσεις” βάζουν συνεχώς λουκέτα, οι απολύσεις φέτος ξεπέρασαν τις 2.000 και η κατρακύλα δεν έχει τελειωμό. Το οικονομικό μοντέλο της βιομηχανίας γούνας είναι ένα μοντέλο 100% εξαρτημένο γιαυτό και είναι καταδικασμένο. Είναι προς όφελος όλων να λάβει τέλος αυτή η βιομηχανία της φρίκης. Αναστέλλουμε τη δράση μας μέχρι τις προσεχείς εκλογές και περιμένουμε μέχρι τότε να δούμε την καλή διάθεση των κρατικών φορέων για το οριστικό τελείωμα της παραγωγής ΚΑΙ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑΣ γούνας μέσα σε συγκεκριμένο σύντομο χρονικό πλαίσιο. Σε αντίθετη περίπτωση θα επιστρέψουμε δριμύτεροι για νέες απελευθερώσεις και καταστροφές και θα χτυπηθούν με σειρά προτεραιότητας τα νεοεπιδοτούμενα εκτροφεία. Τις δυνατότητες μας και τις διαθέσεις μας τις δείξαμε. Το αν τα χτυπήματα θα συνεχιστούν εξαρτάται από εσάς πλέον. Απ ότι είναι φανερό αυτός ο πόλεμος έχει αποκτήσει μάχιμο δυναμικό και από το άλλο στρατόπεδο. Και απ ότι είναι ακόμη φανερό λειτουργούμε από θέση ισχύος απέναντι σας και είμαστε αποφασισμένοι. Ούτε σκυλιά, ούτε συρματοπλέγματα, ούτε φύλακες, ούτε τίποτα δεν είναι ικανό να αποτρέψει τις εισβολές μας. Όσο δε μας σέβεστε έχετε κάθε λόγο να μας φοβάστε. Και να θυμάστε πως όπου δε πίπτει λόγος πίπτει κόφτης.


Corvus revengis


ΥΓ1: Σε αντίθεση με τις αστειότητες που γράφτηκαν σε διάφορες άθλιες φυλλάδες που αν τις διαβάσει κανείς θα νομίζει πως η Δυτική Μακεδονία έχει κηρυχθεί σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, τα μινκ δεν είναι “αιμοβόρα” ούτε “επιτίθενται σε ανθρώπους για να τους ρουφήξουν το αίμα”. Τα μινκ είναι σαρκοφάγα θηλαστικά που τρέφονται με μικρά θηλαστικά ή πουλιά, και απέναντι στους ανθρώπους είναι τόσο επικίνδυνα όσο μπορεί να είναι και μια γάτα. Ακόμη σε αντίθεση με όσα γράφτηκαν πουθενά δεν αυτοπαρουσιαστήκαμε σαν “οικολογική οργάνωση” ούτε χρησιμοποιήσαμε ποτέ το όνομα “μαύρα κοράκια” με γαμψά νύχια ή κάτι αντίστοιχο. Η φαντασία κάποιων είναι αξιοθαύμαστη.
ΥΓ2: Τα συγκεκριμένα μινκ είναι πλάσματα που έχουν περάσει μια ζωή σε αιχμαλωσία, έχοντας φυσικά όλες τις ψυχολογικές επιπτώσεις που έχει η ζωή σ ένα κελί. Παρόλα αυτά παραμένουν ιδιαίτερα κτητικά ζώα και διεκδικούν το χώρο τους. Αποκλειστικά υπεύθυνοι για κάθε φαινόμενο κανιβαλισμού είναι οι εκτροφείς, καθώς βάζουν τα απελευθερωμένα ζώα που συλλαμβάνουν σε ίδια κλουβιά προκαλώντας ουσιαστικά οι ίδιοι αυτή τη πράξη.
ΥΓ3: Το συμβάν με τη τετράχρονη κοπελίτσα ήταν κάτι πολύ άσχημο που σε κάθε περίπτωση θα θέλαμε να μην είχε συμβεί. ΟΜΩΣ: Απ ότι ενημερωθήκαμε η μικρή προσπάθησε να πιάσει το μινκ και αυτό προκάλεσε την αντίδραση του ζώου. Ακόμη ο γιατρός που εξέτασε τη μικρή δε διέγνωσε ούτε καν εκδορά στο παιδί. Παιδάκια καθημερινά παθαίνουν πολύ χειρότερα ατυχήματα. Το συγκεκριμένο ατυχές συμβάν με την τετράχρονη κοπελίτσα μετά βίας μπορεί να θεωρηθεί ατύχημα. Είναι φανερό λοιπόν πως το περιστατικό μεγαλοποιήθηκε εσκεμμένα από τους δημοσιογραφίσκους και χρησιμοποιήθηκε από τις εφημερίδες μόνο και μόνο για να προπαγανδίσει αρνητικά τη δράση μας. Είμαστε σίγουροι πως η μικρή αυτή κοπέλα σαν η γενιά του μέλλοντος, σε μερικά χρόνια από τώρα θα υποστηρίζει πλήρως δράσεις σαν και αυτή που της προκάλεσαν αυτό το ασήμαντο τραύμα.

“Και ποια είναι η πιο αψηλή εντολή; Ν αρνηθείς όλες τις παρηγοριές - θεούς, πατρίδες, ηθικές, αλήθειες - ν απομείνεις μόνος και ν αρχίσεις να πλάθεις εσύ, με μοναχά τη δύναμή σου, έναν κόσμο που να μην ντροπιάζει την καρδιά σου.” Ν. Καζαντζάκης

Μολότωφ στη Eurobank στο Περιστέρι (21/8)

Εμπρηστική επίθεση τα ξημερώματα στη Eurobank, που βρίσκεται στη λεωφόρο Αθηνών 363 στο Περιστέρι. Ήταν δέκα λεπτά μετά τις 1:00, όταν άγνωστοι πέταξαν βόμβα μολότοφ στο μηχάνημα αυτόματης ανάληψης της τράπεζας, με αποτέλεσμα αυτό να τυλιχτεί στις φλόγες και να υποστεί μικρές υλικές ζημιές η τζαμαρία του υποκαταστήματος.

zougla.gr

Καταληψη ραδιοφωνικων σταθμων στα Χανια (21/8)

Χτες στα Χανια συντροφοι/ισσες απο τον α/α χωρο πραγματοποιησαμε καταληψη σε 2 ραδιοφωνικους σταθμους στον ΣΚΑΙ fm καθως και στο ΜΑΧ fm στα πλαισια του πανελλαδικου συντονισμου δρασης και αλληλεγγυης στον απεργο πεινας Θ. Ηλιοπουλο. Στους σταθμους επαιξε ακουστικο υλικο ενω απ΄ εξω μοιραστηκαν φυλλαδια αλληλεγυης και κολληθηκαν αφισσες.

ΠΗΓΗ: indymedia

Αρνήθηκαν να μπουν στα κελιά τους στα Χανιά (16-17/8)

Την Κυριακή 16/8 όσο και τη Δευτέρα 17/8 υπήρξε μικροαναταραχή εντός των δικαστικών φυλακών των Χανίων καθώς οι κρατούμενοι αρνήθηκαν να μπουν στα κελιά τους διαμαρτυρόμενοι για την υπερπλήρωση των κελιών.

http://candiaalternativa.blogspot.com/

20090822

Αποχή συσσιτίου στην ειδική πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλού (17/8)

Από την Δευτέρα 17 Αυγούστου σε ένδειξη συμπαράστασης στον Θ. Ηλιόπουλο, με δήλωση τους προς τις φυλακές απέχουν από το συσσίτιο και 5 κρατούμενοι από την ειδική πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού οι καταδικασμένοι για την 17Ν: Δ. Κουφοντίνας, Χ. Ξηρός, Ηρ. Κωστάρης και Β. Ξηρός καθώς και ο προφυλακισμένος Ν. Κουνταρδάς.

ΠΗΓΗ: indymedia

20090818

Ανάληψη ευθύνης για τα γκαζάκια στην πολυκατοικία στη Θεσ/νίκη (16/8)

Στις 16/08/09 τοποθετήσαμε τέσσερα γκαζάκια και ένα μπιτόνι γεμάτο βενζίνη στην είσοδο της πολυκατοικίας επι της οδού Τζαβέλα 45στη Θεσσαλονίκη όπου στεγάζονται η οικία και τα γραφεία του δικηγόρου κ. Σάββα Σαββίδη. Ο εν λόγω κύριος είναι ένα από τα κεφάλια της γνωστής παρακρατικής οργάνωσης «χρυσή αυγή» και η πράξη μας αυτή δεν είναι τίποτα άλλο παρα ένα μήνυμα, και θέλουμε να είμαστε ξεκάθαροι στο ποιοι είναι οι παραλήπτες και ποιο το περιεχόμενό του.

Σε διάφορες περιόδους της σύγχρονης ιστορίας με κάποια κοινά χαρακτηριστικά γίνεται αισθητή η ανάδυση από τα έγκατα του εκάστοτε εξουσιαστικού οικοδομήματος, ενός ομιχλώδες μορφώματος που κύριο χαρακτηριστικό του είναι η μεγάλη ένταση και η ωμή τυφλή βία σε ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια. Το μόρφωμα αυτό θα ονομαστεί παρακράτος και θα κάνει την εμφάνισή του σε χώρες όπως η ιταλία, η ελλάδα, η τουρκία η λατινική αμερική κ.α. Σύμφωνα με τον κυρίαρχο λόγο η δράση του είναι παράνομη και οι στοχεύσεις του δύσκολα γίνονται ορατές ανοίγοντας ύπουλα το δρόμο να ονομαστεί σχεδόν το οτιδήποτε παρακράτος, θολώνοντας ακόμη περισσότερο το τοπίο. Στην πραγματικότητα η έννοια παρακράτος είναι σχετικά πρόσφατη στην πολιτική ιστορία. Σε παλιότερους καιρούς και σε καθεστώτα που η σημερινή δημοκρατία χαρακτηρίζει αποτρόπαια και βδελυρά οι μεθοδεύσεις και οι λειτουργίες του παρακράτους αποτελούσαν κομμάτι ενός και μόνο κεντρικού εξουσιαστικού σχεδιασμού, και οποιαδήποτε προσπάθεια διαχωρισμού των δράσεων αυτού σε νόμιμη ή παράνομη με βάση κάποιο δίκαιο δεν θα είχε κανένα νόημα. Αυτό που άλλαξε στο μεταξύ οφείλεται στις έντονες προλεταριακές αρνήσεις που εκδηλώθηκαν από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα και οδήγησαν σε εξεγέρσεις. Η αποτυχία τους όμως στο να λάβουν παγκόσμια επαναστατική προοπτική οδήγησε στη ρεφορμιστική αναθεώρηση των θεσμικών λειτουργιών και πάνω στο «ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό» προέκυψε ένας καλύτερα ελιγμένος, καλύτερα θωρακισμένος και πιο προσαρμοστικός στη βίαιη αλλαγή των κοινωνικών δεδομένων συστημικός μηχανισμός. Στο τέλειο πολίτευμα τη δημοκρατία δεν χωράνε ακρότητες ούτε ξεσπάσματα τέτοια είναι αυτοτραυμαστισμοί τέτοια είναι ασυνέχειες στον ιστό της καθολικής αδυσώπητης αλλά ελεγχόμενης έντασης βίας της καθημερινότητας. Η ύπαρξη όμως του πρωταρχικού τρόμου ταυτόσημου με την ίδρυση του κράτους, η άμεση απειλή της ωμής καταστολής, η σοκαριστική τυφλή βία πάνω στο ανθρώπινο κορμί και η ενίσχυση του μαζικού πανικού είναι το ίδιο αναγκαία με το παρελθόν αρκεί να εμφανίζονται διαχωρισμένα από την νόμιμη καθεστωτική τάξη του κράτους δικαίου και εκεί εντοπίζονται οι ρίζες του παρακράτους . Σε καιρούς έντονης αμφισβήτησης της νομότυπης εξουσίας είναι το οξυγόνο της δημοκρατίας και όπως υπήρξε το πιο δυνατό της όπλο π χ. στη δεκαετία του 70 στην ιταλία για την καταστολή του φοιτητικού κινήματος και την επαναφορά των συντηρητικών ανακλαστικών των υπηκόων μέσω του μαζικού πανικού με τη χρήση βομβών και τη δολοφονία εκατοντάδων από αυτούς έτσι και ενετη 2009 μετά από τον εξεγερσιακό Δεκέμβρη κάνει την επανεμφάνισή του με την ίδια στόχευση. Η ωμή βία με τη χρήση βιτριόλι στη μαχητική συνδικαλίστρια, η τυφλή επίθεση με χειροβομβίδα σε ανοιχτό κοινωνικό χώρο, οι γενικευμένοι ξυλοδαρμοί - δολοφονικές απόπειρες με όπλα στους μετανάστες στο κέντρο της πρωτεύουσας είναι μερικά αντιπροσωπευτικά γεγονότα. Εμείς θα εστιάσουμε στα πιο πρόσφατα χτυπήματα σε αναρχικούς – αντιεξουσιαστικούς και κοινωνικούς κατειλλειμένους χώρους, χτυπήματα που εντάσσονται σε μια μεθοδευμένη προσπάθεια μέσω της στρατηγικής της έντασης ώστε να καταστούν δυνατόν κατασταλτικές μελλοντικές κινήσεις από μεριάς του κράτους στον Αναρχικό χώρο. Σε μικρό διάστημα γίνονται επιθέσεις στη Βίλλα Αμαλίας, στην Πραποπούλου στο radio revolt στην ιφανετ….

Είτε αναφερόμαστε στα μέλη της χρυσής αυγής, είτε σε αδέσποτα χουλιγκάνια εθνικιστικών συνδέσμων που συσπειρώνονται στη βάση εύπεπτων ιδεολογημάτων πατριωτικού χαρακτήρα και γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης από άτομα που κατέχουν συγκεκριμένα πόστα στο ομιχλώδες στρατιωτικοαστυνομικό σύμπλεγμα, είτε ακόμη σε οργανώσεις της αστυνομίας όπως είναι η α.σ.π.ις και σε αντίστοιχες που αγγίζουν την κορυφή της κρατικής πυραμίδας και την ευπ., το σίγουρο είναι ότι όλοι έχουν διεύθυνση και όνομα. Από την πλευρά μας τους γνωστοποιούμε ότι τις πληροφορίες που κατέχουμε θα τις εκμεταλλευτούμε στο έπακρο και τους υποσχόμαστε ότι αρκετές φορές θα νοιώσουν την ανάσα μας στο σβέρκο τους στις μελλοντικές κινήσεις τους καθώς και ότι δεν θα είναι μόνο τα «συμβολικά» γκαζάκια αυτά που θα σύρουν το χορό….

"ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ ΠΥΡΗΝΑΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ"

Γκαζάκια σε είσοδο πολυκατοικίας στη Θεσ/νίκη (16/ 8)

Αυτοσχέδιος εκρηκτικός μηχανισμός (γκαζάκια), ο οποίος είχε τοποθετηθεί στην είσοδο οικοδομής, στην οδό Τζαβέλα, στην περιοχή Χαριλάου Θεσσαλονίκης.

ΑΠΕ

Επεισόδια στο ΧΥΤΑ Γραμματικού (14/8)

Τρισάγιο στη μνήμη των 121 θυμάτων του «Ήλιος» τέλεσαν σήμερα οι συγγενείς τους στο εκκλησάκι που κατασκευάστηκε στη μνήμη τους στο Γραμματικό. Επεισόδια σημειώθηκαν μετά την ολοκλήρωσή του ανάμεσα στους παρόντες και τις αστυνομικές δυνάμεις, ενώ τραυματίστηκε και ένας 16χρονος.
Σημειώνεται ότι το εκκλησάκι βρίσκεται στον χώρο που έχει οριοθετηθεί η κατασκευή του ΧΥΤΑ και στο μνημόσυνο παρευρίσκονταν και κάτοικοι της περιοχής αλλά και ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις.
Μόλις ολοκληρώθηκε το μνημόσυνο ξεκίνησε πετροπόλεμος μεταξύ κατοίκων και αστυνομικών, ενώ οι τελευταίοι έριξαν και οβίδες κρότου λάμψης.

tvxs.gr

Εκρήξεις σε κεραίες κινητής τηλεφωνίας (13/8)


Δύο αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς τοποθέτησαν σε οικίσκους με κεραίες εταιριών κινητής τηλεφωνίας και ενεργοποίησαν άγνωστοι χθες τα ξημερώματα στην αγροτική περιοχή «Τραπεζά» του δημοτικού διαμερίσματος Κερασιών του δήμου Παλιανής. Οι κεραίες ήταν των εταιριών Vodafone και Cosmote και καταστράφηκαν ολοσχερώς από την έκρηξη που προκλήθηκε. Οι εκρηκτική μηχανισμοί αποτελούνταν από μεγάλη ποσότητα αμμωνίοδυναμίτιδας και βραδύκαυστο φιτίλι. Οι κεραίες που καταστράφηκαν βρίσκονταν η μία κοντά στην άλλη. Εκτίμηση της Αστυνομίας είναι ότι οι δράστες που τοποθέτησαν τους εκρηκτικούς μηχανισμούς γνώριζαν καλά την περιοχή και από ποια μονοπάτια θα φτάσουν εκεί.

εφημερίδα "πατρίς"

Απελευθέρωση 7.000 μινκ στον Ασκίο Κοζάνης (10/8)

Το νέο περιστατικό σημειώθηκε το βράδυ της Κυριακής στη θέση Καλονέρι του Δήμου Ασκίου. «Οι δράστες γνώριζαν πολύ καλά τις κινήσεις μας και περίμεναν να φύγουμε από τη μονάδα. Οπως και την πρώτη φορά, έτσι και τώρα επέλεξαν ένα βράδυ Κυριακής με ψιλόβροχο. Εσπασαν ένα τμήμα της περίφραξης, μπήκαν στη φάρμα και άνοιξαν όλα τα κλουβιά. Πάνω από 7.000 βιζόν έφυγαν στα χωράφια», είπε στο «Εθνος», ο ιδιοκτήτης της μίας φάρμας, Μηνάς Μηγιάκας.

Στη συνέχεια οι άγνωστοι πήγαν και στη διπλανή φάρμα του Νικόλαου Κουτσή, από όπου απελευθέρωσαν 4.500 γουνοφόρα ζώα, όμως μόνο 1.000 κατάφεραν να περάσουν από την περίφραξη και να διαφύγουν.

«Εμείς φεύγουμε, καλό χειμώνα», «Τα μινκ σας εύχονται καλό χειμώνα», «Είστε κανίβαλοι», ήταν τα συνθήματα που έγραψαν στις φάρμες τα «Μαύρα Κοράκια», ενώ οι παραγωγοί μιλούν για ολοκληρωτική καταστροφή, αφού σύμφωνα με τον κ. Μηγιάκα για τον ίδιο η ζημιά ξεπερνά τις 130.000 ευρώ.

www.ethnos.gr

20090810

Γκαζάκια στα γραφεία της Ολυμπιακής στα Χανιά (10/8)

Αυτοσχέδιος εμπρηστικός μηχανισμός, εντοπίσθηκε έξω από το κτίριο που στεγάζονται οι "Ολυμπιακές Αερογραμμές" στα Χανιά.

Οι δράστες τύλιξαν σε μπλούζα τον αυτοσχέδιο μηχανισμό και στη συνέχεια τον τοποθέτησαν σε πλαστική σακούλα και τον άφησαν στο περβάζι παραθύρου, στο ισόγειο του κτιρίου, έξω από την αποθήκη παραλαβής και φύλαξης δεμάτων της εταιρείας, που εδρεύει στην οδό Τζανακάκη, στο κέντρο των Χανίων.

zougla.gr

Γκαζάκια στη Β' ΔΟΥ Ηρακλείου Κρήτης (8/8)


Την είσοδο των γραφείων της δεύτερης Εφορίας Ηρακλείου, στην Κνωσό, πυρπόλησαν άγνωστοι τα ξημερώματα του Σαββάτου, χρησιμοποιώντας γκαζάκια και άλλα εύφλεκτα υλικά. Οι δράστες τοποθέτησαν εξωτερικά της εισόδου τον εκρηκτικό μηχανισμό που αποτελούνταν από τρία γκαζάκια, εμποτισμένα με εύφλεκτο υλικό, με αποτέλεσμα να προκληθεί ανάφλεξη. Οι διωκτικές αρχές βρήκαν στο σημείο ένα μπιτόνι και υπολείμματα από προσανάμματα. Οι ζημιές από την έκρηξη είναι μικρές και περιορίζονται στην είσοδο του κτηρίου όπου στεγάζεται η ΔΟΥ.

Την ευθύνη για τον εμπρησμό ανέλαβε ένας άντρας που τηλεφώνησε χθες στις 4 το απόγευμα στην «Ε», αναφέροντας ότι η πυρπόληση έγινε σε ένδειξη αλληλεγγύης στον Θεόδωρο Ηλιόπουλο, «προφυλακισμένο για συγκρουσιακά γεγονότα του Δεκεμβρίου και απεργό πείνας από τις 10 Ιουλίου».

enet.gr

Ανάληψη ευθύνης για όχημα "Μασούτης" και security (16/7, 7/8)

Τα ξημερώματα της Παρασκευής (7/8) πυρπολήσαμε φορτηγό βαν της Boxer security έξω απο τα γραφεία τους στην δυτική Θεσσαλονικη. Επίσης αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τον εμπρησμό μίνι φορτηγού της αλυσίδας σουπερ-μαρκετ "Μασούτης" στην Άνω-Πόλη στις 16/7.
Πέραν του γεγονότος οτι σαν αναρχικοί έχουμε ψηλά στην λίστα των εχθρών μας τις εταιρείες παροχών "ασφάλειας" και κάθε λογής ρουφιάνο όπως και κάθε μεγάλη εμπορική αλυσίδα γενικώς, με τις πράξεις μας αυτές θέλουμε να αναδείξουμε και μερικά σημαντικά γεγονότα των τελευταίων βδομάδων.

Κάποιοι μάλλον νομίζουν πως το καλοκαίρι είναι εποχή επαναστατικής απραγίας. Καλώς ή κακώς κάποια παραδειγματα του παρελθόντος, ιδίως στην Θεσσαλονίκη, το έχουν επαληθεύσει. Οι ίδιοι προφανώς βλέπουν τον αγώνα μας σαν κάτι που μπαίνει στα οριοθετημένα πλαίσια των εκπαιδευτικών ή εργατικών σεζόν κάπως σαν μια παράλληλη δομή κάτι που εμείς θεωρούμε κατακριτέο. Εδώ είμαστε λοιπόν να τους διαψεύδουμε στην πράξη και να ανακαλύπτουμε τα στρατηγικά πλεονεκτήματα που έχουμε σε κάθε εποχή.

Οι επιθέσεις των παρακρατικών καθαρμάτων και των χρυσαύγουλων (με τις πλάτες των μπάτσων πάντα) σε κατειλλημένους κοινωνικούς χώρους σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα τις τελευταίες βδομάδες είναι αδύνατο να μας τρομοκρατήσουν, απεναντίας μας τροφοδοτούν με ακόμα περισσότερο μίσος. Η συμμορία των δελτοζητάδων που αλωνίζουν στο κέντρο της Θεσσαλνίκης και τραμπουκίζουν όποιον δεν τους κάθεται καλά μας προκαλεί αηδία. Υποσχόμαστε σε όλους αυτόυς πολλές θερμές εκπλήξεις σύντομα...

Στην ίδια κατασταλτική λογική των προαναφερόμενων επιθέσεων εντάσσεται και η προσπάθεια κλεισίματος των ελληνικών indymedia απο επίσημους κρατικούς φορείς. Είναι ξεκάθαρο οτι η ελεύθερη έκφραση ενοχλεί. Διαπιστώνουμε καθαρά πλέον οτι ειδήσεις που δεν περνούν μέσα απο τα φίλτρα της εξουσίας είναι άκρως επικίνδυνα για την εδραίωση της. Συμφωνούμε και λέμε οτι η ζωή αποκτά νόημα μόνο όταν συνειδητοποιούμε οτι θα είμαστε επικίνδυνοι για τον εχθρό μέχρι να τον αποδομήσουμε πλήρως. Μέχρι τότε, όλα συνεχίζονται...

Στις 27 Ιουλίου εξέπνευσε σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης ο 29χρονος Κούρδος μετανάστης Αριβάν Οσμάν Αμπντουλάχ που 4 μήνες νωρίτερα λιμενόμπατσοι στην Ηγουμενίτσα είχαν χτυπήσει πολύ άσχημα στο κεφάλι οταν αυτός πήγε να ξεφύγει απ'τον ελεγχό τους. Τα γουρούνια της θάλασσας δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν απ'αυτά της ξηράς απ'ότι φαίνεται. Και εμείς πλέον θα τους συμπεριφερόμαστε το ίδιο..

28 ημέρες έχουν περάσει απο τότε που ο αγωνιστής Θοδωρής Ηλιόπουλος ξεκίνησε απεργία πείνας στις φυλακές Κορυδαλλού διαμαρτυρόμενος για την αρνητική απάντηση που πήρε στο πρώτο 6μηνο αίτημα αποφυλάκισης του. Ο ίδιος αρνείται τις κατηγορίες που του προσάπτουν απ΄την πρώτη στιγμή ενώ είναι και ο μόνος εναπομείνοντας προφυλακισμένος για τα εξεγερτικά γεγονότα του Δεκέμβρη που ο ίδιος ανοιχτά υπερασπίζεται. Οτι το κράτος είναι μανούλα στην εκδικητικότητα το ξέραμε. Αυτο που δεν ξέρει αυτό όμως είναι ότι έτσι που πάει το πράγμα θα έρθει και δεύτερος δεκέμβρης σύντομα...

ΜΑΥΡΟΚΟΚΚΙΝΗ ΔΡΑΣΗ

Εμπρησμός σε αυτοκίνητο εταιρείας security (7/8)

Εμπρησμός οχήματος, που ανήκει σε ιδιωτική εταιρεία παροχής υπηρεσιών ασφάλειας, έγινε στις 3:40 τα ξημερώματα στην περιοχή της Σταυρούπολης.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Εμπρησμός περιπολικού στον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας (2/8)


Δυο άτομα που επέβαιναν σε μοτοσυκλέτα μικρού κυβισμού φορώντας κουκούλες, έσπασαν το τζάμι του περιπολικού που ήταν σταθμευμένο έξω από το αστυνομικό τμήμα Αστακού και έριξαν μέσα δύο αυτοσχέδιες βόμβες μολότοφ. Το περιπολικό καταστράφηκε ολοσχερώς στο εσωτερικό του.

http://astakos.wordpress.com